31.8.10

Bevallingsverlof slecht voor emancipatie!

De acht weken bevallingsverlof waarop moeders recht hebben na de geboorte van hun kind, houdt de traditionele rolverdeling tussen vaders en moeders in stand. Psychologe Steffi Wiesmann ontdekte deze schandvlek tijdens haar onderzoek, waarop ze vrijdag promoveert.

Want wat blijkt?! Terwijl vrouwen herstellen en bijkomen van negen maanden zwangerschap, een bevalling en borstvoeding geven, nemen ze stiekem een voorsprong op mannen! Ze bouwen tijdens hun verlof namelijk routine en vaardigheden op in de omgang met de nieuwe baby. Dat haal je als vader natuurlijk nooit meer in. Het is niet eerlijk!

En wat is het desastreuze gevolg? Moeders blijven ’als vanzelfsprekend’ meer voor de kinderen zorgen.

Wiesmann vergeet voor het gemak dat de acht weken bevallingsverlof er zijn voor het lichamelijk herstel van de vrouw, om nog niet eens te spreken over de tijd die het kost om een kind borstvoeding te geven.

Gelukkig heeft ze een oplossing: gewoon keihard onderhandelen aan de keukentafel! Dat bederft weliswaar de mythe van de romantische relatie, zoals Wiesmann het uitdrukt, maar het is nodig om tot een gelijke verdeling te komen.

Dus als vrouw zeg je voortaan gewoon: 'Jíj krijgt het kind en geeft de borstvoeding, want anders neem ik een oneerlijke voorsprong, en doe de emancipatie en het feminisme tekort!'

30.8.10

Jongeren: Kinderopvang wil ik mijn kind niet aan doen.

Hoe zien jongeren de toekomst? Hoe denken ze over de taak-en rolverdeling tussen man en vrouw? De Nationale Jeugraad startte een onderzoek onder bijna tweeduizend jongeren, tussen de 12 en 25 jaar, om antwoord te vinden op deze vragen!

Fulltime zorgen en opvoeden niet populair onder jongeren

Slechts 3% van de meisjes kiest voor fulltime zorgen en opvoeden, en slechts 1% van de jongens maakt deze keuze.

Maar tegelijkertijd vinden jongeren kinderopvang geen goede oplossing. De deelnemers aan het onderzoek, ervaringsdeskundigen op het gebied van naschoolse opvang, hebben er vooral negatieve ervaring mee en willen niet dat hun eigen kinderen dat meemaken. Ook degenen die er zelf geen ervaring mee hebben, geven de voorkeur aan andere oplossingen.

Mogelijke oplossingen vinden jongeren: minder werken of een vaste oppas thuis.

Het hele onderzoeksverslag!

29.8.10

Mijn verhaal: Rebecca

Rebecca (42) is moeder van vijf kinderen (19, 17, 14, 12 en 6) getrouwd, en heks.

Haar jeugd stond in het teken van de mormoonse kerk, een streng Christelijke geloofsovertuiging waarin meisjes worden opgevoed met als hoogste doel, een waardige man aan de haak slaan, en veel kinderen krijgen. Zo lang je je maar aan de regels houdt, en God waardig bent, gaat alles goed. Het groepsgevoel in de Mormoonse kerk is groot, evenals de sociale controle.

Maar hoewel Rebecca keurig volgens de regels leefde, trouwde en kinderen kreeg, voelde ze zich doodongelukkig. En toen haar man haar bedroog met een vriendin, liep hun huwelijk op de klippen. Rebecca keerde terug naar Nederland, met het gevoel dat haar leven leeg en donker was.

Maar deze donkere periode bleek de start van een nieuw begin: Rebecca hervond zichzelf met behulp van het paganisme, leerde vertrouwen op haar gevoel, en werd heks. Inmiddels is ze hertrouwd, Thuisblijfmoeder, gastouder en schrijfster.

Wij interviewden haar over haar leven als heks, en en moeder met een paganistische levensstijl!

Hoe kwam je met het paganisme in aanraking?

Ik had de kerk achter me gelaten, en er ging een nieuwe wereld voor me open. Een wereld van acceptatie. Alles leeft op zijn eigen manier, en dat is allemaal goed. Ik merkte dat ik de leegheid die ik voelde na het mislukken van mijn huwelijk, kon vullen door naar buiten te gaan: het bos in of het strand op. Ik begon de energie van alle levende dingen te voelen en te zien. Ik was achtentwintig jaar, en leerde eindelijk mezelf kennen.

Toen zei een vriendin tegen me: 'Joh, ga eens op internet zoeken op de term 'heks' Daar vond ik zó veel over wat ik voelde en dacht! Ik dacht dat ik gek was, maar er bleken veel meer mensen te zijn die op dezelfde manier naar het leven keken, en ze hadden er nog een naam voor ook! Dat was echt een openbaring voor mij.

Wat onderscheidt paganisme van bijvoorbeeld het Christendom?

Een heleboel! Paganisme gelooft niet in een God die zich bemoeit met de gang van zaken op aarde, een duivel of verlosser. Het paganisme is geen religie, maar een manier van leven, met als uitgangspunt levensenergie.

Alles in het universum heeft zijn eigen energie, en heeft elkaar nodig om in evenwicht te blijven. Als paganist houd ik me niet bezig met door een Godheid opgelegde regels, die ik moet volgen omdat ik anders straf krijg. Ik leef naar het hele praktische principe van oorzaak en gevolg. Dat is een hele gewone, maar zeer krachtige natuurwet. En of je er nu in gelooft of niet, er is geen ontkomen aan.

Wat sprak je aan in het paganisme?

Dat er niet geoordeeld wordt. Ik hoefde niet meer 'waardig' te zijn, maar mocht zijn wie ik was. Ik hoefde niet meer te voldoen aan eisen en verwachtingen van een ander. Dat was een enorme bevrijding.

Hoe word je een heks? Misschien een gekke vraag maar is er een opleiding voor? Kan iedereen zichzelf 'heks' noemen?

Tja de term 'heks' is nogal breed, en wordt te pas en te onpas gebruikt. Niet iedere paganist is heks, maar iedere heks is wel paganist.

Paganisme is de oude manier van leven. Hekserij voegt daar werken met kruiden, kaarsen, geuren, Tarot, de maan en specifieke overtuigingen over hoe het universum werkt, aan toe.

Er zijn mensen die vinden dat je lid moet zijn van een coven (groep heksen) en ingewijd moet worden, anderen vinden weer dat het een kwestie van gevoel is.  Het is een persoonlijke keuze. Feitelijk kun je jezelf heks noemen, als je voelt dat je dat bent.

Hoe reageerde de omgeving?

Mijn omgeving reageerde slecht. Mijn moeder dacht dat ik bezeten was door de duivel, en heeft veel voor mijn redding gebeden.  Mijn kerkvrienden lieten me vallen. Zoals ik al zei, de mormoonse kerk heeft een hoog sociaal gehalte, maar daar bleef niets van over. Binnen een paar maanden keek niemand me meer aan. Gelukkig had ik wel steun van niet gelovige vrienden, en die juichten mijn reis naar mezelf alleen maar toe.

Mijn moeder is na verloop van tijd wel weer bijgetrokken gelukkig. Tegenwoordig zijn er genoeg mensen die mij behoorlijk vreemd en zelfs wel 'gek' vinden. Anderen accepteren mij gewoon zoals ik ben. Niet anders dan in het leven van ieder ander, normaal mens.

Werk je met Tarotkaarten?

Alleen voor mezelf. Ik ben er niet zo heel erg goed in. Ik wil graag nog eens een cursus volgen.

Als ik een probleem heb, kan ik dan hulp zoeken bij een heks?

Dat kan. Als je bijvoorbeeld een hardnekkige verkoudheid hebt, huiduitslag/jeuk, kriebelhoest of slecht slaapt, dan zal ik je graag helpen met een natuurlijk brouwseltje. Voor bijvoorbeeld een Tarotlezing zou ik je in contact brengen met iemand die dat heel goed kan. Ik ben zelf meer het praktische soort  heks, maar er zijn ook heksen die beter zijn op het spirituele vlak.

Hoe ziet een gemiddelde dag er bij jou uit? Wat is kenmerkend aan je dag voor paganisme?

Eigenlijk ben ik heel normaal hoor. Ik ben me wel iets bewuster van het seizoen dan andere mensen denk ik. Ik mediteer regelmatig en houd de maanstand in de gaten.

Ik meet aan de maanstand bijvoorbeeld af wanneer ik menstrueer, en ik weet dat mensen tijdens volle maan wat meer op scherp staan, en kribbiger kunnen reageren.

Verder zal ik bij ziekte of lichamelijk ongemak altijd eerst zoeken naar een natuurlijke oplossing voordat ik naar chemische middelen grijp.

Bij volle maan brand ik een kaars, bij nieuwe maan ook. Gewoon voor mezelf, als een markering van het verstrijken van de tijd.

Wat betekent paganisme in de dagelijkse praktijk? Bijvoorbeeld m.b.t. eetgewoontes? Feesten?

Ik eet graag en goed. Zo min mogelijk conserveringsmiddelen, smaakstoffen en  kleurstoffen. Ik verbouw zo veel mogelijk groenten in mijn eigen tuin. Helaas heb ik geen tijd voor een echte moes- of volkstuin maar ik hoop dat dat in de toekomst nog eens gaat lukken. Ik bak graag zelf brood, koekjes, taarten, cake en dergelijke. Als ik het zelf maak weet ik wat er in zit, en dat we verstoken blijven van allerlei chemische rommel. Ik maak ook jam en siropen etc.

Ik vier de paganistische jaarfeesten. Waarvan Halloween, Samhain, voor mij de grootste, en belangrijkste is. Dat is namelijk mijn Oud en Nieuw.

Je schrijft op je blog dat je dicht mogelijk bij de natuur leeft: hoe ziet dat er uit in de praktijk? Zou je je levensstijl als 'ecologisch verantwoord' willen omschrijven?

Ja dat denk ik wel. Ik leef milieubewust en doe zoveel mogelijk zelf om verpakking en vervoerskosten te besparen. En ik ga bewust en zuinig om met energie en spullen.

Draag je bepaalde kleding? Gothic kleding bijvoorbeeld?

Alleen met de jaarfeesten. Het is nou eenmaal niet praktisch om in zo'n gothic jurk luiers te verschonen, brood te bakken en de tuin om te spitten.

Ben je uiterlijk herkenbaar als heks?

Ik draag een pentagram hanger en een ring. Als je weet wat een pentagram is zul je mij herkennen als heks ja.

Wat vind je van de manier waarop heksen in sprookjes worden afgebeeld/weergegeven? Heeft dat te maken met bijv. de kerk die heksen probeerde zwart te maken?

Ja ik denk zeker dat de oorsprong daar ligt. In vroeger tijden was het de Katholieke kerk die de oude levenswijze probeerde te verbannen. Vervolgens kwamen de heksenjachten, en van daaruit ging het verder.

In sprookjes en verhaaltjes zie je heel vaak het goed versus kwaad principe. En dan is de heks natuurlijk het kwaad. Dat is een diep gewortelde overtuiging die zich onbewust verankerd heeft.
Ik heb er zelf geen problemen mee hoor. In deze tijd kunnen mensen en kinderen heel goed onderscheiden wat echt is en wat niet.

Ik steek er graag de draak mee. Door bijvoorbeeld schel en kakelend te lachen als iemand mij heks noemt. Of ik vertel dat een moderne heks niet meer op een bezem vliegt, per stofzuiger reist.

Kies je een bepaalde school? Bijvoorbeeld voorkeur voor vrije school?

De Vrije school is gebaseerd op de opvattingen van Rudolf Steiner. Die had héle andere opvattingen. Ik koos wel bewust voor een openbare school voor mijn kinderen: Ik vind dat een kind op school zit om schoolvakken te leren. Religie is persoonlijk en doe je thuis.

Mijn kinderen zitten op een Jena-plan school, maar dat is een keuze die los staat van mijn paganisme. Het is gewoon een leuke en goede school.

Heb je als heks een voorkeur voor een bepaald soort arts?

Nee, ik ga ervan uit dat een arts vakbekwaam is om te  helpen mocht dat nodig zijn.

Hoe vertaalt paganisme zich in de opvoeding?

Ieder kind mag zijn wie hij/zij is. Ieder mens heeft zijn eigen pad te gaan. Ze hoeven niet te geloven wat ik geloof, ze mogen zelf kiezen. Als ze vragen hebben over religies geef ik zo open mogelijk antwoord.

Wel krijgen ze natuurlijk het nodige mee via het dagelijks leven. We praten over de tuin, het eten wat daar uit komt en hoe fijn dat is. Ze helpen mee met plukken en klaarmaken. Ze eten zelf gebakken brood en koekjes etc. Ik beperk de inname van kleurstoffen, geur en smaakstoffen behoorlijk, en dat vinden ze niet altijd leuk. Als er eentje hoest, vragen ze of ik een hoestdrankje wil maken, en zijn er muggebulten of schaafwondjes dan pakken ze de pot brandnetelzalf.

Verder zijn we veel buiten, en wandelen en fietsen graag. En in de winter maken we sleetochten met onze husky voor de slee. En natuurlijk is Halloween ieder jaar een feest van jewelste waarmee we ontzettend uitpakken.

Zijn er veel paganisten in Nederland?

Ik denk het wel. Maar zou je geen exacte cijfers kunnen geven.

Is er een oudervereniging voor paganisten?

Niet dat ik weet.

Heb je een netwerk van gelijkgestemden om je heen?

Niet een heel groot netwerk, maar er zijn wel gelijkgestemden ja. Ik vond ze via internet, en soms door toeval. Ik kreeg bijvoorbeeld contact met mijn achterbuurvrouw, en naarmate het contact groeide, en we elkaar steeds aardiger vonden, bleken we allebei heks te zijn. Inmiddels zijn we beste vriendinnen.

Daarnaast heb ik natuurlijk ook veel niet-paganistische vrienden en kennissen.

Vertel je andere mensen over je levensstijl? Waarom wel/waarom niet?

Ja hoor, als ze er naar vragen, maar ik heb geen 'bekeringsdrang'. Ik vind het absoluut niet nodig om een ander ongevraagd te vertellen van mijn manier van leven. Maar wanneer mensen interesse hebben en vragen stellen vertel ik graag wat ze weten willen. Het is geen geheim.

Ik ben redelijk open over wie ik ben, en wat ik doe, maar ervaring heeft mij wel geleerd dat het soms verstandiger is om niets te zeggen. Je wilt nou eenmaal niet altijd en overal een uitgebreide discussie. Bovendien stuit ik soms op onbegrip en vooroordelen. Als ik dat zie aankomen houd ik me gewoon stil.

Ben je lid van een zgn. 'coven'?

Nee. Na mijn ervaringen in de mormoonse kerk heb ik mijn buik meer dan vol van georganiseerde religie. Ik zou absoluut niet meer overweg kunnen met anderen die van mij verwachten dat ik dingen op een bepaalde manier doe. Voor sommige mensen is het heel fijn om dat te hebben, en dat is prima. Maar niet voor mij.

Wat vind je van iemand als Susan Smit?

Iedereen heeft zijn eigen pad te gaan. Het is fijn dat hekserij en paganisme door dit soort mensen positieve aandacht krijgt, en niet meer zo geheimzinnig is.

Maar haar manier is niet de mijne. Ik hou me niet zo bezig met al die details, en ben veel praktischer van aard. Ik zou bijna zeggen: 'niet zo zweverig"' maar dat klinkt zo onaardig.

Op je blog lees ik dat een paganistische levensstijl respect heeft voor alles wat leeft: wat vind je in dit verband van de opkomst van een politieke partij als de PVV?

Het wordt misschien saai maar: Iedereen heeft zijn eigen pad te gaan. De onvermijdelijke wet van oorzaak en gevolg draait alsmaar door. Een partij als de PVV is het gevolg van een bepaalde onvrede bij een grote groep mensen, en tegelijkertijd is zij ook de oorzaak van een heleboel onvrede bij andere groepen mensen. Er zal uiteindelijk een soort van balans moeten ontstaan, waarin beide 'kanten' minder scherp naar elkaar toe zullen zijn, terwijl ze toch hun eigen individualiteit behouden.

Wat vind je van series als Charmed over drie heksen? Herken je daar dingen in?

Een leuke serie, maar net zoals andere televisieseries en films, moet je het niet al te serieus nemen. Maar de schrijvers hebben het wel heel knap gedaan. Ze hebben zich echt gebaseerd op de fundamenten van hekserij. Maar wij hebben in het echte leven natuurlijk niet te maken met bovennatuurlijke krachten, demonen en dergelijke.

Dat is tegelijkertijd een nadeel. Er zijn genoeg mensen die min of meer van mij verwachten dat ik mensen kan bevriezen, vervloeken en het opneem tegen demonen uit de onderwereld.

Wat vind je van de hoos aan series over bovennatuurlijke/spirituele verschijnselen? Is het een teken van deze tijd?

Ja, ik denk wel dat het een teken van deze tijd is. De hekserij is uit de geheimzinnigheid getrokken, en er is een zoektocht naar spiritualiteit op gang gekomen. Programmamakers spelen daar gretig op in. Ik heb er geen problemen mee. Ik zou alleen adviseren: Neem het niet te serieus. Het zijn verhalen die verzonnen zijn door talentvolle schrijvers. Gebruik het als ontspanning en vermaak, maar geloof niet klakkeloos wat je op tv ziet.

Bovendien heeft iedere generatie dingen waar ouderen vraagtekens bij zetten. Toen mijn kinderen klein waren maakten we ons zorgen dat ze agressief werden van kijken naar de Power Rangers.

En Elvis Presley en de Beatles zouden de geest van jongeren verderven en verpesten....  maar volgens mij is het allemaal best wel goed gekomen met ons toch?

Meer weten over Rebecca?

Bezoek dan haar blog Puur en Simpel

Rebecca's boek: Als alles anders wordt

27.8.10

Kabinet wil dat vrouwen meer buitenshuis gaan werken

Het kabinet streeft ernaar dat vrouwen meer uren buitenshuis gaan werken. De cultuurverandering op de arbeidsmarkt moet worden doorgezet.

Dat schrijven de ministers Donner (SZW) en Rouvoet (Jeugd en Gezin) en staatssecretaris Van Bijsterveldt (OCW) in reactie op het eindrapport van de Taskforce DeeltijdPlus.

Ze schromen er niet voor, dit te motiveren met het onjuiste, stereotype beeld dat Nederlandse vrouwen 'veel minder' werken dan vrouwen in andere Europese landen.

Maar Nederlandse vrouwen zijn gemiddeld juist vaak actief op de arbeidsmarkt: alleen in Zweden werken meer vrouwen buitenshuis dan in Nederland! Punt is alleen dat de Nederlandse vrouwen vaak in deeltijd werken.

Om het ouders makkelijker te maken werk en zorg te combineren roept het kabinet de sociale partners op veel aandacht te besteden aan de invoering van flexibel werken (zoals thuiswerken of aangepaste werktijden).

'Van belang daarbij is keuzevrijheid voor gezinnen,' aldus het kabinet.

Maar hoe zit het met de keuzevrijheid zelf voor je kind te zorgen?
Hebben mannen en vrouwen de vrijheid voor deze keuze nog?

Canadees onderzoek: baby stress bij twee minuten zonder aandacht

Thuisblijfmoeders worden er wel van beschuldigd dat ze geen nuttig werk doen, maar hoe zit het met onderzoekers?! Lees het verslag van dit Canadese onderzoek dat bijna leest als een grap.

De situatie

Canadese onderzoekers bestudeerden 30 moeders en baby's, ze verdeelden hen in twee groepen van 15. De kinderen werden in een autostoel gezet terwijl hun moeders met hen speelden.

Het experiment!

Daarbij staarden de moeders in perioden van twee minuten boven het hoofd van het kind, ze vertoonden dan geen emoties.

Het resultaat: 'Uh-oh!'

Het niveau van cortisol (stresshormoon) bleek aanzienlijk hoger bij kinderen die genegeerd werden. Toen de baby's de dag erna terug naar het laboratorium gingen, steeg hun cortisolniveau opnieuw, hoewel ze toen toch niet genegeerd werden!

De tweede groep van baby's ondergingen hetzelfde proces maar kregen de hele tijd aandacht, zij vertoonden geen hormonale veranderingen. De resultaten suggereren dat de kinderen die genegeerd werden, later vreesden dat dit opnieuw zou gebeuren.

Baanbrekende conclusie:

En wat concluderen de onderzoekers op basis van de vijftien baby's met verhoogde cortisolwaarden in autostoeltjes? Kinderen krijgen stress door gebrek aan aandacht gedurende twee minuten.

Is het een wonder dat bijna 88% van alle ouders het ouderschap 'vermoeiend' en 'stressvol' vinden, zoals als blijkt uit weer een ander onderzoek van het vakblad voor ouders J/M.

Of zou hun kind hén twee minuten 'genegeerd' hebben?!

26.8.10

Thuisblijfmoeders = Moedermaffia?

Volgens Elma Drayer, columniste in de Trouw, brak er recentelijk een 'minioorlogje' uit naar aanleiding van de oprichting van de Club van Slechte Huisvrouwen.

Drayer: 'Geheel naar verwachting liet de moedermaffia binnen de kortste keren van zich horen. Preciezer: de groep thuisblijfmoeders die ondanks hun gewichtige huishoud- en opvoedtaken alle tijd van de wereld hebben om verongelijkte stukjes te tikken op lilakleurige weblogs.'

En hoewel de Club van Slechte Huisvrouwen dapper terug probeerde te bijten, aldus Elma Drayer, 'schemerde de geraaktheid er doorheen.'

Maar alles is relatief, want in een P.S. constateert Drayer nog even, dat elders op de wereld, vrouwen belangrijker zaken hebben om zich mee bezig te houden. Steniging met échte stenen bijvoorbeeld.

Overigens zijn wij ons aan Het Moederfront niet bewust van een minioorlog. Wij drinken graag een kopje koffie met de Club van Slechte Huisvrouwen en wisselen altijd graag van gedachten. Dat heet discussie, niet oorlog.

Zo lang de kopjes maar schoon zijn!

25.8.10

De mij dat ben ik: Karin knutselt de wereld een stukje mooier

In april 2007 kreeg Karin (35), moeder van Thamar (21 maanden) en leerkracht van groep één en twee, een wel heel bijzonder verjaardagscadeau: een heuse website! Het was het begin van Karins Knutselmap, een site boordevol knutselideeën.

Op maandag, dinsdag en woensdag staat Karin voor de klas, en op donderdag en vrijdag is ze thuis bij haar dochtertje en werkt aan haar website als haar dochtertje slaapt.

Wij interviewden Karin over haar initiatief!

Waarom begon je Karins Knutselmap?

Ik werkte een aantal jaren geleden samen met een een collega die geweldig kon knutselen. We hadden altijd leuke ideetjes en maakte erg veel ruimtelijke knutselwerkjes met de kinderen. Ik ben op een gegeven moment al die leuke knutsels gaan fotograferen, met het idee: 'Dat is misschien handig voor over een paar jaar. Als we dan weer met hetzelfde thema gaan werken kan ik het misschien wel weer gebruiken.'

Na een tijdje had ik erg veel foto's verzameld, en kreeg ik het idee om een site met veel knutselwerkjes te gaan maken. Hiermee kon ik andere mensen ook mijn knutselideetjes laten zien! Ik maakte toen ook veel werkbladen e.a. materiaal. Dat heb ik ook op de site gezet.

Hoe kom je op ideeën/ waar komt je inspiratie vandaan?

Natuurlijk kijk ik rond op het internet om inspiratie op te doen, maar vaak is het zo dat als ik bijvoorbeeld een doos zie, ik meteen een idee krijg om er iets van te knutselen.

Hoeveel tijd besteed je aan Karins Knutselmap per week?

Dat ligt helemaal aan de hoeveelheid knutselwerkjes die ik met de kinderen heb geproduceerd, en hoeveel tijd ik heb, want het blijft een hobby. Maar ik schat toch wel een uurtje of vier per week.

Heb je alle knutselideeën eerst zelf gemaakt?

De foto's die je op Karins Knutselmap ziet zijn foto's van echte kinderwerkjes. Ik maak wel eens een keer een voorbeeldje voor kinderen om te laten zien wat ze moeten doen, maar ik vertél het ze liever. Dan moeten ze namelijk hun eigen fantasie gebruiken bij hun knutselwerkje. Anders krijg je allemaal dezelfde knutsels.

Heb je een creatieve achtergrond/opleiding?

Ik heb de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening en Pabo gedaan. Verder heb ik een aantal zomers recreatiewerk gedaan op bungalowparken en campings.

Hoe kom je aan je knutselmaterialen? Gewoon bij de Action of bij een speciaalzaak bijvoorbeeld?

De materialen komen vanaf school, omdat ik daar alle knutsels maak met de kinderen. Voor de traktatiedoosjes die ik verkoop, koop ik 160 grams papier bij inkstation en voor de cocktailprikkertjes gebruik ik gewoon een pak a4-papier en deze koop ik bij de Action/Hema en dergelijke.

Mensen kunnen nu ook dingen bij jou bestellen?

Mensen konden eerst alles gratis van mijn site afhalen. Op een gegeven moment had ik zoveel materiaal gemaakt, en daar zoveel tijd ingestoken, dat ik alle materialen op een cd ben gaan zetten. Zo haal ik mijn onkosten er uit, bijvoorbeeld de kosten voor mijn domeinnaam.

Ik verkoop een aantal cd's per maand. Mijn site wordt steeds bekender, en ik krijg steeds meer bezoekers, dus toen ben ik ook op het idee gekomen om traktatiedoosjes, blikwikkels en cocktailprikkertjes te gaan verkopen. Ook alle koopartikelen heb ik zelf gemaakt.

Hoe kunnen mensen betalen? Ik zie geen 'winkelwagentje' of Paypal?

Misschien komt dat nog in te toekomst. Daarvoor verkoop ik nog te weinig. Ik ben sinds juli 2010 begonnen met de verkoop van de traktatiedoosjes, blikwikkels en de cocktailprikkertjes.
Mensen die iets willen bestellen schrijven het geld over naar mijn rekening en dan stuur ik de materialen zo snel mogelijk op, want dat vind ik service!!

Wat doe je aan publiciteit en marketing?

Ik adverteer op Marktplaats, Ik heb wat flyers opgehangen bij het kinderdagverblijf en op wat basisscholen. Verder probeer ik mijn site zoveel mogelijk aan andere goede sites te linken, zodat mensen mij makkelijker op het internet kunnen vinden.

Hoe heb je je website gemaakt? Zelf of een bureau ingehuurd?

Mijn man is IT-er en is erg handig met het ontwerpen van sites. Ik heb het ontwerp bedacht en hij heeft mijn site in elkaar gezet. Ik onderhoud 'm.

Hoeveel bezoekers heb je op een dag?

Zo'n 1000 bezoekers per dag / zo'n 20.000 per maand, afhankelijk van de tijd van het jaar. In de maanden oktober t/m januari krijg ik veel bezoekers. Dan is er veel interesse voor de thema's herfst, sinterklaas, kerst, winter. In de zomermaanden zitten de scholen dicht, dus heb ik ook minder bezoekers.

Giveaway: Maak kans op een blikwikkel van Karins Knutselmap!

Karin stelt één van haar prachtige blikwikkels beschikbaar. Om kans te maken moet je antwoord geven op de volgende vraag: hoeveel knútselrubrieken staan er op Karins Knutselmap? Uit alle goede inzendingen wordt de winnares getrokken, en die wordt op 1 oktober 2010 bekend gemaakt!

Je vindt het antwoord op Karins Knutselmap!

Giveaway Karins Knutselmap

Naam:*

Email*

Mijn antwoord op de vraag: 'Hoeveel
knutselrubrieken zijn er?'
*

Image Verification
captcha
Please enter the text from the image:
[Refresh Image][What's This?]
Powered byEMF Form Builder

23.8.10

Hoe zorg jij dat je baby gaat slapen?!

Het is de Heilige Graal van menig ouder: een nachtje lekker dóór slapen. Maar ja, wel jammer dat je baby dat memo niet heeft gehad. Wie kent niet de verhalen van vermoeide ouders die uren met hun kind in de auto rondrijden in de hoop dat hun schatje eindelijk in slaap valt?

Vroeger vond men: 'Gewoon laten huilen, dan valt het kind vanzelf een keer in slaap!' Maar wie deze techniek geprobeerd heeft weet, bevorderlijk voor je eigen nachtrust is dat niet.

Er is hoop: Slapen kun je leren!

Gelukkig is er hoop, want slapen kun je leren! In de baarmoeder sliep je kind wanneer het hem uitkwam. Het was er altijd donker en lekker warm, en na de geboorte is dat natuurlijk best even wennen. Als ouders kun je je kind helpen te leren slapen, en ouders onderling kunnen elkaar weer helpen.

Wat is jouw slaapritueel?

Daarom roept Zwitsal alle ouders op om slaaptips met elkaar te delen. Heb jij een bijzonder slaapritueel, de ultieme ‘slaap lekker’-tip, verzorgingstips, een liedje of verhaaltje waardoor je kindje altijd lekker in slaap valt?

Deel jouw tip en film hoe je je kindje rustig naar bed brengt! Wie de leukste, origineelste of handigste slaaptip instuurt, wint een prachtige nieuwe Slaapkamer van Kids Factory. Niet alleen het volledige interieur krijg je van Zwitsal cadeau, maar ze doen er ook nog een stylist bij.

Klik hier om jouw bedritueel te delen!

Slaap lekker!

22.8.10

Boekbespreking: De eenzame polygamist

Golden Richards is aannemer, getrouwd met vier vrouwen, en vader van achtentwintig kinderen. Met zoveel mensen om je heen is het moeilijk voor te stellen dat je eenzaam bent, maar toch is Golden dat. Trouwens, iedereen in dit overbevolkte gezin is eenzaam! De titel denkt dan ook meer dan de lading!

Het rommelt en rammelt aan alle kanten

In een typisch geval van 'de kinderen van de schoenmaker gaan blootvoets' zijn de twee huizen waarin Golden en zijn gezin wonen krakkemikkig, en mankeert er van alles aan. En ondanks pogingen van, vooral zijn eerste vrouw Beverly, om orde en structuur aan te brengen, is het één grote bende.

Maar naast de zichtbare gebreken, is er onderhuids nog veel meer gaande. De vrouwen voeren onderling een stille strijd om de macht, die door de kinderen wordt overgenomen. Gezellig zou ik dit huishouden dan ook niet willen noemen...

Drie hoofdpersonen: Golden, Rusty en Trish

Met zoveel potentiële hoofdpersonen heeft Brady Udall zich beperkt tot de perspectieven van vader Golden, zijn zoontje Rusty en zijn vierde vrouw Trish. En soms is er een hoofdstuk waarin we de stem horen van een alwetende verteller, die in cursief gedrukte letters vertelt wat er allemaal gaande is.

Golden is een ineffectieve sukkel

Het grootste deel van het boek is Golden een ineffectieve sukkel, die zich liever voor zijn vrouw en kinderen verstopt dan zijn verantwoordelijkheid te nemen. Het begint al zo gauw je het boek openslaat, en Golden thuiskomt van een lange werkdag, en zich niet in de drukte van zijn gezinsleven wil wagen.

Eerlijk gezegd irriteerde hij me meteen, want ik kon alleen maar aan zijn vrouwen denken, die binnen met man en macht de boel bij elkaar probeerden te houden en dacht: 'Jíj bent tenminste nog de hele dag weggeweest, lapzwans!'

Rusty

Net als Golden heeft zijn vrouw Trish eveneens een afwachtende houding. Niemand doet iets, of probeert zijn schouders er onder te zetten. Maar dan is daar Rusty, het zoontje van Golden en zijn tweede vrouw Rose. Rusty is nogal apart, en lastig, en zou in Nederland ongetwijfeld de etiketten autisme en ADHD gekregen hebben. In een poging meer eenheid te brengen in het gezin moet Rusty bij 'zustervrouw' Beverly en haar kinderen gaan wonen. Rusty is diep ongelukkig bij Beverly, wordt voortdurend gestraft, en wil niets liever dan naar huis.

'Mama, mag ik naar huis?!'

Herhaaldelijk smeekt hij zijn moeder Rose, (Goldens tweede vrouw) of hij thuis mag komen, maar die haalt hulpeloos haar schouders op: ze kan niet tegen Beverly op. Schrijnend is de scène waarin Rusty zijn moeder een liefdesromannetje cadeau wil geven, en ze hem afwijst en haar koptelefoon, waarmee ze de buitenwereld uitsluit, niet eens af doet. Ook de belofte van een heus verjaardagsfeestje verbreekt Rose. Toegegeven, ze wordt uiteindelijk opgenomen vanwege een depressie, maar ik had haar graag toegeschreeuwd: 'Geef je kind eens wat aandacht!!!'

Rusty besluit een bom te maken, als onderdeel van een ingewikkeld plan om er voor te zorgen dat hij weer naar huis mag. Maar het ding gaat maar niet af, en Rusty gaat kijken waarom niet, waarop de bom prompt in zijn gezicht ontploft.

En oh, wat heeft dan iedereen ineens aandacht en liefde voor die arme Rusty, die metaalscherven in zijn hersenen heeft, en die uiteindelijk zal sterven. Plotseling wordt zijn moeder Rose sterk, en zit ze elke dag aan zijn bed, eveneens als zijn vader Golden. Maar voor die arme Rusty is het dan feitelijk te laat, en ik vond het een geval van: 'Too little, too late'.

'Op een ochtend wordt de jongen wakker, en dan is zijn vader er, stil als altijd. (...) Hij zegt de naam van de jongen, Rusty, en voor het eerst sinds de jongen dat kan terughalen in zijn gebroken geheugen, heeft zijn vader iets tegen hem gezegd zonder op z'n minst een zweem van boosheid, of verbijstering, of ergernis in zijn stem, en als de jongen het had gekund zou hij slechts één vraag hebben gesteld: Was dat nou zo moelijk? Was dat nou echt zo moeilijk?'

De tragedie van de dood van Rusty zorgt ervoor dat Golden zichzelf eindelijk bij elkaar raapt en zijn verantwoordelijkheden onder ogen ziet en op zich neemt.

Het boek eindigt hoopvol: met een vijfde huwelijk en de belofte van een groot, gelukkig gezin.

Interessant kijkje in de keuken van de polygamie

Afgezien van het verhaal is De eenzame polygamist de moeite waard vanwege het kijkje in de cultuur van de polygamie. Bijvoorbeeld in deze beschrijving van Rusty door June, een wat merkwaardige man, die Rusty ontmoet heeft tijdens een fietstocht.

'De eerste keer dat ik Rusty zag, wist ik het meteen. Een kind uit een polygaam gezin. Dat was zo duidelijk als wat. Zijn kleren, allemaal afdankertjes. Dat merkwaardige kapsel. Die drang om te worden opgemerkt, de behoefte dat er iemand oog voor hem heeft.'

En in deze beschrijving van polygamisten bij Goldens vijfde huwelijk:

'De menigte bestaat voor het grootste deel uit fundamentalisten - de gebruikelijke meute kinderen, de mannen in kenmerkende polyester pakken met veterdassen, de vrouwen met lange loshangende haren die glanzen in het licht.'

Vergelijking met de serie Big Love

Erg florissant is het beeld dat Brady Udall schetst niet, maar de serie Big Love, waaraan je bij het lezen van dit boek ontwillekeurig moet denken schetst een veel rooskleuriger beeld. De hoofdpersoon in de serie Big Love, Bill Henrickson heeft 'maar' drie vrouwen, en aanzienlijk minder kinderen. In tegenstelling tot Golden heeft hij zijn zaakjes wel goed voor elkaar, en heerst er redelijke harmonie in het gezin. Hoewel ook hier onderhuids de spanningen voelbaar zijn.

Conclusie

Ondanks het potentieel van een overbevolkt boek met veel te veel hoofdpersonen, leest de Eenzame polygamist verrassend rustig en zonder stresserig terugbladeren om op te zoeken wie wie is. Het is een prettig en sfeervol boek, maar de laksheid en lijdzaamheid van, vooral Golden en zijn tweede vrouw Rose, ergerden me. Als ik dan woest met de deksels smeet tijens het koken riep mijn man: 'Heb je weer in de Eenzame polygamist zitten lezen?!'

Al met al een interessant, en boeiend boek over verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven, dat je raakt.

Praktische informatie

De eenzame polygamist is uitgegeven door de Meulenhoff en o.a. te koop bij Bol.com voor 22,50.

Website Brady Udall

Eenzame polygamist
Eenzame polygamist
Brady Udall


Intro serie Big Love

17.8.10

Ingezonden brief: 'Maar wat er aan te doen? '

door Gerard van Beusekom-Fretz

Het is altijd bemoedigend te merken dat andere mensen opvattingen delen, waarvan jij dacht dat je de enige was die ze koesterde. 
En het is helemaal moedgevend als je ziet dat deskundigen jouw ideeën onderbouwen met hun kennis of onderzoeksuitkomsten, en ze zo nog krachtiger kunnen beargumenteren.

Om die redenen lees ik altijd graag deze site, en ben ik ook blij met de respons die ik krijg op de stukjes die op mijn weblog heb geschreven over die zogenaamde aanrechtsubsidie en de tweeverdieners ideologie.


Discussie over 'aanrechtsubsidie' is bron van onbehagen

Uit de bezoekersaantallen op mijn blog, de woorden waar op gezocht werd, en de reacties die ik krijg blijkt dat de hele 'aanrecht' discussie niet alleen breed leeft, maar ook een bron is van onbehagen.

Ik gebruik expres het woord onbehagen, omdat ik dit - ik ben een tamelijk oude man - associeer met het befaamde artikel van Joke Smit Het onbehagen bij de vrouw, dat in 1967 aanleiding gaf tot de tweede feministische golf.


Nu moet ik mij inhouden om hier niet een enthousiaste, maar ellenlange opsomming te geven van alle acties en resultaten die hier uit voorgekomen zijn. Ik volsta met de constatering dat onbehagen, geuit op het juiste moment en in de juiste bewoordingen, het begin kan zijn van het bestrijden van de oorzaken ervan.

Het recht om fulltime opvoeder te zijn staat op het spel

Want hoe bevredigend het ook kan zijn om elkaar te herkennen en te troosten, er is meer nodig om de situatie te veranderen. 
En dat is wel nodig, want als ik het goed zie, staat er niet minder op het spel dan het recht om voluit te mogen functioneren als opvoeder, zonder culturele ontmoediging en fiscale bestraffing.


Van feminisme naar gender emancipatie

Hier en daar wordt er wel eens gewezen naar een te ver doorgeschoten feminisme als het gaat over de tendens om alle vrouwen buitenshuis te willen laten werken, maar ik denk dat dit eerder een vorm van te kort schietend feministisch inzicht is. 


Het feminisme streefde er immers naar vrouwen te bevrijden van opgelegde rolpatronen, en niet om rolpatronen te vervangen door andere opgelegde rolpatronen.
 Rolpatronen overigens, waar mannen zich in nog veel sterkere mate laten bepalen, wat de meesten niet eens in de gaten hebben. Daar is de emancipatie helemaal te vroeg opgehouden. (Het zou dan misschien ook beter zijn om in plaats van uitsluitend over feminisme ook eens wat vaker over gender emancipatie te spreken).

Een derde golf?

Ter zake. Hoe brengen we een derde golf op gang? 
Zou het geen goed idee zijn om met z'n allen eens een dagje te brainstormen, hoe we onze ideeën beter in de publieke aandacht en op de agenda van de beleidsmakers kunnen krijgen?

Gerard van Beusekom-Fretz

Je vindt Gerard op zijn weblog!

12.8.10

Is financiële onafhankelijkheid wel de sleutel tot persoonlijke vrijheid?!

De roep om arbeidsparticipatie en financiële onafhankelijkheid van vrouwen is simpelweg een symptoom van de cultuur en tijd waarin wij leven. Dat zegt Shannon Hayes in haar boek Radical Homemakers.

In de dertiende eeuw bestónd er niet eens een werkverdeling gebaseerd op het geslacht, of een salarisstrookje: man en vrouw zorgden sámen voor huis en haard en waren zelfvoorzienend en onafhankelijk. Door de komst van de industriële revolutie gingen mannen buitenshuis werken voor een salaris, en ontstond de scheiding tussen 'mannenwerk' en 'vrouwenwerk'.

Van producent naar consument

Door de industrialisatie werden huiselijke vaardigheden vervolgens vervangen door ingekochte producten, zuinigheid door inkomen, en tijd door tijdbesparende producten. Het werk van de huisvrouw werd uitgehold, haar bestaan werd leeg, en de oplossing zou liggen in werk buitenshuis. En het werk dat bleef liggen in haar afwezigheid, werd gecompenseerd door consumeren: makkelijke maaltijden, een werkster, kinderopvang etc. Menigeen raakte verstrikt in de 'two income trap' met als gevolg 'hypotheekziekte'.

Financiële onafhankelijkheid 'über alles'!

Financiële onafhankelijkheid werd het toverwoord, en de sleutel tot geluk en vrijheid. Maar de blinde verering van arbeidsparticipatie en salaris is slechts een symptoom van het zogenaamde empire paradigma, waarin persoonlijke economische macht het hoogste streven is, aldus Shannon Hayes.

De valse belofte van financiële onafhankelijkheid

Maar wie afhankelijk is van zijn salaris, is afhankelijk van zijn baas en het bedrijf waarvoor hij werkt! Een schrijnend voorbeeld hiervan zijn de Amerikaanse predikant, de Wallstreet zakenman, en de dakloze die nu gezamenlijk hun soep lepelen in een gaarkeuken. Eerstgenoemden raakten hun baan en vervolgens hun huis kwijt. Hun financiële onafhankelijkheid bleek een luchtkasteel.

Echte vrijheid ligt volgens Shannon Hayes in zeggenschap hebben over je eigen tijd, en die bereik je door zuinig te leven, huishoudelijke vaardigheden te benutten, en te consuminderen.

Heleen Mees

Terwijl feministes als Heleen Mees ervoor pleiten nóg meer zaken uit handen te geven, zoals koken, verzorging van huisdieren, schoonmaken en kleding wassen, om zo vrij te zijn om buitenshuis te gaan werken voor een salaris, pleiten de Radical Homemakers er juist voor meer zélf te doen.

Survivors

In de Engelse serie 'Survivors' wordt de mensheid praktisch van de kaart geveegd door een venijnig virus. Slechts enkele mensen overleven; onder hen een man die leefde van zijn eigen boerderijtje.

Er is geen electriciteit meer, geen tv, geen internet, en de rekken van de supermarkten worden niet meer aangevuld. Toch zegt deze man: 'Voor mij verandert er niet zoveel,' en gaat vervolgens recreëren, oftewel een lange wandeling maken. Deze man is onafhankelijk van de maatschappij en economische voorzieningen: hij produceert zijn eigen voedsel, en consumeert niet. Hij is voorbeeld van een Radical Homemaker.

Van consument weer producent: de weg naar echte vrijheid

Door van consument weer producent te worden, of in ieder geval mínder te consumeren, word je salaris minder belangrijk en ben je echt onafhankelijk. Niet de schijnvrijheid van een salaris dat iemand anders je geeft, maar de vrijheid dat je jezelf kunt redden.

Dan blijken geluk en vrijheid inderdaad niet te koop, maar gewoon in jezelf te zitten.

Lees onze boekbespreking van Radical Homemakers.

8.8.10

Professor Jay Belsky: conclusies onderzoek verdraaid

Belsky: In het onderzoek, waaraan professor Jane Waldfogel van Columbia University meewerkte, zijn alle moeders die minstens dertig uur buitenshuis werken opgenomen, ook moeders die het hele eerste jaar thuis waren, en pas net weer buitenshuis zijn gaan werken.

Daarnaast werden de meeste negatieve effecten gemeten bij kinderen die al vroeg in het eerste levensjaar naar de kinderopvang gingen.

Hoe kun je dan concluderen dat opvang neutraal, zo niet góed is voor een kind, vraagt Belsky zich af. Alle koppen die riepen dat dit onderzoek alle eerdere onderzoeken, waaruit negatieve effecten van kinderopvang bleken, onderuit halen vindt Belsky daarom misleidend.

Belsky is professor in de psychologie en onderzoekt inmiddels dertig jaar de effecten van kinderopvang op de ontwikkeling. Volgens hem leidt kinderopvang op jonge leeftijd tot een lichte verhoging van agressief en ongehoorzaam gedrag, afhankelijk van de hoeveelheid tijd die een kind in de crèche doorbrengt.

Belsky toon zich 'wryly amused, although not surprised' over het feit dat dit onderzoek zoveel media belangstelling krijgt.

Het is inderdaad intrigerend hoe 'gekleurd' de krantenkoppen waren. Voor hetzelfde geld hadden de koppen kunnen schreeuwen: 'Parttime buitenshuis werken of fulltime moederen: allebei even goed voor het kind.'

Onderzoek bevestigt keuze voor deeltijdwerk

Prof. dr. Rien van IJzendoorn, hoogleraar gezinspedagogiek aan de Universiteit Leiden, reageert in het Reformatorisch Dagblad op het eind vorige week verschenen onderzoek dat kranten deed juichen: 'Werkende moeder hoeft zich niet schuldig te voelen!'

Hij vindt de resultaten een bevestiging van de keuze van de meeste Nederlandse moeders:

'Belangrijk is de mate van sensitief opvoeden die moeders tegenover hun kinderen aan de dag leggen. De onderzoekers laten zien dat die sensitiviteit het hoogst is bij in deeltijd werkende moeders en lager bij zowel de voltijds als niet–buitenshuiswerkende moeders.'

Of de ouders buitenshuis werken heeft volgens hem geen invloed op de ontwikkeling van het kind. Het gaat om de kwaliteit van het contact tussen ouder en kind, of professional en kind.

Van Ijzendoorn hekelt overigens de Amerikaanse onderzoekers en noemt ze ouderwets, omdat ze de rol van de vader onderbelicht laten.

Hoewel de resultaten van het onderzoek dus nog steeds gespreksstof opleveren, blijven de gebruikte onderzoeksmethoden onbekend.

7.8.10

Wat is hoge kwaliteit kinderopvang?

In de discussie over kinderopvang wordt als argument vaak gebruikt dat, zo lang de opvang maar van hoge van kwaliteit is, het niet uitmaakt of het kind verzorgd wordt door zijn ouders of door een 'professional'.

Maar wat is 'hoge kwaliteit kinderopvang'? Volgens Amerikaan David Korten, auteur van o.a. The Great Turning and Agenda for a New Economy, gaat het niet om het aantal pedagogisch verantwoorde, stimulerende activiteiten die het kind krijgt aangeboden, maar om de liefde die een kind op een dag voelt.

En hoe je het ook wendt of keert: wie biedt er nu meer liefde dan één van beide ouders?

4.8.10

Huis en haard onder vuur!

Vanuit twee kampen is het vuur geopend op huis en haard. Van rechts komt het vuur van enkele hoedsters van huis en haard zelf, in de vorm van de Club van Slechte Huisvrouwen. Zij verenigen zich in hun gezamenlijke afschuw en dédain voor huishoudelijk werk.

Van links wordt geschoten door wetenschappers die juichen dat ze ontdekt hebben dat de aanwezigheid van een moeder niet van belang is voor de gezonde ontwikkeling van kinderen. Een onderzoek waarvan de onderzoeksmethodes overigens nog in nevelen gehuld zijn. Maar het is koren op de molen van de media, en ogenschijnlijk kritiekloos verzekeren ze moeders met grote krantenkoppen: 'Voel je vooral niet schuldig als je buitenshuis werkt!'

Maar wat zijn de gevolgen, als het vuur van huis en haard door níemand meer brandend wordt gehouden?

2.8.10

Kindermishandeling: 'Wat kan ik doen?'

In het boek De Klap is het duidelijk zichtbaar: kindermishandeling. Een volwassen man slaat een vierjarige kleuter. Maar kindermishandeling is niet altijd zo duidelijk te zien. Toch komt het in Nederland meer dan 100.000 keer per jaar voor.

Daarom heeft de overheid een speciale website gemaakt waar je informatie vindt over wat je kunt doen als je kindermishandeling vermoedt. De site is bijzonder informatief: elke mogelijke vraag die je je maar kunt bedenken staat er op, met een uitgebreid antwoord. Het belangrijkste advies is duidelijk: 'Doe iets!'

Ook, of juist als je twijfelt. Je kunt bijvoorbeeld geheel vrijblijvend bellen, en je twijfels voorleggen aan een medewerker van het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). Deze medewerker helpt je dan om de ernst van de situatie in te schatten.

Dat kindermishandeling niet altijd over lichamelijke mishandeling gaat laat onderstaand, hartverscheurende spotje zien. Wiens moederhart breekt dan niet...

Kortom: doe iets tegen kindermishandeling, en begin met een bezoek aan 'Wat kan ik doen?'

1.8.10

Baat het niet, het schaadt ook niet

Menig 'werkende moeder' zal opgelucht ademhalen, want er is weer eens een onderzoek gedaan. Dit keer met de uitkomst dat moeders die buitenshuis werken 'niet schadelijk' zijn voor de cognitieve en sociale ontwikkeling van hun kind.

Eventuele nadelen, zoals minder contact met hun moeder, worden gecompenseerd door de voordelen. Deze betreffen overigens allemaal de moeder: 'werkende moeders' hebben een betere mentale gezondheid, zorgen voor meer harmonie in het gezin en verhogen het gezinsinkomen. Blijkbaar geldt hier de regel: 'Als moeder blij is, is iedereen blij!'

Belangrijke kanttekening is dat kinderen van moeders die parttime buitenshuis werken, in plaats van fulltime, het beste af zijn. Deze kinderen profiteren van het verhoogde inkomen, betere kinderopvang, en een gezelliger gezinsleven zonder dat dit ten koste gaat van het contact met hun moeder.

Dit betekent dat Nederlandse vrouwen als kampioen deeltijdwerkers een verstandige keuze maken. Misschien iets om over na te denken Taskforce Deeltijdplus?

En nu maar wachten op een onderzoek naar de effecten op kinderen van moeders die fulltime moederen! Hoe zou die balans uitslaan?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...