Boekbespreking: Vaderland

Als inwoner van Moederland, was ik erg benieuwd naar het boek Vaderland. Het is altijd goed eens over je eigen grenzen te kijken, en andere landen te verkennen. Maar Vaderland blijkt een land van bokkig onvergelijkt zijn, en slachtofferschap.

Vanaf het begin heeft schrijver Hugo van Loon al weinig zin in het ouderschap. Gelukkig bloeit zijn vrouw Loes op tijdens haar zwangerschap, dus dat valt dan nog mee. Maar na de geboorte gaat haar aandacht bijna exclusief naar hun dochter Simone, en als een pruilend kind beklaagt Hugo zich over deze verandering.

Boehoe wat ben ik zielig!

Ze ziet hém niet meer staan, en het kind lacht vreugdevol als het haar moeder ziet. Boehoe, wat is hij zielig. Tegelijkertijd beklaagt hij zich dat hij voortdurend van zijn werk wordt weggeroepen om zijn vrouw te helpen. Een merkwaardige paradox, aangezien zij hem volledig buitensluit bij de verzorging en opvoeding.

Het mag duidelijk zijn dat de veranderingen die het moederschap in zijn vrouw bewerkstelligen voor Hugo geen verbeteringen zijn. Ze is overbezorgd, interesseert zich nauwelijks meer voor de buitenwereld, en het ergste van alles: ze heeft geen zin in sex. Ze geeft zelfs haar baan op.

Geen sex rechtvaardigt vreemdgaan?

Als lezer voel je voortdurend de dreiging hangen: zal hij vreemd gaan of niet? Het viel me dan ook erg mee dat hij het bij koffie drinken hield met een oude liefde. Maar uiteindelijk blijkt het slechts een kwestie van tijd voor hij het bed met een ander deelt. En hij voelt zich nog gerechtvaardigd ook, getuige zijn reactie op de boosheid van zijn vrouw: 'Hoe kun je daar nog iets over zeggen als je nooit meer bij me slaapt?'

Naarmate ik verder vorderde in dit boek groeide mijn ergernis. 'Geef je zelf toch een schop man!' wilde ik hem wel toeschreeuwen. 'Wees een vent! Als je vindt dat je meer ruimte moet krijgen als vader, pak die dan!'

Maar Hugo gaat liever vreemd, en ook al heeft zijn vrouw geen oog meer voor hem, blijkbaar ziet ze zijn buitenechtelijke activiteit onmiddellijk aan hem! Als hij thuiskomt van zijn avontuurtje gooit ze hem er uit.

Zo eindigt hij opnieuw als slachtoffer.

'Iedereen had hun kunnen vertellen dat ze het niet moesten doen. Te oud, te eigenzinnig, en vooral te alleen in de wereld om nog aan kinderen te beginnen.'

Over zelfvervullende profetieën gesproken: feitelijk kon dit verhaal maar op één manier eindigen, met Hugo als schuinsmarcherende echtgenoot.

Als dat Vaderland is, dan geef ik de voorkeur aan Moederland.

Achterflap: huh?

Als ik de tekst op de achterflap lees denk ik: 'Is dit hetzelfde boek?' Want daar staat:

'Vaderland is een ontroerende rijkgeschakeerde roman over de liefde. Het is ook een messcherpe anatomie van het leven in ons land aan het begin van de 21ste eeuw.'

Daar kan ik nog wel inkomen. Bijvoorbeeld dat je je kind al moet inschrijven voor een school als je net zwanger bent.

Maar dan volgt: 'Bovenal is Stevens' verhaal het verhaal van een man die van een zoon in een vader verandert. En van een vrouw die de gevangene wordt van haar moederschap.'

Wat ik vooral zag was een man die geen zin had om vader te worden, en toen hij het eenmaal was weliswaar veel liefde voelde voor zijn dochter, maar waarbij wrok de boventoon voerde.

En inderdaad, niet echt handig van zijn vrouw Loes om intrek te nemen in de kinderkamer. Daar valt zeker iets te verbeteren, maar anders dan zijn dwingende erectie tegen haar aanduwen, onderneemt Hugo geen actie om daar iets aan te doen.

Irritant boek

Na het lezen van dit boek moest ik eerst even gaan wandelen, om mijn ergernis kwijt te raken. Zo doen we dat in Moederland!

Praktische info

Vaderland is uitgegeven door uitgeverij Promethuis en o.a. te koop voor 19,90. Het is absoluut ongeschikt als cadeau voor jonge vaders!


Vaderland
Herman Stevens

Bezuinigingen kinderopvang vooral vervelend voor de branche

Moord en brand schreeuwen de branches van de kinderopvang. Zo is de MOgroep Kinderopvang, die de kinderopvangsector vertegenwoordigt, 'verbijsterd' over de aangekondigde bezuinigingen.

Schreeuwerig voorspellen ze dat deze maatregelen ten koste zullen gaan van de arbeidsparticipatie van vrouwen, en ze zijn niet te beroerd wat cijfers uit hun mouw te schudden. In 100.000 gezinnen met een modaal inkomen, of lager, zullen de moeders stoppen met werken als gevolg van de verhoogde eigen bijdrage in 2011.

Invloed kosten kinderopvang op arbeidsparticipatie klein

Maar onderzoek wijst keer op keer uit dat financiële overwegingen niet de belangrijkste motivatie zijn voor vrouwen. Wil Portegijs van het Sociaal en Cultureel Planbureau: 'Uit elk onderzoek blijkt dat de invloed van de kosten van kinderopvang gering zijn, of niet eens aan te tonen. Als je jonge moeders vraagt onder welke voorwaarden ze meer gaan werken, streept haast niemand de mogelijkheid gratis kinderopvang aan.'

Subsidies stimuleren formele kinderopvang, bezuinigingen opa en oma

Volgens Egbert Jongen van het Centraal Planbureau, zullen de bezuinigingen wél een effect hebben op het gebruik van forméle kinderopvang: 'Als de kosten omhoog gaan, worden eerder een opa of oma, op een oppas thuis ingeschakeld.

Het lijkt er dan ook op dat de bezuinigingen op de kinderopvang vooral vervelend zijn voor de formele kinderopvang, hoewel er ongetwijfeld ook gezinnen zijn die zich gedupeerd voelen.

Maar je kunt je afvragen: wie schreeuwt er het hardst, en waarom?

Gezeur

Nigel Crawford eigenaar van TheBabyWebsite.com, legde 3000 vaders en moeders een lijst met taken voor, en vroeg ze aan te geven wie wat deed. Zijn conclusie: moeders hebben het zwaarder, want ze moeten de 'vervelende' taken doen zoals koken, fruithappen maken, kleren wassen etc.

De taken van de vader zijn speelgoed maken, batterijen kopen en de kinderen leren zwemmen. Ligt het aan mij of klinkt vader als een mengeling van de Kerstman, Sinterklaas en een badmeester?

De grote lijn is dat vrouwen de huishoudelijke taken doen, en vaders de prettaken. Oh, oh, oh, wat zijn vrouwen weer zielig, en mannen weer lomp.

Wie wordt er ook moe van dit soort onderzoeken, dat mannen in een verdomhoekje plaatst, en vrouwen in de slachtofferrol?

Het onderzoek

Boekbespreking: Help! Ik ben moe(der)!

Sonja Bakker bewees al dat, je boek in eigen beheer uitgeven, niet 'sneu' hoeft te zijn, en nu levert Yvonne van der Wal ook nog een keer het bewijs.

Haar boek Het Leed dat huisvrouw heet dat ze zelf uitgaf bij uitgeverij Free Musketeers, is nu namelijk uitgegeven door een 'echte' uitgeverij: Terra. Het resultaat is een geheel nieuw boek, met een vrolijke, frisse uitstraling: 'Help! Ik ben moe(der)!

In eerste instantie bekroop mij een blasé gevoel van: 'Alwéér een boek met columns over het moederschap?!' Hebben we niet genoeg aan Sylvia Witteman met haar bijtend sarcasme? Aan Daphne Deckers met haar kokette woordspelingen, en Daniela Hooghiemstra die gewoon 'wel leuk' is? Wat voegt de zoveelste bundeling columns daar nog aan toe?!

Maar Yvonne van der Wal heeft met haar toon toch een geheel eigen boek afgeleverd, dat leest als een gezellig gesprek met een aardige buurvrouw/collega moeder. Behalve het moederschap 'praat' Yvonne ook over allerlei andere onderwerpen die haar bezig houden, en dat leest gezellig weg.

Ook springt het boek uit de hoop 'moederboeken' door de vrolijke, en kleurrijke vormgeving. Je hoef je niet door hele lappen tekst heen te worstelen, de kleurtjes en afbeeldingen trekken je er als het ware vanzelf door heen.

Kortom, een gezellig en laagdrempelig boek dat leest als een 'gezellig bakkie doen'.

Meer weten?

Lees ons interview met Yvonne!

Het boek is o.a. te koop bij Bol.com voor 14,95. Zie hier onder.

Help, ik ben moe(der)
Wal, Y. van der

Nederlandse vrouw laat zich niet omkopen

Nederlandse vrouwen kiezen uit overtuiging voor fulltime moederen of een kleine parttime baan, en laten zich niet omkopen om van gedachten te veranderen. Dat concludeert SCP-onderzoeker Mariëlle Cloïn in haar proefschrit: 'Het werken waard'.

De verschillen in arbeidsparticipatie tussen hoogopgeleide en laagopgeleide vrouwen zijn groot. Maar liefst 85% van de hoogopgeleide vrouwen werkt buitenshuis, met een baan van 30 uur. Van de laagopgeleide vrouwen is dat 50% en met een gemiddelde baan van 23 uur uur per week. Hoe komt dat?

Mariëlle Cloïn ging in opdracht van de Unviversiteit Utrecht en het SCP op zoek naar het antwoord, en dat luidt als volgt:

'Laagopgeleide vrouwen worden in hun keuze om wel of niet te werken met name geleid door wat ze van huis uit hebben meegekregen of in hun huidige omgeving tegenkomen. Laagopgeleide vrouwen wier moeder werkte, participeren bijvoorbeeld veel vaker op de arbeidsmarkt. Ook hebben laagopgeleide vrouwen over het algemeen traditionelere opvattingen over de taakverdeling tussen man en vrouw.'

Mariëlle Cloïn concludeert dat financiële prikkels daarom weinig zullen helpen om vrouwen de arbeidsmarkt op te krijgen.

Een interessante conclusie in het licht van de gelekte Miljoenennota waaruit blijkt dat kinderopvang fors duurder gaat worden voor ouders.

Meer weten?

Publicatie 'Het werken waard'

Huisvrouwen en huismannen zijn het gelukkigst

Het lijkt soms wel een wedstrijdje: 'Wie is het gelukkigst'.

De krant met daarop de kop 'Werkende moeders zijn het gelukkigst' ligt koud in de kattenbak, of de volgende kop doemt op: 'Huisvrouwen zijn het gelukkigst.'

Deze meest recente conclusie komt uit een onderzoek van de Christelijke Mutualiteit (CM). zij namen een enquete af onder 2000 Vlamingen, en berekenden het individuele geluksgemiddelde*.

De maximale geluksscore was 7, en huisvrouwen en huismannen scoorden een 5,3. Ter vergelijking: dertig- tot negenendertigjarigen scoorden een 4,7 en veertig- tot negenenveertigjarigen 4,6.

Net als in Nederland neemt het aantal Thuisblijfmoeders in België af: In 2002 waren er nog 301.000 Vlaamse Thuisblijfmoeders, in 2007 nog maar 252.892. In vergelijking met 1990 is in Vlaanderen het aantal fulltime huisvrouwen zelfs met meer dan de helft gedaald.

In heel België waren er in 2007 441.120 Thuisblijfmoeders, of 12,7 procent van het totaal aantal vrouwen op arbeidsleeftijd.

Leuk interview met gelukkige Belgische Thuisblijfmoeder!

* Dit deden ze 'op basis van een wetenschappelijk onderbouwd meetinstrument' aldus Hln.be!!

Moedermaffia: een goede moeder zít thuis

Eerder berichtten we al over een nieuw onderzoek waaruit zou blijken dat, hoe meer uren vrouwen buitenshuis werken, hoe gelukkiger ze zijn.

In Erasmus Magazine zegt EUR-socioloog en onderzoeker, Renske Keizer(26) hierover onder andere: 'Het credo van de moedermaffia is: een goede moeder zit thuis voor haar kinderen.'

Een andere, wetenschappelijk verantwoorde uitspraak doet Keizer over mannen, die zichzelf volgens haar, erg zielig voelen. Pruilend verwijten ze hun vrouw: 'Je vraagt niet meer alleen: hoe was je dag? Maar ook: wie doet de luiers?'

Lees hier het artikel met de belegen titel: 'Werkende moeders zijn gelukkiger.'

Hebben we die niet vaker gehoord?

En wie zijn in vredesnaam die geheimzinnige Moedermaffia, waar ik steeds vaker over lees?!

Hoe eerder mama werkt, hoe beter de crèche

Op de Engelse website Netmums is een discussie gaande over de vraag: 'Is een uur na de bevalling te vroeg om alweer aan het werk te gaan?'

In dit verband wijst de Netmum redactie op onderzoek van The National Institute of Child Health and Human Development Study of Early Child Care, dat aantoont dat snel weer buitenshuis gaan werken beslist voordelen heeft.

Dergelijke vrouwen kunnen zich namelijk een betere crèche veroorloven! Boft hun baby even!

In januari 2009 haalde Franse minister van Justitie, Rachida Dati (43) het nieuws door vijf dagen na de geboorte van haar dochter, via een keizersnee, alweer aan het werk te gaan. Op naaldhakken. Ik vraag me nog steeds af hoe je naaldhakken succesvol combineert met die grote matrassen van maandverbanden die je na een bevalling moet dragen, maar dit terzijde.

Het leidde tot verhitte discussies: gaf Rachida nou een goed voorbeeld, of juist een heel slecht voorbeeld?!

Wat vind jij?

Boekbespreking: Moeder op afstand

Moeder op afstand is het verhaal van Inge Ketelaar-Blokpoel (44), moeder van drie kinderen, waaronder Jelmer. Jelmer heeft een stoornis in het autistisch spectrum, en daarnaast een licht verstandelijke beperking.

Op de eerste bladzijde van het verhaal schoten de tranen al in mijn ogen. Inge's verdriet over het pijnlijke besluit om Jelmer op zesjarige buitenshuis te plaatsen, is immens. Regelmatig dacht ik dan ook: 'Als het zo'n pijn doet, is de pijn van de emotionele en lichamelijk belasting als hij gewoon thuis blijft, dan niet te prefereren?'

Als lezer krijg je stukje bij beetje een beeld van Jelmer, en het proces dat heeft geleid tot de beslissing dat hij buitenshuis beter af zou zijn. Inge's ervaringen en gedachten over zijn leven in het tehuis, wisselen elkaar af met flash backs over zijn baby- en kindertijd.

Ook wordt duidelijk verwoord hoe Jelmers problematiek een zware wissel trekt op Inge's relatie met haar man, en hoe moeilijk het kan zijn elkaar niet te verliezen.

'Moeder op afstand' is een boek over loslaten. Loslaten van je kind, maar ook van het bééld en verwachtingen die je hebt t.a.v. je gezin. Zo loopt Inge niet met drie kinderen over straat, maar met twee.

Inge moet een nieuwe manier vinden om Jelmers moeder te zijn, en die vindt ze als de groepsleiding haar benadert en erkent als de expert op het gebied van Jelmer. Zo moedert ze op afstand.

Praktische informatie

Het boek is níet te koop bij Bol.com maar wel voor 15 euro, inclusief verzendkosten, op de bijbehorende website.

De website van het boek

Voorproefje uit dit boek

Baby gekregen? Gauw buitenshuis gaan werken!

Als je kinderen krijgt wordt je acuut ongelukkiger. Dat blijkt uit onderzoek van de Erasmus Universiteit en de Universiteit Utrecht. Dit slechte nieuws publiceerden zij in het augustus nummer van Journal of Family Psychology. En als het daar in staat, moet het wel waar zijn! Toch?

Maar er is een uitweg: gewoon wegwezen, en meer buitenshuis gaan werken! Dus als je een kleine deeltijdbaan hebt, breid die dan snel uit! Want als je voor je baby gaat zorgen, word je ongelukkiger.

En als je zelfs je báán opgeeft, kun je maar beter meteen een recept voor Prozac en relatietherapie aanvragen! Daarvan word je namelijk niet alleen ongelukkig, je relatie wordt er ook nog eens slechter van.

De onderzoekers vinden hun resultaten erg belangrijk, aangezien zoveel vrouwen in Nederland parttime werken. Het is koren op de molen van traditionele feministes en overheid: vrouwen in Nederland moeten af van die kleine parttime baantjes, en meer uren buitenshuis gaan draaien.

Want daar worden ze gelukkiger van.

Overigens voelen nieuwbakken papa's zich eenzaam.
Hoe zou dat nou komen.

Meer onheilsberichten?

Abstract in Journal of Family Psychology
Artikel NRC

Boekbespreking: 'Mijn moeder is te gek!'

Neel Frens is columniste van het Nederlands Dagblad, en haar boek Mijn moeder is te gek is een bundeling van vijftig columns.

In deze columns komen echt alle alle valkuilen, landmijnen en vraagstukken van het moederschap, voorbij. Van kinderfeestjes en kindertraktaties en de vele diagnose die kinderen tegenwoordig krijgen, tot de juiste spijkerbroek voor je puber.

Tussendoor lezen we over Neel als een vrouw die worstelt met klinische depressie, een gelovige vrouw, en Neel als overtuigd Thuisblijfmoeder. Met name deze columns raken het hart van de lezer, en maken dit boek meer dan de zoveelste bundeling van columns over het moederschap.

Neel Frens is bovendien niet bang haar nek uit te steken, en durft haar mening te geven over de kinderfeestjesgekte: het zijn de ouders die elkaar opjutten, en kinderopvang:

'Eén ding verontrust mij. De kleine krekel is te familiair. Hij klimt direct bij mij op schoot en begint me stevig te knuffelen. In de hem onbekende Frens-chaos heeft hij blindelings mij als leidster geïdentificeerd.

En van de leidster moet je het hebben. Het is een lief manneke, maar bij een allemansvriendje voel ik me ongemakkelijk. Zal hij zich in zijn vier jaren ooit aan iemand kunnen hechten? Of zijn alle volwassenen daarvoor te kort aanwezig?'

Mijn moeder is te gek zal zeker Thuisblijfmoeders aanspreken: Neel Frens bevestigt met haar columns het belang van fulltime zorg en opvoeding, en dat is wel eens prettig als je voortdurend te horen krijgt dat je 'niets doet'.

Maar ook voor moeders die kind en baan combineren is het boek interessant!

Conclusie

Een aangenaam boek om te lezen, zeker voor Thuisblijfmoeders. Geschreven in vriendelijk proza, en overgoten met een scheutje religie en een kleine garnering van psychiatrische problematiek.

Je leest het in een middagje uit, en ik zou het zelfs wel permanent in mijn boekenkast willen hebben!

Praktische informatie

Dit boek is uitgegeven door uitgeverij Plateau, en o.a. te koop bij Bol.com voor 12,50.


Mijn moeder is te gek
Frens, N.

Dag vrije woensdagmiddag, hallo bso

Verhaal achter de foto

Woordeloze Woensdag

Vrije woensdagmiddag gaat verdwijnen

Volgens de club van schoolbesturen in het openbaar onderwijs, is het slechts een kwestie van tijd: de vrije woensdagmiddag gaat verdwijnen. Steeds meer scholen experimenteren met vijf gelijke schooldagen: lesuren van half negen ’s ochtends tot twee uur ’s middags.

De huidige schooltijden zouden niet meer passen bij het ritme van de huidige samenleving, waarin beide ouders buitenshuis dienen te werken. De lange pauze tussen de middag, waarin je als kind naar huis gaat voor een boterhammetje, is 'niet meer van deze tijd', aldus Jeannette Doornenbal, lid van de landelijke initiatiefgroep 'Andere Tijden'.

'Andere tijden' is geen initiatief van het Ministerie van Onderwijs, maar van organisaties als VOS/ABB, Het Kinderopvangfonds, MOgroep Kinderopvang en BOinK.

Op woensdagmiddag gaan de kinderen niet naar huis, maar naar de naschoolse opvang.

Lang leve de opvang.

Mannen zijn de norm geworden

Nicolien Bot is loopbaancoach en auteur van het boek 'Pit en passie voor vermoeide heldinnen.' Zij constateert dat steeds meer vrouwen overbelast raken door de vele rollen die ze thuis en op de werkvloer moeten vervullen.

Kern van het probleem is volgens haar een gebrek aan waardering voor zorgtaken.

'De tijdgeest is er eentje van carrière maken, mooie spulletjes aanschaffen en vaak op vakantie willen. We willen heel veel en we moeten heel veel. Rust, aandacht en zorg schieten er dan bij in. We waarderen zorgtaken te weinig.

Ook vrouwen zelf zijn vaak te weinig trots op wat ze allemaal doen. Ze zijn zich te veel met mannelijke waarden als daadkracht en resultaatgerichtheid gaan identificeren. Zo ontstaat een steeds grotere groep vermoeide en ontevreden vrouwen die, hoe hard ze ook hun best doen, achter zichzelf aan blijven lopen.'

Wanneer worden vrouwen weer trots op hun werk? Is dit nu het resultaat van het feminisme, dat mannelijke waarden de norm zijn?!

Dan mogen we ons als vrouwen toch wel eens achter het oor krabben.

Het hele artikel!

Au

uit: 'Mijn moeder is te gek, Neel Frens'.

'Hoi mam, leuk even met je te mailen. Hoe is het met je? Goed hè, dat ik de zorg van die Ghanese dames voor je heb kunnen inkopen! 't Was wel duur, maar ze schijnen veel beter te zijn dan Roemeense of Maleisische zorgverleensters. En je weet, Nederlandse zijn al helemaal niet meer te krijgen.

Je weet ik dat ik elk jaar op Tweede Paasdag probeer langs te komen. Jammer genoeg is dat afgelopen jaar niet gelukt. Maar ik ben blij dat je me vroeger altijd hebt uitgelegd wat 'zorg' betekent. Dat je dat kan splitsen in 'houden van' en het 'feitelijke verzorgen'. Het houden van deed jij, hè mam, en het verzorgen deed Zehra in het kinderdagverblijf.

Weet je nog dat ik haar in het begin nooit verstond, en dat ze altijd die Turkse gewoonte had van suiker in mijn melk doen? Maar ze was heel lief en al gauw was ik helemaal niet meer bang voor haar. Ze werd een tweede moeder.

Ik ga nog best vaak even bij haar langs.

Nou ja, mam, je wordt nu lekker verzorgd door Feith en Hope, die Afrikaanse juwelen. En ik blijf altijd van je houden.

Liefs, je Fleur.'

Dan ben ik blij dat ik dagelijks, 'houden van' en 'feitelijk verzorgen' combineer!

September Prijsvraag: win een prachtige blikwikkel!

Karin, van Karins Knutselmap stelt één van haar prachtige blikwikkels beschikbaar.

Om kans te maken moet je antwoord geven op de volgende vraag: hoeveel knútselrubrieken staan er op Karins Knutselmap?

Uit alle goede inzendingen wordt de winnares getrokken, en die wordt op 1 oktober 2010 bekend gemaakt!

Je vindt het antwoord op Karins Knutselmap!

Giveaway Karins Knutselmap

Naam:*

Email*

Mijn antwoord op de vraag: 'Hoeveel knutselrubrieken zijn er?'*

Image Verification Please enter the text from the image: [Refresh Image][What's This?]

Powered byEMF Form Builder

Wie luidt de noodklok?

Theoloog, en adjunct-hoofdredacteur van het Nederlands Dagblad, Koert van Bekkum, vraagt zich af: 'Wie luidt de noodklok?'

Hij heeft het over de discussie over het invriezen van eicellen, zodat vrouwen eerst carrière kunnen maken, en op latere leeftijd nog kinderen kunnen krijgen. Volgens hem gaat achter deze discussie een dieper liggend probleem schuil. Namelijk het gebrek aan vrijheid om jong te gáán voor het moederschap. 'Is het wijsheid een medische oplossing te bieden voor een maatschappelijk probleem?' vraagt van Bekkum zich af.

Maar is het onderliggend probleem niet nog groter? Namelijk dat moederschap anno 2010 een handicap is geworden, waartegen je je als vrouw zo goed mogelijk dient te wapenen, door eerst uitgebreid carrière te maken?

Is anno 2010 het moederschap, naast een uitgesteld kindje, een ondergeschoven kindje geworden?

Artikel Bio-klok

Uitslag Augustus Prijsvraag

Rowena Visser-Van Nistelrooij ontwerpt bijzondere sieraden voor moeders onder de naam Proud MaMa, en stelde voor onze augustus prijsvraag maar liefst vijf Very Proud kettingen beschikbaar.

De winnaressen zijn bekend!


Aan de Very Proud ketting hangen kralen die het aantal kinderen representeren. Allerlei combinaties zijn mogelijk in de kleuren roze, blauwe en transparante kralen.

Om kans te maken op deze prachtige ketting vroegen we jullie te vertellen waarom jullie een trotse moeder zijn. Hieronder vind je een bloemlezing van de reacties, en de winnende inzendingen zijn geel gekleurd!

Ik ben een trotse moeder omdat:

1. Na bijna zeven jaar dromen, en een zwangerschap waarin ik in week 34 ben opgenomen en in week 37 ingeleid werd, werd onze kleine man uiteindelijk met een spoed keizersnee op 17 maart geboren. Het gevoel dat ik kreeg toen ik hem eindelijk hoorde huilen, de warmte, en het geluk   toen ik hem eindelijk in mijn armen had! Dat is het topje van geluk, en wat was ik trots dat onze man er was. Wat een overweldigend gevoel om ons mannetje in de armen te hebben, en te mogen laten zien. Mijn moeder zei nog dat ze me nog nooit zo had zien stralen! Elke dag genieten we volop, samen bij zijn bedje staan, en kijken hoe hij slaapt! Onze kanjer doet het heel erg goed en ondanks dat hij alweer twee keer in het ziekenhuis heeft gelegen, ontwikkelt hij zich geweldig. Hij loopt voor op zijn leeftijd en lacht gelukkig erg veel! Ja ik ben trotse mama, en waarom? Tja alleen al om het feit dat ik kan zeggen ik ben 'moeder'.
2. Ik kan genieten van de kleine dingen van mijn kinderen. Maar vooral omdat ik er trots op ben dat ik ze op de wereld heb gezet.
3. Ik doe mee voor mijn zus. Ik ben zelf al in het bezit van een prachtige Proudmama ketting, maar zou het super vinden als mijn zus er ook eentje heeft. Ze is een prachtige lieve moeder, die trots is op wat ze bereikt heeft. Haar leven gaat met ups en downs, maar ze zorgt altijd voor een gezellige sfeer in huis, en fijne plek voor haar twee jongens.
4. Ik een fantastisch kind op de wereld heb gezet.
5. Mijn zoontje, ook al is hij erg klein, me toch helpt waar hij kan.
6. Ik ben een hele trotse moeder. Ik ben op mijn twintigste mama geworden van een prachtige dochter, en heb haar vanaf haar eerste jaar zien ontwikkelen en zien genieten, en heel ondeugend zien worden. Maar ik ben super trots op haar, omdat ze het zo goed doet! Ik geniet van alle kleine momentjes, en kan uren naar haar kijken als ze ligt te slapen! Ik ben gewoon heel trots op m'n grote meid.
7. Mijn kinderen zo ontzettend lief zijn, het is nu vakantie bij ons, en ze spelen zo ontzettend lekker samen, zonder ruzie te maken. Hierdoor kan ik ook lekker vakantie houden!
8. Ik had nooit gedacht moeder te worden, en werd dit alsnog, en volslagen onverwachts, op mijn achtendertigste. Nu kan ik mijn leven zonder mijn zoon niet meer voorstellen. Hij geeft meer diepte aan mijn/ons leven, en ik heb nooit geweten dat er zoveel liefde en gevoel in mij zat.
9. Geweldige kinderen heb.
10. Ik het heb aangedurfd, en het me goed tot redelijk afgaat.
11. Ik een wolk van een zoon heb, en heel blij ben dat hij in mijn leven in gewandeld, en nog lang mag wandelen.
12. Ik heb drie prachtige dochters. En na het overlijden van onze derde dochter zijn we nu in verwachting van twee baby's. Dit voelt voor ons gezin als een groot geschenk. We zijn blij dat we naast ons verdriet over Sara toch nog de kans krijgen op twee broertjes of zusjes.
13. Ik drie kinderen heb waarvan een zoon van 13 uit een vorige relatie, een stiefdochter van 16, en na elf jaar eindelijk een zoon [2 jaar] van ons samen. Ze zijn alle drie ontzettend verschillend maar ze zijn me alle drie zo lief. We hebben heel wat overwonnen met z'n vijven, en nu kan ik zeggen: 'Wij redden het wel als gezin, en daar daar ben ik trots op!
14. Ik mijn verantwoording neem voor mijn dochter, en me een leven zonder mijn meisje niet meer kan voorstellen. Je laat veel staan voor je kind, maar wat je daarvoor terugkrijgt is waardevoller dan wat dan ook....
15. Als ik mijn dochter aankijk en haar glimmende lachende ogen zie, dan weet ik dat zij gelukkig is met mij en mijn man. En het geluk van mijn kind is het geluk van haar ouders.
16. Mijn meisje van inmiddels 15 maanden het zo enorm goed doet. Ik haar iedere dag verder zie ontwikkelen, zie genieten, zie groeien. En inmiddels ben ik zwanger van de tweede. Dit is soms best zwaar om te combineren. Maar af en toe mag ik toch ook trots op mijzelf zijn dat ik dit toch maar mooi doe!
17. Ik ontzettend veel hou van mijn twee schatten van kinderen uit China. Na jaren lang wachten vol onzekerheid kan ik nu zeggen dat ons gezinnetje kompleet is.
18. Ik het me niet voor kan stellen dat een 'vreemde' beter voor m'n kinderen kan zorgen dan ik, hun eigen moeder. We hebben drie jongens en vaak krijgen we complimenten van vreemden dat we zulke lieve en beleefde kinderen hebben. En dan denk ik altijd, ja dat hebben ze thuis geleerd. Het huis is soms rommelig en niet altijd alles loopt op rolletjes, maar de liefde voor mijn kinderen is met niets te vergelijken. Ik ben er heel erg trots op om hun moeder te zijn.
19. Ik heel veel leer van mijn eigen kinderen. Elke morgen als ik naar die koppies kijk word ik warm van binnen, en besef ik hoe rijk ik eigenlijk wel niet ben!!!! Ben er trots op dat mijn kinderen mij nog wat kunnen leren.
20. Onze dochter Maayke alleen nog maar natte luiers heeft, de grote boodschap doet zij al op de wc. En ze geeft het zelf aan!! O ja, Maayke is nog maar 1 jaar.. (jarig op 13-10) Superdesuper trots zijn wij allebei!!!!
21. Ze onlangs twee halve hartjes kocht, welke samen één hart vormen met de woorden best friends. Toen ik haar vroeg aan wie ze de ene helft van het hartje wou geven. Zei ze zonder na te denken. AAN U!!!! Dit is het mooist compliment dat ik ooit heb gehad. Je dochter van twaalf die jou als beste vriendin ziet.
22. Ik in anderhalf jaar tijd, twee prachtige dochters op de wereld heb weten te zetten. Ik ga niet alleen uit van mijn eigen kracht als moeder, maar ook hun kracht is niet weg te denken. Ik ben trots op mijn twee wondertjes. Zoals zij zich door de moeilijke start van hun leven knokken, hoe makkelijk zij zich aan weten te passen, weten te genieten van kleine dingetjes en zo heerlijk verwonderd zijn over alle -voor-mij-zo- normale dingen. Ik ben trots dat ze mij laten inzien dat het allemaal ontzettend de moeite waard is in het leven!
23. Ik drie heerlijke meiden thuis heb rondlopen. Kim 4 jaar Mandy 6 jaar en Robin 8 jaar. Ik merk dat opvoeden een proces is van leren en vallen en opstaan. Samen met mijn man praten we veel over de opvoeding en hoe die in onze ogen tot stand moet komen. Als ik dan van familie en vrienden hoor hoe lief en welopgevoed ze de meiden vinden, dan voel ik mij een trotse moeder.
24. Ik ondanks drie miskramen ook drie prachtige kinderen heb. Onze tweede jongens maakten me al super blij en trots, maar toen we daarna ook nog een dochtertje mochten krijgen, was dat wel helemaal de slagroom op de taart!
25. Ik elke dag weer besef hoe bijzonder het is om twee gezonde boys te hebben, en dat het echt niet vanzelfsprekend is kinderen te krijgen.
26. Ik twee wolken van kinderen heb, die niet onder doen voor andere kinderen op school. Ondanks hun zware dyslexie, wat niet altijd meevalt
27. Ik (natuurlijk net als alle andere moeders) een geweldige zoon heb, die mij 's ochtends aan het lachen maakt als hij aan me roept dat hij uit z'n bed wil! En de dagen dat ik ga werken, zwaait hij heel lief met z'n handje en roept heel hard: 'Doei', zodat ik met een gerust hart kan gaan werken. In september wordt hij al weer twee jaar, de stoere kerel!
28. Ik heel trots ben op mijn dochter van achtentwintig jaar, die na vijfentwintig weken zwangerschap is bevallen van mijn kleinzoon Levi, waarvan ik nu de trotse oma ben!! Het zijn mijn kanjers en oma's trots!!!!!!!!
29. Ik een hele lieve dochter hebt van vijf, waar je hele leuke gesprekken mee kan voeren soms ook lachwekkend. Ik geniet er elke dag van, ze slaapt langer dan ik het is gewoon een rustige, lieve en spontane meid
30. Het ons gelukt is om onze dochter respectvol, liefdevol en assertief te laten opgroeien. Het is een schat van een meid die altijd lacht, en ik hoor regelmatig dat anderen haar graag om zich heen hebben. Ze is alleen, en wij zijn gelukkig met z'n drietjes dus er zal zeer waarschijnlijk niet nog een kindje bijkomen, dus dan is het fijn dat ze zichzelf ook goed kan redden en niet bang is om te vragen of ze mee mag spelen aan andere kinderen.
31. Ik zwanger ben van mijn derde!
32. Ik twee heel lieve dochters heb (en drie kleinkinderen en een schoonzoon). Ik doe heel veel leuke dingen met ze en zie ze ook heel veel. We zijn echt heel hecht en ik hou heel veel van ze.
33. Ik heb een dochter van tien en een zoon van elf. Er zit nog geen jaar tussen, dus dat is best bijzonder denk ik. Ze zijn altijd een week even oud, grappig vinden ze dat. Mijn eerste is zeven weken te vroeg geboren (40 cm groot was ie!) en toch besloten we dat we snel een tweede wilden, en dat is gelukt. Het leek mijn man en mij erg leuk voor het kind zelf een broertje of zusje te hebben. Altijd een maatje om mee te spelen zeg maar. En dat is nu dus ook zo. Ze zijn geweldig!! Ik ben trots op mijn kinderen, maar welke moeder is dat nou niet??
34. Ik een zoon en een dochter heb die gelukkig gezond en blij in het leven staan. De dochter is getrouwd, en heeft inmiddels twee meisjes gekregen, en de oudste gaat over twee weken trouwen en dat is fijn dat je dat als moeder mee mag maken. Dat maakt je trots.
35. Ik de allerliefste kinderen heb, en ondertussen het schattigste kleinkind
36. Omdat ik kinderen heb die van mij houden, en ik van hen. Als ik kijk naar mijn kinderen dan voel ik mij trots omdat ik deze wonderen op de wereld heb gezet. Eén eitje en één zaadje, hoe wonderlijk is dat wel niet. Daarom ben ik een trotse moeder. Niet prestatiegericht maar kindgericht.
37. Ik zie dat mijn kids zich ontwikkelen als mooie zelfstandige individu-tjes, met een eigen wil, maar ook met oog voor andere mensen om hen heen!
38. Een kind opvoeden meer is dan het verzorgen, en klaar stomen voor alles wat komen gaat. Het is ook: je voortdurend zorgen maken, maar nog meer: trotser zijn dan je ooit eerder geweest bent. Trots op alle stapjes die je kind zelfstandig gaat zetten. Van de eerste keer op het potje tot de eerste keer naar een schoolfeest. Daarom ben ik een trotse moeder.
39. Nadat ik jaren allergisch was voor alles rondom zwangerschappen en kinderen, ben ik nu zelf toch na veel praten een aanstaande moeder. En ben er ook nog een reuzeblij en trots op.
40. Ik vier (b)engeltjes heb, één meisje van zeven, en een jongetjes drieling van twee, en nog steeds niet ben doorgedraaid :-)
41. Mijn oudste zoon Tom, na de diagnose PPD-NOS, zich super open heeft gesteld voor alle handreikingen die hem gedaan zijn om zijn en ons leven zo leuk en makkelijk mogelijk te maken!!
42. Ondanks dat het wat opstart moeilijkheden had, ik nu steeds meer begin te zien dat mijn twee stiefzoontjes nu ook meer naar mij beginnen te trekken. En omdat het heerlijk is om over hen te moederen. Hoewel ik geen kinderen van mezelf heb voelen zij echt als mijn kinderen als ze bij ons zijn en dat geeft toch een heel trots gevoel.
43. Ik ben trots een moeder te zijn, omdat mijn kindjes mij steeds blijven verbazen! vooral hoe snel ze dingen oppikken en leren, daar leer ik zelfs nog van!
44. Ik doe alles voor mijn kinderen. Alles wat ze winnen krijgen ze, maar ze moeten zelf ook wel hun best doen.
45. Ik twee lieve, maar ondeugende jongens heb, die mij de moeite waard maken. Ze zijn blij met alles dat ik doe met ze, voor ze.
46. Ik mijn twee jongetjes de hele dag kan zien opgroeien, hen steun in hun ontdekking van de wereld en daar ongelofelijk veel plezier en voldoening uithaal!
47. Ik als moeder ook af en toe het één en ander moet kunnen trotseren.
48. Mijn kinderen gezond en gelukkig zijn. Mijn oudste dochters meer zelfvertrouwen hebben gekregen door verandering van school. De resultaten schoten omhoog.
49. Ik op donderdag 3 juni 2010 de liefste en mooiste dochter op de wereld heb gezet. Ze is zo leuk om mee te maken, ze is zo super tevreden altijd! Ik ben trots op haar omdat het mijn kleine meisje is, en nu al zo hard vooruit gaat. Wat groeien ze hard in zo'n korte tijd, en wat kan ze al steeds meer! Ik ben gewoon net als iedere andere moeder geweldig trots, het mooie, lieve, kleine meisje Liza wat ik mijn dochter mag noemen!
50. Ik ben een proud (stief) mama!... Mijn (stief) zoontje mick is drie jaar, en ik zorg al voor hem vanaf dat hij negen maanden was! Ik vind dat de naam "stiefmoeder" een somber naam is, want het wordt vaak geassioceerd met nare "moeders". Maar Mick en ik, zijn echt gek op elkaar, en hij noemt mij dan ook mama-juul... Ik ben echt een trotse (stief)mama!!!
51. Een stiefmoeder ook trots kan zijn als extra opvoeder/vriendin
52. Mijn kleine kereltje die nu drie is een hele moeilijke start heeft gemaakt... Hij heeft een zuurstoftekort gehad van tien minuten... Maar nu, drie jaar later, is daar niets meer van te merken... Zo trots ben ik op mijn kleine sterke mannetje!!
53. Ik heel gelukkig ben met mijn twee kanjers. Dat ik gezonde kinderen heb gekregen, en nog wel een jongen en meisje. Wat heeft een moeder nog meer te wensen?
54. Ik twee schatten van kinderen heb. Mijn zoon is verstandelijk gehandicapt, en dit vraagt erg veel energie van mijn dochter en mij. Maar... het is het allemaal waard. Je krijgt zoveel liefde van hem terug, en daar smelt ik dan weer van
55. Mijn prins kleine dingen, olifanten belevingen maakt!
56. Ik ben een alleenstaande moeder, mijn zoon heeft alleen mij. Doordat hij tijdens de bevalling klem heeft gezeten, heeft hij in het begin van zijn leven een achterstand gehad in zijn ontwikkeling. Hierdoor hebben we veel te maken gehad met fysiotherapie, helmredressietherapie, enz. Hij heeft zich daar dapper door heen geslagen. Sinds kort loopt hij zelfs voor op zijn ontwikkeling en gaat het supergoed met hem. Hij kan alles wat hij hoort te kunnen en meer, en kletst me de oren van het hoofd. Ik ben dus echt een trotse moeder!
57. Ik ben een trotse moeder, omdat mijn beide ouders zijn gestorven toen ik veertien was, en ik in een heel naar pleeggezin terecht ben gekomen. Ik ben lange tijd bezorgd geweest om zelf moeder te worden, vanwege gebrek aan eigen positieve ervaring. Intussen heb ik een zoontje van tweeënenhalf, die helemaal leuk is geworden! Ik doe het toch best goed dus... ;-)
58. Er vanuit gaande dat iedere moeder trots is, kan ik zeggen dat ik een extra trotse moeder ben. Vijf jaar lang probeerden wij op allerlei manieren zwanger te raken. Het was ziekenhuis in, en ziekenhuis uit. Toen ze op een gegeven moment in het ziekenhuis zeiden dat ik er goed bij stil moest staan dat ik mogelijk kinderloos zou blijven, stortte mijn wereld tijdelijk in. Ik raapte me weer bij elkaar, ging naar een accupuncturist, die me energie naalden zette. Langzamerhand krabbelde ik weer op en zag ik het weer zitten om naar de volgende IVF/ICSI te gaan. Weer twee lange weken wachten en ja, ik was zwanger. Voor het eerst! Ik was 39. Ik moest vanaf week vierendertig in het ziekenhuis verblijven omdat ik zwangerschapsvergiftiging had. Niets kon me deren. Ik deed alles wat de artsen zeiden in het ziekenhuis, want ik had er alles voor over om een gezond kind op de wereld te zetten. Thom onze zoon werd in de 39e week geboren d.m.v. een keizersnede. We bleven samen nog een week in het ziekenhuis, en toen mochten we naar huis. Thuis moest ik nog een paar weken plat liggen omdat ik nog steeds een hoge bloeddruk had. Toen ik weer op de been was liep ik elke keer met een big smile achter de kinderwagen. Als Thom huilde en gevoed wilde worden was ik blij dat ik hem weer bij mij kon nemen. Kortom ik was en ben het nog altijd, superrrr trots op ons mannetje. Ik kan het soms wel uitschreeuwen: Dit is mijn zoon!!!!!
59. Mijn kinderen blij zijn met zichzelf en de dingen die ze doen. Mijn zoon doet, ondanks zijn handicap dysfasie, het komende schooljaar Havo 4. Zelfs mijn dochter, die dit jaar is blijven zitten op 4 Atheneum, heeft een lijstje gemaakt van de voordelen die dit heeft! Ze zitten lekker in hun vel en dát is wat telt!
60. Je hoeft mijn kleine man maar éénmaal te ontmoeten om te weten waarom ik zo trots ben op mijn lieve, intelligente, innemende, vrolijke, spontane heerlijke zoon!!!
61. Ik na mijn miskraam toch opnieuw zwanger mocht worden, en helaas de overgrootopa van mijn dochtertje op m'n uitgerekende datum kwam te overlijden. En tijdens de bevalling de hartslag van mn dochtertje naar beneden ging, en zij met spoed met de vacuümpomp ter wereld moest komen. En ik ondanks dat alles, nu samen met m'n man naar ons dochtertje kan kijken en zeggen: wat zijn we toch trots!!
62. Ik elf jaar geleden, op mijn achttiende, er helemaal alleen voor stond met mijn zoontje en nu kan ik zeggen: "Kijk eens hoe goed ik het heb gedaan!". Ik ben zo trots als een pauw op mijn zoon! Hij doet het fantastisch op school,straks alweer naar groep acht met geweldige cijfers! Omringd door leuke vrienden en terwijl ik twee dagen werk, red hij zich prima. Ja, ik ben een trotse moeder!
63. Mijn oudste dochter haar depressies heeft over wonnen, na een hele lange tijd van opname en uithuisplaatsing. Ze is nu achttien, en het gaat supergoed met haar. Trots op mijn middelste, omdat het een doorzettertje met pit is, en trots op de jongste van acht, omdat hij mijn lieve leuke kroelkont is, ook al is hij een beetje anders als andere kinderen. Ik ben trots, op mijn drie kanjers, trots om daar voor te mogen zorgen.
64. Alle drie mijn kindjes groot of heel klein, mij en vele andere mensen, elke dag laten glimlachen.
65. Ondanks dat ik een alleenstaande moeder ben, er voor de 100% voor mijn kleine dochter voor ga. We hebben samen grootste lol, en ik ben super trots op mijn kleine meid. Haar ontwikkeling gaat als een speer en ik geniet elke dag meer en meer van d'r... Sinds de geboorte ben ik nog nooit een dag van haar gescheiden geweest. Ze is echt een mini versie van mezelf!
66. Mijn kinderen zich iedere keer weer aanpassen aan nieuwe levensfasen. Ik ben vorig jaar gaan studeren en dat heeft toch ook een impact gehad op hun leven! In plaats van dat ze zich druk maken over zichzelf, vragen ze aan mij hoe het was op school!!! Daarnaast leer ik veel van ze, ze houden me een spiegel voor op een hele leuke, en lieve manier. Ik heb twee hele fijne kids!!!
67. Ik al veertien maanden met heel veel plezier borstvoeding geef, en ik zie hoe goed mijn prinsesje erop groeit en bloeit.
68. Er na vier jaren ziekenhuis, eindelijk een kleintje in mijn buik groeit!
69. Ik ben trots een moeder te zijn, omdat mijn kindjes mij steeds blijven verbazen! Vooral hoe snel ze dingen oppikken en leren, daar leer ik zelfs nog van!
70. Mijn kinderen in het dagelijks leven heel vast op hun benen staan, ze laten zich niet overhalen tot het gebruik van drank en sigaretten. Verder doen ze het op school ook prima, goede cijfers, huiswerk maken enz. Mijn twee jongens zijn zeventien en veertien jaar oud.
71. Het volgende citaat heb ik ooit gehoord en is nooit meer uit mijn hoofd gegaan omdat het een waarheid als een koe is: 'Het meest trots ben ik op zaken waar ik het minst mee heb verdiend!'
72. Mijn kids kosten me veel geld, energie en tijd maar ze zijn wel hetgeen in mijn leven waar ik absoluut het meest trots op ben.
73. Ik een hele bewuste keuze heb durven te maken. Mijn grootste bezit, en plezier zijn mijn twee jonge meiden. Tijden heb ik geworsteld met de keuze tussen werk/privé en gezien dat mijn kinderen drie dagen op de kinderopvang (van half acht to zes uur) zwaar vonden. Ondertussen kreeg ik niet de energie uit mijn baan die ik nodig had om thuis een leuke mama te zijn. Trots ben ik dat ik de beslissing heb genomen om een periode volledig thuis met mijn kinderen door te brengen. Trots en zelfverzekerd heb ik mijn baan opzegd en per 1 september begint mijn nieuwe avontuur... Trots op mijn meiden, en zo mogelijk nog trotser op mezelf dat ik deze beslissing heb durven nemen!
74. Mijn zoon is gehandicapt, en vraagt veel zorg, maar ondanks alles ben ik een hele trotse moeder. Hij is niks minder als andere kinderen. Hij is mijn binky.
75. Ik twee fantastische jongens heb, waarin ik veel van mezelf en mijn man terug zie, maar ook vaak hele nieuwe kanten ondek, van wie zij zelf zijn als kind!!
76. Ik heb veel moeten meemaken, en ik heb veel problemen moeten doorstaan voor mijn kinderen, maar ja. Dat is wat moeders doen voor hun kinderen. Ik ben een trotse moeder, omdat mijn kinderen mij gelukkig maken. Ik heb een ziekte, en mijn lieve, lieve lieve kinderen helpen mij nu altijd met alles wat ik doe. Ze doen allemaal heel goed hun best op school, zijn altijd hulpzaam en lief voor íédéréén! Ik heb vier kinderen, en ik ben een supertrotse moeder op mijn geweldige kinderen!
77. Mijn kinderen inmiddels groot zijn. Wat hebben we een commentaar gehad dat het er acht waren. "En dat in deze tijd." De samenleving draait ervoor op, hoorde je vaak. Inmiddels is het andersom. Het zijn geweldige volwassenen geworden. Goede partners, fijne ouders, voor zover ze kinderen hebben, en vooral: zij dienen de samenleving. Ze staan met beide benen in deze wereld. Ik ben een trotse moeder met een trotse vader aan mijn zij. Ondanks alle moeilijkheden, die er ook telkens weer zijn, voel ik me rijk gezegend met mijn gezin van vijfentwintig mensen.

Winnaressen, jullie krijgen een mail hoe je je prijs kunt claimen. Heb je die mail niet gehad, stuur dan je naam en adres naar tbm@thuisblijfmoeders.nl voor maandag 6 september a.s. om je prijs te claimen.

Voor prijzen die niet zijn geclaimd op maandag 6 september a.s. wordt een nieuwe winnares getrokken.