Oefening baart kunst

Wendy Schouten, is publicist, archeoloog en moeder van vier kinderen, en woont in Stockholm. In de Volkskrant van 30 maart schrijft ze dat ouders die hun kinderen alleen maar naar bed brengen, en in het weekend 'leuke dingen' met ze doen, geen pedagogische zwaargewichten zijn. Daar heeft ze verder geen oordeel over, maar ze vindt dat je daar als ouder dan wél eerlijk over moet zijn.

Ouders worden minder bedreven in opvoeden, doordat ze weinig samen zijn met hun kind

Dit is wat er volgens Wendy Schouten is gebeurd: in het kader van individuele ontplooiing en economische vooruitgang worden ouders aan alle kanten aangespoord geld te verdienen, en de zorg voor hun kinderen uit te besteden. Het gevolg is dat ouders steeds minder samenleven met hun kinderen, waardoor ze niet bedreven worden in opvoeden.

Schouten: 'Niet alleen zijn ze minder goed in staat hun kinderen te ondersteunen in het dagelijks leven maar juist ook bij problemen of ziekte.

Omdat ze door hun afwezigheid problemen niet signaleren en kunnen tackelen, maar ook omdat ze nauwelijks vaardigheden, en een natuurlijke professionaliteit, ten aanzien van opvoeden ontwikkelen. Het gevolg daarvan is dat kinderen onnodig in de problemen raken en dat moderne ouders minder zelfredzaam zijn en afhankelijker worden van deskundigen.'

En die deskundigen kunnen het ook niet oplossen, want goed opvoeden kun je niet even leren met een opvoedcursus, maar is een kwestie van waarden nastreven, aldus Schouten. Het is geen puppytraining!

Scheiding kinderwereld - Grote mensen wereld slechte zaak

Ook vindt Wendy Schouten het een slechte zaak dat er door kinderopvang een aparte kinderwereld wordt gecreëerd, in plaats van dat kinderen een plek hebben in de grote mensenwereld. Zij vindt dat Zweedse ouders zich ernstig zorgen moeten maken over hun gebrek aan opvoedkundige wijsheid. Dat is opvallend omdat in Nederland Zweden altijd als een soort Walhalla wordt gepresenteerd.

Doordat Nederlandse moeders massaal parttime buitenshuis werken, is de situatie hier minder ernstig dan in Zweden, vindt Schouten. En Thuisblijfmoeders zijn helemaal verzekerd van voldoende oefening.

Lees hier het hele opiniestuk in de Volkskrant.

Er is geen baan die beter betaalt

Woordeloze Woensdag

'Werkende moeders' staan er gekleurd op

Onbetaald werk is zeer waardevol. Dat is de conclusie van het rapport Cooking, Caring and Volunteering: Unpaid Work Around the World, een uitgave van De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO).

Onbetaald werk belangrijk voor economie en mij

Onbetaald werk, dat vaak vooral bestaat uit koken, schoonmaken en zorgen, levert een belangrijke bijdrage aan het welbevinden van de maatschappij, en de economie in het algemeen. Daaronder valt ook het opvoeden van kinderen, dat een investering in 'toekomstig welbevinden' wordt genoemd.

Bijdrage vrouwen aan de economie zwaar onderschat!

Ten onrechte wordt onbetaald werk niet meegenomen in de berekeningen van het welbevinden van mensen. En omdat het traditioneel vooral vrouwen zijn die onbetaald werk doen, wordt de bijdrage van vrouwen aan de economie zwaar onderschat!

De onderzoekers concluderen dat onbetaald werk verantwoordelijk is voor eenderde van alle economische activiteit.

De boodschap van de media

Het is dan ook wonderlijk dat de media uit het negenendertig pagina's tellende onderzoeksverslag vooral deze boodschap halen: 'werkende ouders' besteden minder tijd aan hun kinderen dan Thuisblijfmoeders.

Britse moeders 81 minuten tijd voor kind

Uit het onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat Britse moeders die buitenshuis werken elke dag 81 minuten aan hun kind besteden. Bij Belgische moeders is dat 58 minuten per dag. Het wereldwijde gemiddelde schommelt rond één uur en twintig minuten. Thuisblijfmoeders daarentegen brengen zo'n tweeëneenhalf uur door met hun kinderen.

Experts: het gaat om de kwaliteit

Experts haasten zich te zeggen, dat tweeëneenhalf uur eigenlijk heel weinig is, als je bedenkt dat deze vrouwen de hele dag thuis zijn. En ene Dr. Sandra Wheatly, psychologe, presteerde de volgende redenering:

'Als een moeder thuis komt van haar werk, en drie kwartier door de kamer rent in buikdanskostuum, en een drumstel maakt van yoghurt potten, voor het gezin gaat eten, dan is dat voldoende 'quality time'.

En de vaders dan?

Voordat de cliché vraag: 'En de vaders dan?' komt, het volgende: huismannen spenderen zo'n 51 minuten per dag aan hun kinderen. Dat is nog minder dan een buitenshuis werkende moeder.

Conclusie

De rol van de media als poortwachter van de informatie wordt duidelijk zichtbaar in de manier waarop ze één aspect uit een lijvig rapport halen, en dat opblazen tot grote koppen. In de meeste artikelen wordt slechts gesproken over 'een onderzoek'. Maar wat voor soort onderzoek, wordt in het midden gelaten.

Het feitelijk onderwerp van het onderzoek is de waarde van onbetaald werk. De tijd die 'werkende ouders' aan hun kinderen besteden is daar slechts één aspect van.

Wel wordt ontegenzeglijk duidelijk dat de toenemende arbeidsparticipatie ten koste gaat van tijd voor kinderen.

Hier onder de cijfers uit het onderzoek:

Het debat over kinderopvang blijft onbeslist

De afgelopen weken stonden er triomfantelijke koppen in diverse kranten: 'Kinderopvang is goed voor de ontwikkeling van kinderen' en 'Kinderen in kinderopvang zijn slimmer dan thuisblijfkinderen'.

Dit zou blijken uit onderzoek van ontwikkelingspsycholoog Elly Singer van de Universiteit van Amsterdam.

Kinderdagverblijf: leren door imitatie

Singer bestudeerde jarenlang het gedrag van jonge kinderen in kinderdagverblijven, en zag het volgende: kinderen imiteren elkaar, dagen elkaar uit, en leren zo nieuwe vaardigheden op een kinderdagverblijf. Zo bouwen ze bijvoorbeeld ingewikkelder torens en doen meer rollenspellen.

Wel blijkt dat peuters achterop zijn wat betreft taalontwikkeling, omdat die in eerste instantie van volwassenen wordt geleerd.

Tegengeluiden

Minder positief over kinderdagverblijven zijn onder andere Penelope Leach en Jay Belsky.

Penelope Leach, psychologe, zegt bijvoorbeeld: 'Would you be surprised to hear that children left on their own regularly until parents get home from work do less homework, are more likely to drink alcohol and tend to get themselves into inappropriate sexual situations? It's not rocket science.'

En professor Jay Belsky spreekt van een 'besmettings effect': hoe meer kinderen er in een ruimte zijn met ervaringen in het kinderdagverblijf, hoe agressiever en ongehoorzamer ze zijn.

Juich niet te vroeg

Hoewel de koppen naar aanleiding van Singers onderzoek juichend en triomferend waren, doen de aanhangers van de crèche er wijs aan niet te hard te juichen. Voor je het weet slingert de achtbaan van het onderzoek naar de effecten van kinderopvang weer omlaag, en die van 'Thuisblijfmoeders' weer omhoog.

Het Moederfront raadt daarom aan: 'Altijd gordels vast!'

Meer lezen?

The burden placed on parents

Radicale Thuisblijfmoeders

In Amerika worden ze 'Radical Homemakers' genoemd en in Engeland 'new victorians': vrouwen die terug keren naar de basis, en kiezen voor een landelijk, zelfvoorzienend bestaan.

In plaats van te consumeren, willen ze próduceren. Dus bakken ze hun eigen brood, verbouwen groentes, maken hun eigen kaas, en wecken hun eigen fruit in. Eigenlijk doen ze een beetje denken aan de huisvrouwen van vroeger.

Door zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn, worden ze minder afhankelijk/onafhankelijk van een 'baas' en van hun inkomen. Shannon Havyes (37) bracht deze vrouwen, en mannen, in beeld in haar boek 'Radical Homemakers. Reclaiming Domesticity from a Consumer Culture.'

Onze bespreking van dit boek vind je hier.

In de Opzij van maart 2011, vind je een artikel over 'radical homemakers' met de titel 'Home-made bevrijding'.

Aantal kinderen beïnvloedt arbeidsparticipatie

Dat het kindertal van invloed is op de vrouwelijke arbeidsparticipatie klinkt niet verwonderlijk. Maar nu is het bewezen door Eurostat, het statistisch bureau van de Europese Unie!

In het algemeen is het in Europa zo, dat hoe meer kinderen een vrouw heeft, hoe lager haar arbeidsparticipatie. Maar Nederlandse vrouwen doen het anders.

Zij gaan minder werken na hun eerste kind, maar na hun tweede rennen ze snel de arbeidsmarkt weer op!

Hoe zou dat komen?
Is het omdat ze op hun werk kunnen uitrusten?
Is het de druk van de maatschappij om niet 'thuis te zitten'?

Lees hier het onderzoek.

Lastminute Dining

Als moeder voelen veel dingen 'lastminute'. Vooral in de ochtenden als kinderen naar school moeten: lastminute een ontbrekende schoen vinden, lastminute fruithappen klaarmaken, en lastminute bij school arriveren.

Maar lastminute kan ook heel leuk zijn, dat bewijst Lastminute Dining! Lastminute Dining is een jong en fris bedrijf, dat de bekende term 'Last Minute' speciaal voor restaurants nieuw leven heeft ingeblazen. Omdat je pas op de dag zelf boekt, krijg je maar liefst twintig procent korting!

Dus heb je als moeder het gevoel dat de spontaniteit in je leven ontbreekt, of heb je gewoon geen zin om te koken, ga dan naar Lastminute Dining! Voer de postcode in, en voila, je ziet waar je lastminute heerlijk uit eten kunt.

Moderne paradox

Woordeloze Woensdag

Moeder heeft het gedaan

'If it's not one thing, it's your mother' verklaarde acteur en regisseur Woody Allen al eens. Er zijn boekdelen geschreven over de relaties tussen moeders en hun kinderen. En programma's als Spoorloos spelen gretig in op de universele band tussen moeder en kind.

Maar juist doordat die band zo wezenlijk is, krijgen moeders nog al eens de schuld van allerlei zaken.

In een interview in De Gelderlander vonden we dit pareltje van Maarten 't Hart: 'Vermoedelijk zou ik makkelijk in het leven staan als mijn moeder niet overal een domper op had gezet.'

Nederlandse vrouw grijpt naar pillen

In haar boek Vinexvrouwen schreef Naima El Bezaz al nonchalant over het pilgebruik van haar collega-moeders. En in de populaire serie Desperate Housewives slikt één van de moeders de Ritalin van haar zoon om alle werk af te krijgen.

Mama magazine: 300.000 vrouwen grijpen naar pillen

Volgens Mama magazine grijpen in Nederland zo'n 300.000 vrouwen naar pillen, twee keer zoveel als mannen! De oorzaak? Kinderen die op onmogelijke tijden naar allerlei clubjes moeten, een veeleisende man, een zware baan en een druk sociaal leven.

Een moeder: 'Af en toe denk ik aan stoppen , vooral als mijn drang naar een pil zo groot wordt dat ik ‘m verkruimel en opsnuif. Daar ben ik wel bezorgd om, maar de andere kant geloof ik niet dat het echt kwaad kan. Mijn zoon slikt het immers ook.'

Om de vier huizen een pilverslaafde

Dorien Reintjes, verslavingsdeskundige van de Stichting Vrouwen en Medicijngebruik, denkt dat hetaantal nog groter is. Zij zegt dat in een gemiddelde straat om de vier huizen een pilverslaafde woont!

Emancipatie?

Het is schokkend dat vrouwen zo onder druk staan, dat ze pillen grijpen om het vol te houden.
Is dit nu het resultaat van emancipate die enkel gedefinieerd wordt als arbeidsparticipatie?

Mommy's Little Helper

Op zoek naar evenwicht

In Kekmama, een aangenaam evenwichtig artikel over de verschillende keuzes die vrouwen maken als moeder.

Een citaat: 'Wie als moeder fulltime werkt wordt vaak schuin aangekeken. Maar ook als thuisblijfmoeder krijg je nogal eens kritiek. Hoog tijd voor verandering. Doe wat bij je past, wat voor ambitie je ook hebt.'

Bij deze laatste open deur willen wij wel een voorzichtige kanttekening plaatsen: want heb je eenmaal kinderen, dan gaat het natuurlijk niet alléén meer om jouw belangen. Het argument: 'Als ik buitenshuis werk, ben ik een veel leukere moeder,' mag best waar zijn, maar zou je kind dat ook vinden?

Hoe is de balans tussen het geluk van je kind, en jouw geluk? En betekent jouw geluk automatisch geluk voor je kind?

Het artikel in Kek mama

Dan horen ze het ook eens van de kinderen!

Woordeloze Woensdag

Dit leuke rompertje hebben we zelf gemaakt! Maak dit rompertje ook!

Nederlandse vrouwen door Amerikaanse ogen

Amerikaanse journaliste, Jessica Olien, verbleef drie maanden in ons kikkerlandje, en keek haar ogen uit. Nederlandse vrouwen lopen overdag zo maar 'in het wild' rond over straat! Ze werken halve dagen, en hebben gezellige lunchafspraken met vriendinnen.

Terwijl Jessica Olien voortdurend liep te stressen over haar carrière, observeerde ze dat de aanpak van Nederlandse vrouwen aanzienlijk relaxter was.

In een artikel in het Amerikaanse Slate Magazine, waarin ze haar Nederlandse ervaringen beschrijft, constateert ze verbijsterd dat minder dan vier procent van de Nederlandse vrouwen meer uren wel werken. In 2000 werd zelfs een heuse wet aangenomen die het vrouwen mogelijk maakt ongestraft minder uren te gaan werken.

Nederland, een waar paradijs voor vrouwen

Toch zijn Nederlandse vrouwen extreem progressief vergeleken met andere vrouwen, vindt Olien. 'They have enviable reproductive rights and rates of political participation. But they are often responsible for only a small portion of the family income.'

'Have we gotten it all wrong?' vraagt Olien zich daarom af. Ondanks alle verworvenheden is de Amerikaanse vrouw er immers niet gelukkiger op geworden. En was dat niet juist het doel van de strijd om gelijkwaardigheid? Toch zou Olien het moeilijk vinden om het rustiger aan te doen: 'It's hard to shake the way I was raised.'

Desondanks concludeert ze dat ze door haar verblijf in Nederland minder druk voelt om Supervrouw te zijn, en eindigt haar artikel met: 'Which makes me think maybe we'd be better-off if we could relax and go Dutch.'

Laten we ons paradijs koesteren

Het is niet elke dag dat je je eigen verworvenheden beschreven ziet door een buitenstaander. En als lezer van dit artikel kun je niet anders dan concluderen: 'Wat hebben wij het goed!'

Laten we dat koesteren.

Nog meer lezen over Nederlandse vrouwen door buitenlandse ogen?

Why Dutch women don't work longer hours
'The Netherlands bucks the women's-development narrative in a pretty odd fashion: it has extremely high indicators for gender equality in every way (education, political participation, little violence against women, ultra-low rates of teen conception and abortion) except that women don't work. Or not full-time, anyway, at anything like the rates at which women work in most OECD countries. Moreover, they don't seem to want to.'

Have the courage to go Dutch
'Work like a Dutch woman, is my advice, and you'll never become depressed, overworked, desk-bound or eaten up with acrid ambition.'

Buitenspelen is gezond

Dat buitenspelen gezond is voor kinderen, weet iedereen. Maar heb jij van die kinderen die dat memo niet gehad hebben, en het vertikken om buiten te spelen? Van die kinderen die liever achter hun computer of Nintendo zitten?

Bezoek dan Liesje's buitenspeelgoed. Je kijkt echt je ogen uit. Het assortiment gaat van speelhuisje tot heuse springkussens.

Daar gaat zelfs de grootste diehard van naar buiten!

Ebru Umar noemt Nederlandse vrouw een 'subsidiehoer'

Een column mag prikkelend zijn, maar de column van columniste Ebru Umar van 11 maart in gratis krant Metro, is vooral beledigend.

Umar noemt de Nederlandse vrouw een 'subsidiehoer' en vindt dat een kind gelijk staat aan het 'einde van de zelfontplooing, zelfstandigheid en zelf geld verdienen. Ze vraagt zich af waar Nederlandse vrouwen het léf vandaan halen te stoppen met werken, en definieert 'werk' stilzwijgend als betaalde arbeid.

Kenmerkend voor dit soort aanvallen op Nederlandse moeders is de gelijkstelling van zorg en opvoeding aan 'niets doen'. Ebru Umar kan zich wat betreft kortzichtigheid scharen in het rijtje van Heleen Mees en Elma Drayer.

Je vindt deze onaangename column hier.

Zijn 'niet-werkende' vrouwen verwend?

Op ANS-Online, Website van het Algemeen Nijmeegs StudentenBlad, staat de volgende stelling: 'Niet-werkende vrouwen zijn verwend'. Onder 'niet werkend' wordt 'zonder betaalde baan' verstaan.



In het artikel worden drie vrouwen geciteerd over dit onderwerp.

Angéligue Janssens

Angélique Janssens, docent Economische en Sociale Geschiedenis aan de RU, denkt dat veel vrouwen bang zijn om een slechte moeder te zijn als ze niet iedere dag op het schoolplein staat. Janssens: 'Blijkbaar vinden ze dat belangrijker dan het risico dat hun kroost in armoede opgroeit en een zeer beperkt toekomstperspectief heeft.'

Marike Stellinga

Dan een verfrissend intermezzo met Marike Stellinga, auteur van De Mythe van het glazen plafond. '‘Vrouwen zijn absoluut niet mislukt als ze weinig uren maken. De vrouw weet precies wat ze wil en het is niet aan de maatschappij of overheid om hen normen op te leggen.'

Esther-Mirjam Sent

En als hekkensluiter Esther-Mirjam Sent, hoogleraar Economische Theorie en Economisch Beleid aan de RU. Zij denkt dat het allemaal de schuld is van de Nederlandse cultuur dat vrouwen niet massaal fulltime, buitenhuis gaan werken.

Het is interessant te lezen hoe de generatie die nu studeert over dit soort zaken denkt, maar er is nog geen respons op het artikel op ANS-Online.

Lees hier het artikel.

Steeds meer gezinnen huismoederloos

Zo kun je het natuurlijk ook zeggen. Op de website dedagelijksestandaard.nl schrijft ene Willem Jan Hilderink: 'Gezinnen steeds vaker huismoederloos'.

Hij vindt dat het CBS als verklarende factor voor de toegenomen arbeidsparticipatie van vrouwen het Nederlandse overheidsbeleid moeten noemen dat: 'huisvrouwen de arbeidsmarkt opjaagt.'

Lees hier het artikel

Nooit meer zoeken

CBS: minder vrouwen blijven thuis om te zorgen.

In 2010 waren er 318.000 vrouwen die vanwege de zorg voor het gezin 'geen werk' wilden van twaalf uur of meer per week. Dat is aanzienlijk minder dan tien jaar geleden: toen waren dat nog 755.000 vrouwen.

Vrouwen boven de 25 vaker actief op arbeidsmarkt

Het aantal vrouwen dat niet wil of kan 'werken' is boven de 25 jaar in alle leeftijdsgroepen gedaald. Alleen onder jonge vrouwen (15 tot 25 jaar) is recent een toename zichtbaar, omdat ze langer een opleiding volgen voordat ze de arbeidsmarkt opgaan.

Opleiding vervangt zorg als reden om geen betaalde baan te hebben

Tien jaar geleden was bij vrouwen zorg voor het huishouden nog de meest genoemde reden om geen werk voor 12 uur of meer per week te willen of te kunnen. Nu is het volgen van een opleiding of studie de meest genoemde reden hiervoor.

Nederlandse moederschapsideologie verdwijnt?

Het ziet er naar uit moederschapsideologie, waarin moeders geloven dat zij het beste voor hun kinderen kunnen zorgen, steeds meer terrein verliest. De gewenste cultuuromslag van overheid en traditionele feministes lijkt succesvol.

Toch is de Nederlandse moederschapsideologie nog niet helemaal dood en begraven: Nederlandse vrouwen werken massaal parttime.

Of mannen meer of minder thuis blijven om te zorgen vermeld het onderzoek niet.

Lees hier het onderzoek van het CBS.

De kracht van taal, en de teloorgang van het woord 'werken'

Wanneer onderzoekers weer eens een onderzoek doen naar 'werkende moeders' of vrouwen die 'niet werken', dan nemen ze niet eens meer de moeite te definiëren wat ze hier onder verstaan.

Stilzwijgend wordt aangenomen dat werken gelijk staat aan betaalde arbeid. Vrouwen die fulltime voor kind en huishouden zorgen, werken volgens de huidige, maatschappelijke definitie niet. Dat is zo ingeburgerd dat menig, fulltime moederende, vrouw het zelf ook zo noemt: 'Nee, ik werk niet.'

Toch staat in de Van Dale de volgende definitie bij 'werken': 'Arbeid verrichten, arbeiden. Met meer of minder inspanning bezig zijn om iets te verrichten of te volvoeren.' En wie kan ontkennen dat opvoeden, koken en het huishouden regelen geen inspanning vereist!

Dus sinds wanneer is 'werken' verworden tot 'betaalde arbeid'? En wat doet het met de oorspronkelijke definitie als die haar maatschappelijk draagvlak verliest? Zal er binnenkort in de Van Dale staan bij 'werken' staan: 'Arbeid verrichten ten einde geld te verdienen'?

En wat doet het met de waarde van alle onbetaalde werk, als dat als 'niets doen' wordt gedefinieerd?

Review: 'Dolgelukkig zijn wij'

Dolgelukkig zijn wij is een ontroerend en bijzonder boek, over hoe het is als je kind zwaar gehandicapt wordt geboren. Wat gebeurt er dan met je? Hoe voel je je? Hoe ga je daarmee om? Journaliste Annemarie Haverkamp (36) is uitermate eerlijk in de beschrijving van haar gevoelens, en dat maakt dit boek bijzonder om te lezen.

'Dolgelukkig zijn wij' is het derde boek van journaliste Annemarie Haverkamp. Eerder verschenen van haar hand al de boeken 'Job zegt koekemokkie', en 'Job, een zeldzaam jongetje'. Beide boeken zijn een verzameling van Annemarie's columns in de Gelderlander.


Zwanger met Maxima

Annemarie Haverkamp was tegelijkertijd zwanger als Maxima, en schreef in een column in de Gelderlander over haar zwangerschap. Maar terwijl Maxima beviel van een blakend gezonde dochter, Amalia, beviel Annemarie van een zoontje met een zeldzame chromosoomafwijking. En daarmee stond haar hele leven compleet op z'n kop.

Wat doet een gehandicapt kind met je?

Een greep uit de emoties die Annemarie beschrijft: ongeloof, angst, zorg, onzekerheid, onbegrip, pijn, verlangen, verdriet, hulpeloosheid, gene, paniek, afweer, boosheid.

Eén van de gevolgen voor Annemarie is dat ze niet meer kan slapen, omdat ze maar blijft malen. Uiteindelijk komt ze onder toezicht van een psychiater en krijgt ze tranquilizers, pillen die een psychose moeten voorkomen en antidepressiva.

'Niet meer praten, niet meer schrijven,' luidde zijn dwingende advies. 'Het helpt u niet. Het versterkt enkel uw cirkeldenken waardoor u dieper wegzakt.' De medicijnen zouden het gevecht met mijn verwarde hoofd aangaan.'

Indrukwekkend en leerzaam, dat leed soms zo groot kan zijn, dat medicatie nodig is om te overleven.

Genre Intellectueel Ramptoerisme

Natuurlijk zitten er elementen in die je vaker tegenkomt in dit soort boeken, zoals botte reacties van de omgeving, en een arrogante arts. Bijvoorbeeld de buurvrouw die zegt: 'Dan maak je er toch nog één?'

Maar vergeleken met bijvoobeeld Kluuns boek 'Komt een vrouw bij de dokter' is 'Dolgelukkig zijn wij' veel puurder, zonder opsmuk, en wars van hijgerige mediageilheid.

Na de bevalling weer fulltime buitenshuis werken

Annemarie Haverkamp is een vrouw naar het hart van de traditionele feministes: na de bevalling zou ze weer fulltime buitenshuis gaan werken, en haar man zou het leeuwendeel van de zorg voor de baby doen. Ze is zelfs de meestverdienende partner!

'Na mijn verlof zou ik fulltime terugkomen. Want Annemarie Haverkamp was nog eens iemand met plannen en ambitie. Bart zou het grootste deel van de verzorging van de baby op zich nemen, zo hadden we het afgesproken. Hij werkte parttime, ik bracht het meeste geld binnen.'

Aan het eind van het boek kun je lezen dat Annemarie haar werk bij de krant weer fulltime heeft opgepakt.

Praktische informatie

Het boek is voor 16,95 te koop bij Bol.com.



Meer weten?

Bezoek dan Annemarie's website.
Annemarie op Twitter.

Waarom ouders onmisbaar zijn

door Gerard van Beusekom

'Waarom ouders onmisbaar zijn' is de titel van een pamflet, dat is bedoeld als ruggensteun voor ouders.

Vooralsnog voornamelijk moeders – die er voor gekozen hebben hun kind of kinderen zelf te verzorgen en op te voeden, en ter overweging voor die ouders die die keuze nog moeten maken.

Arbeidsparticipatie

De overheid vindt dat vrouwen veel meer moeten deelnemen aan het arbeidsproces. 
De kinderopvang sector vindt dat je je kind de deur uit moet doen, omdat dat veel beter voor je kind is.
Veel ouders vinden dat ze wel moeten, want van één inkomen kunnen ze niet rondkomen.
En een aantal spraakmakende vrouwen vinden dat zelfs part-time werken nog niet feministisch genoeg is.

Een tegengeluid

Dit pamflet wil een tegengeluid laten horen, want:

• Het gezin staat aan het begin van de vorming van ieder individu.
• Het gezin is daarom het doorgeefluik van onze beschaving.
• Ouders bepalen samen hoe de wereld van de toekomst er uit zal zien.

Het pamflet is hier als .pdf bestand op te halen.

Over Gerard van Beusekom

Gerard van Beusekom (1935) publiceerde in 1976 zijn tweede boek,'De komende en gaande man', onder de auteursnaam Beusekom-Fretz. De toevoeging van de achternaam van zijn moeder, is een blijk van zijn erkentelijkheid aan haar.

Gerard van Beusekom is vader van twee zonen, en grootvader van een kleindochter.
Regelmatig lucht hij zijn hart op zijn weblog Onzichtbare inkt.

Maart Prijsvraag: win een quick scan of email coaching!

Op 1 december 2010 startte Ellie Norden haar nieuwe bedrijf: 'Handen uit de mouwen'! Hoe dat in zijn werk ging kun je hier lezen.

Ellie biedt jullie een zogenaamde gratis 'quick scan' of 'email coaching' aan, afhankelijk van je locatie. Bij een 'quick scan' gaat Ellie in anderhalf uur door je huis en geeft zoveel mogelijk tips. De 'emailcoaching' is gedurende 3 maanden, en bestaat uit één wekelijks emailcontact met tips en dergelijke.

Beantwoord om mee te doen, de volgende twee vragen: Wat is Ellie's 'Tip van de week?' en 'Wat is jouw ultieme tip?'




Het antwoord op de eerste vraag vind je op Handen uit de mouwen, en het tweede laten we aan jou over!

Aan het eind van de maand wordt de winnares getrokken. Dus, heb je altijd al graag gewild dat iemand met een professioneel oog naar je huishouden kijkt, of verlang je naar email coaching, doe dan mee!

Meer weten over Ellie en haar bedrijf 'Handen uit de mouwen'?
Bezoek dan haar website!

Uitslag Februari Prijsvraag: Deugdenkaarten

Marieke, Deugdencoach, met een eigen praktijk, stelde een prachtige set deugdenkaarten beschikbaar voor onze Februari Prijsvraag. Deugdenkaarten zijn een ideale hulp bij de opvoeding, en laten de zonzijde zien in moeilijke opvoedmomenten.

Om kans te maken op de Deugdenkaarten vroegen we jullie de volgende vraag te beantwoorden: 'In welke deugd gaat Marieke zich oefenen het komende jaar?'

Het antwoord kon je vinden op rondomjou.nl en luidde: 'Gratie'.

En de winnares is:

Uit alle goede inzendingen trokken we Pauline als de gelukkige winnares! Gefeliciteerd Pauline! Er is een mailtje naar je onderweg met het blije nieuws, en het verzoek om je straatadres.

Lees ook ons interview met Marieke over haar praktijk voor persoonlijke groei!

Voor prijzen die niet zijn geclaimd op maandag 7 maart a.s. wordt een nieuwe winnares getrokken.