Mag je andermans kind slaan?

Dat is de vraag in Christos Tsiolkas' Australische boek 'De klap'.

Hector en Aish organiseren een gezellige barbecue voor familie en vrienden. Maar één van de kinderen is een regelrecht etterbakje, dat bij zowel kinderen als volwassenen de handen doet jeuken. Hij is vier jaar oud, heet Hugo, en drinkt nog steeds bij zijn moeder Rosie aan de borst. Dan schiet Hectors neef Harry uit zijn slof, en verkoopt klierige Hugo een klinkende klap in zijn gezicht.

Deze klap veroorzaakt spanning in de familie en vriendengroep: hoewel iedereen het er over eens is dat je een kind niet mag slaan, vindt iedereen ook dat Hugo er om vroeg, en dat aangifte bij de politie en een rechtszaak aanspannen, te ver voeren.

Achterflap maakt belofte niet helemaal waar

Hoewel de achterflap spreekt van een 'dramatisch effect' van 'de klap' op alle aanwezigen, vond ik dat een beetje overdreven. Het grootste effect heeft 'de klap' op Aish, Rosie's vriendin. Rosie, de moeder van het geslagen kind, eist namelijk haar solidariteit op, en dat veroorzaakt spanningen in haar relatie met haar man Hector, die het op zijn beurt voor zijn neef opneemt.

'De klap' is vooral een psychologische roman, waarbij ieder karakter een eigen hoofstuk krijgt, te beginnen met Hector. Vervolgens komt de hele vriendenkring en familie voorbij. Zo leer je iedereen beter kennen, maar het enige dat de acht hoofdstukken met elkaar bindt is dat de karakters zich in dezelfde sociale kringen bewegen.

Je loopt als het ware een paar weken mee met een vriendengroep, leert ze allemaal een beetje kennen, en dan gaan lezer en karakters weer ieder hun eigen weg. Er is geen ontknoping of climax. Het boek stopt simpelweg.

Multicultureel

De karakters in De Klap hebben bijna allemaal een verschillende culturele achtergrond: Indisch, Grieks, Aboriginal en Australisch. Ze komen vreedzaam bij elkaar op de barbecue, maar door 'de klap' wordt de vrede verstoord en onderlinge verschillen uitvergroot. Zo zijn Hectors Griekse ouders per definitie solidair met hun neef Harry: ze zijn immers familie! Dit tot groot ongenoegen van de moeder van het geslagen kind, Rosie.


Mag je andermans kind corrigeren?

Een intrigerende, en actuele vraag! Waarbij de vraag: 'Mag je andermans kind sláán?' natuurlijk met een welluidend 'Nee!' beantwoord moet worden.

Maar toch voelde ik als lezer een intense tevredenheid toen neef Harry, die stomme Hugo een flinke klap verkocht. Dezelfde bevrediging die je voelt als je ergens jeukt hebt, en krabt. Heerlijk gewoon. Als lezer houd ik er blijkbaar een heel andere, dubieuze, moraal op na, dan als mens in de maatschappij.

Dat neemt niet weg dat ook ik vind dat neef Harry, Hugo niet had mogen slaan, maar aangifte bij de politie en de rechtszaak vond ik te ver gaan

Overbevolkt boek

Voor mensen met aandachtsproblemen is 'De Klap' behoorlijk overbevolkt met karakters. In het eerste hoofdstuk, waarin je de hele familie en vriendengroep leert kennen, heb ik op een gegeven moment van narigheid maar een A4-tje gepakt en noteerde daarop iedere naam en relatie. Want er was zelfs een Aboriginal man bij, die moslim was geworden, en daarbij zijn naam had veranderd, en die ik dus onder twee namen moest onthouden!

Vreemdgangers en seks

In elk hoofdstuk komen stomende seksscènes voor, en er is een groot tekort aan huwelijkse trouw. Zowel Hector als Harry, beiden zeer gelukkig getrouwd, gaan vreemd. Zelfs Aish, heeft een one night stand! Waar al die seks goed voor was, snap ik niet helemaal. Wellicht voor de verkoopcijfers?!

Australische setting

Uit het boek spreekt zeer duidelijk de Australische cultuur en setting: je krijgt als lezer echt het gevoel dat je een stukje Australisch leven leert kennen.

Conclusie

Het intrigerende gegeven van 'de klap' vond ik matig uitgewerkt. De Klap is vooral een overbevolkt boek met promiscue karakters, met wie je als lezer een eindje oploopt. Je leert ze kennen, blikt een tijdje in hun leven, en dan laat je ze weer achter.

Boeiend zijn wel de morele kwesties die Tsiolkas oproept: borstvoeding geven aan een vierjarige kleuter, opvoedingsstijlen, monogamie, discriminatie, verdovende middelen, aids, tienerseks en natuurlijk: mag je je met andermans opvoeding bemoeien.

Eventuele meerwaarde is de Australische couleur locale die het boek uitstraalt. En wie van veel verschillende karakters houdt, komt goed aan zijn trekken.

Praktische informatie


De klap
Tsiolkas, C.

Boekbespreking: Noem het liefde

Magda laat haar baby van acht weken, acht maanden achter bij haar moeder, om onderzoek te doen op de Zuidpool. Haar vriendin Nanne kiest er in dezelfde periode voor haar baan in te ruilen voor het Thuisblijfmoederschap. Magda en Nanne kennen elkaar al sinds hun kindertijd, maar Magda's keuze veroorzaakt spanningen, want Nanne is het er helemaal niet mee eens.

Het zou de plot van een smeuïge chicklit/momlit roman voor 'op het strand' kunnen zijn, maar 'Noem het liefde' stijgt boven het genre uit. Voor de één zal dit een afknapper zijn, voor de ander juist een aanbeveling.

'Noem het liefde' is een intelligent boek over het moederschap, en de vraag: 'Wat is een goede moeder?'

Vier perspectieven: twee echt uitgewerkt

Verwacht echter geen concreet antwoord, maar de ervaringen van vier verschillende vrouwen: Magda, de wetenschapster die haar kind achterlaat, Nanne, de carrièrevrouw die haar baan opgeeft, Magda's au pair, en Magda's moeder. Vier vrouwen die moeder zijn.

Maar waar Magda de luxe van een keuze heeft, heeft haar au pair noodgedwongen haar kinderen achtergelaten, om voor andermans kinderen te zorgen. En Magda's moeder had evenmin een keuze, want in haar tijd was je als moeder verplicht fulltime te moederen. Daarin verschillen Magda en Nanne van de twee andere vrouwen: zij kunnen kiezen.

Opbouw

Het boek bestaat uit drie delen. In het eerste deel wisselen de perspectieven van Magda en Nanne elkaar af, en zo nu en dan is er een kort hoofdstuk voor de au pair. Tussendoor vertelt Beitske Bouwman het scheppingsverhaal, en dan vooral het verhaal van Adam en Eva.

Maar Beitske Bouwman vertelt vooral ook het verhaal over de Adams 'vergeten' vrouwen Lilith, die weigerde Adam te gehoorzamen, en daarom vervangen werd door de volgzame Eva.

Het tweede deel bestaat uit de mailwisseling tussen Magda en Nanne, en het derde deel is weer opgebouwd als het eerste deel.

Magda versus Nanne

Als Thuisblijfmoeder gaat mijn sympathie uit naar Nanne. Ik vind niet dat je een baby van acht weken zo lang kunt achterlaten, ook al wordt ze nog zo goed verzorgd, en alle rationele, mooie, praatjes ten spijt! Als Magda psychosomatische klachten in de vorm van een gemene buikpijn krijgt van de stress die haar keuze oplevert, vond ik het dan ook moeilijk om medelijden te hebben. 'Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten'!

En dat Magda koketteert met haar zelfgemaakte filmpje van het gezicht van haar dochter, en daar urenlang naar kijkt, riep bij mij alleen de gedachte op: 'Wat heeft je dochter dáár aan?!' Evenals haar bezorgdheid over het welzijn van haar dochter vanaf de Zuidpool. Zo lust ik er nog wel één!

Magda's thuiskomst

En dan komt Magda weer thuis! Maar hoe haar thuiskomst en hereniging met haar dochter verlopen kom je als lezer niet te weten. Wellicht omdat Bouwman dat niet relevant vindt voor het verhaal. Persoonlijk vond ik dit wel jammer: ik had graag geweten wat de gevolgen van Magda's beslissing waren.

'Noem het liefde' is een boek dat je raakt. In mijn geval riep het een mengeling van begrip en irritatie op over Magda. Enerzijds snap ik haar intellectuele verlangen haar vak te beoefenen, maar anderzijds vind ik dat, als je een kind krijgt, je de verantwoordelijkheid voor dat kind hoort te nemen. En je kind acht maanden aan de zorg van iemand anders overlaten vind ik egoïstisch, hoe mooi je dit besluit ook verpakt.

Vrouwelijke solidariteit

Wat ik mooi vond aan het boek is dat Magda's en Nanne's vriendschap bestand blijkt tegen hun verschillende keuzes! Je leest geregeld in de media over vrouwen die elkaar in de haren vliegen omdat ze hun levens anders inrichten, maar hier zie je een prachtig voorbeeld van respect voor elkaars keuzes.

Diezelfde vrouwelijke solidariteit zie je terug in het bijbelverhaal, als Lilith en Eva de handen ineen slaan.

Vrouwenboek

Noem het liefde is vooral een vrouwenboek. De mannen hebben slechts bijrollen, en de vrouwen nemen de beslissingen. Zo leer je als lezer de partners van Magda en Nanne nauwelijks kennen. En ook Adam heeft in het verhaal, zoals Beitske dat vertelt, slechts een kleine onbelangrijke rol. Zowel Adam, ja, zelfs God, zijn op een gegeven moment helemaal ontredderd! Uiteindelijk zijn het Eva en Lilith die de leiding nemen.

'Noem het liefde': een aanrader

Het boek wemelt van de mooie gedachten en overwegingen over het moederschap, maar onderstaand citaat raakt voor mij de kern van mijn (thuisblijf)moederschap:

'En toch, en toch, op een ochtend je werktas neerzetten en hem nooit meer opendoen, je overgeven aan de mogelijkheid te koesteren: in rust ontwaken, de kinderen wakker maken, nietsvermoedend aan de dag beginnen, zonder te weten wat de dag brengt, een taart bakken, een tekening maken, naar konijnen staren, vogels volgen, en dat dan keer op keer, luisteren naar het verhaal van de ander, er zijn, zodat zij weten dat jij er bent, niet om door hen gezien te worden, nee, nee, om hen, opdat zij gezien worden, opdat zij weten dat er iemand is die hen ziet.'

Praktische informatie

'Noem het liefde' is o.a. te koop bij Bol.com voor 16,95.


Noem het liefde
Bouwman, Beitske

Meer weten?

Website Beitske Bouwman

Thuisblijfmoeder of huisvrouw maatschappelijk niet acceptabel

Wie stelt zich nog vol trots voor met de woorden: 'Ik ben Thuisblijfmoeder of Huisvrouw?' Als je aarzelt is dit zeer begrijpelijk, aangezien je anno 2010 net zo goed meteen sociale 'harakiri' kunt plegen!

In de New York Times vraagt journaliste Katrin Bennhold zich dan ook af: 'Heeft het feminisme haar doel niet voorbij geschoten?'

Thuisblijfmoeders parasieten

In de Westerse wereld worden vrouwen die fulltime moederen steeds meer gezien als parasieten van de maatschappij, die weigeren hun steentje bij te dragen. 'Iedereen is nodig op de arbeidsmarkt om de vergrijzing op te vangen!' wordt er geroepen. En als hun partners rijk zijn, worden ze beschuldigd van luiheid, als ze allochtoon zijn van gebrek aan integratie.

Werk Thuisblijfmoeder niet meegeteld in BBP

Bij het berekenen van het Bruto Binnenlands Product* wordt het werk van Thuisblijfmoeders standaard genegeerd bij de berekeningen. Als een man zijn werkster trouwt gaat het BBP omlaag, maar als een vrouw stopt met borstvoeding en flesvoeding koopt gaat het BBP omhoog! Als je zelf voor je kinderen zorgt gaat het BBP omlaag, maar als je voor andersmans kinderen zorgt gaat het juist omhoog.

Emancipatie = Arbeidsparticipatie

Emancipatie wordt enkel gemeten en gedefinieerd in termen van arbeidsparticipatie en opleidingsniveau, en dus worden Thuisblijfmoeders niet gewaardeerd: ze 'werken' immers niet. En dit, terwijl economen een hogere waarde aan hún werk toekennen dan aan de industriële sector.

Hoewel er nog wel vrouwen zijn die fulltime moederen, dringt de culturele omslag ze in de verdediging.

Social engineering: overheid beïnvloedt persoonlijke levenssfeer

Net als in Zweden en Noorwegen, richt de Nederlandse politiek zich op vrouwen die kind en baan combineren, en willen ze arbeidsparticipatie bevorderen. Dit wordt wel 'social engineering' genoemd, een begrip uit de politicologie en op Wikipedia omschreven als 'the act of manipulating people into performing actions'. Denk maar aan de financiële beloningen die tweeverdieners krijgen.

Maar de zorg bestaat dat dit beleid ten koste gaat van een minderheid die haar leven ánders wenst in te richten.

Oplossing: erken de economische waarde van Thuisblijfmoeders

Om de keuze voor fulltime moederen uit het verdomhoekje te halen is de meest efficiënte oplossing het werk van Thuisblijfmoeders/Huismannen/Huisvrouwen formeel te erkennen in termen van waarde voor de economie, zegt econome Hélène Périvier, werkzaam bij het Instituut d'Etudes Politiques in Parijs.

Ms. Périvier:

'It’s not about being paid, it’s about being valued.'

* Het bruto binnenlands product is de totale (geld)waarde van alle in een land geproduceerde goederen (en diensten) gedurende een bepaalde periode (meestal een jaar).

Boekbespreking: De dertigersdroom

'De dertigersdroom' van Ildikó von Kürthy heeft alle juiste ingrediënten voor een chicklitboek, maar toch heeft het kraak noch smaak. Voor mij was de dertigersdroom een enkele reis dromenland.

Marie Goldhausen is de stereotype chicklit hoofdpersoon: relatie, leuke baan, en op zoek naar een antwoord op de vraag wat ze met haar leven wil. Maar wat bij een twintiger nog charmant is, is voor een zevendertigjarige zeurderig, en roept een gevoel op van: 'Schiet nou maar eens op!'

De dertigersdroom is vlot en vrij humoristisch geschreven, maar de inhoud is saai. Na enkele hoofdstukken haakte ik definitief af, omdat ik de vele clichématige vraagstukken waarmee Marie op 'humoristische' manier worstelt, al zo vaak heb gelezen dat ik niet anders kon dan concluderen: 'Dit is zonde van mijn tijd.' Als veertiger heb ik wel wat beters te doen.

Het enige dat De dertigersdroom nog enigszins onderscheidt van alle andere chicklit, is dat het door een Duitse schrijfster is geschreven, en dat het verhaal zich in een Duitse setting afspeelt.

Wellicht is het boek wel leuk voor twintigers en dertigers, maar als veertiger leest het boek als een te vaak opgewarmd gerecht.

Praktische info

De dertigersdroom is o.a. te koop bij bol.com voor 15,95.


De dertigersdroom
Ildiko von Kurthy

Alleen rijken kunnen zich nog thuisblijfmoederschap veroorloven

Dat vindt dr. Johan van Ophem, hoofddocent Economie van consumenten en huishoudens van Wageningen University.

De echte huisvrouw is volgens hem een uitstervende soort. Dat komt doordat het opleidingsniveau van vrouwen is gestegen. Rond 1900 mochten rijke vrouwen thuisblijven om het huishouden te leiden; arbeidersvrouwen waren daar jaloers op. Tegenwoordig kunnen óók alleen de rijken zich een huisvrouw of -man veroorloven. De enige andere groepen waarin nog wel huisvrouwen voorkomen, zijn streng religieuze groepen christenen en islamieten.

Twee inkomens nodig voor hypotheek en hogere consumptie-eisen

Volgens van Ophem zijn er tegenwoordig twee inkomens nodig om een hypotheek te krijgen, en daarnaast zijn de consumptie-eisen toegenomen. Wat vroeger een luxe was, is nu een noodzaak. Bijna alle huishoudens hebben een wasmachine; de meeste een afwasmachine en een magnetron.

Dat kinderen lijden onder twee buitenshuis werkende ouders, doet hij af als onzin. 'Nederland is kampioen parttime werken, waardoor ouders toch vaak thuis zijn als de kinderen er zijn. Bovendien heeft de komst van internet een enorme invloed gehad op het huishouden. Via internet kun je je boodschappen doen, budgetteren via het Nibud en steeds op de hoogte blijven van de schoolresultaten van je kinderen. We kúnnen nu het huishouden combineren met betaald werken.

Vroeger was het een voorrecht om thuis te kunnen blijven. Nu is het een verdienste om je capaciteiten op allerlei terreinen te kunnen benutten, aldus dhr. van Ophem.

Bron: Wageningen UR

Maar is dat niet juist wat Thuisblijfmoeders bij uitstek doen?! En is veel van die 'noodzakelijke' apparatuur niet juist nodig omdát veel mensen buitenshuis werken, en zo kostbare tijd besparen?

Ben je het eens met de stelling dat alleen 'rijken' zich de keuze voor fulltime moederen kunnen veroorloven?

Interview met zingende Thuisblijfmoeder Marie Bellet

De kinderen hingen op de bank en keken tv, en ik surfte enigszins verveeld over het internet, op zoek naar soelaas. Na vier weken fulltime de kinderen over de vloer, kon ik mezelf wel van de vloer vegen.

En toen vond ik per ongeluk de site van Marie Bellet, met een prachtig lied over het moederschap.  Ik weet niet of er meer is tussen hemel en aarde, maar mijn vondst van Marie Bellets liedjes kwam als een geschenk uit de hemel! De teksten en melodieën van Marie Bellets helpen mij in mijn moederschap!

Daarom een interview met deze bijzondere Thuisblijfmoeder! Over haar liedjes en haar leven.

Interview met Marie Bellet

How did you start writing your songs? 

I started writing when I was pregnant with my sixth child and only girl. I had five sons, and one year old twins. I had bad veins in my legs and a husband who was always working. I didn’t have any family in town or anyone to talk to. My songs began with me imagining I was talking to a sister or a friend.

How do you write your songs? Do you go and sit behind a desk, or do they come to you during housework or taking care of the children?

I write my songs as I go about my day- usually when I am driving or working in the kitchen. When I am in the middle of a song, I often start on a project for the house like rearranging the furniture or organizing the kitchen. It helps my mind work because for me, song writing is kind of like solving a puzzle. Of course my husband and kids make fun of how often they return to a living room that is totally re-arranged. They have been instructed that the only appropriate comment is: “Boy, this is the best arrangement yet!” I think they can tell when I am in writing mode. It comes and goes and is not at all consistent. And some songs take a year to finish. Others take an afternoon.

Why do you write songs? Is there anything you hope to accomplish with your songs?

I write songs to explain things to myself. It is a huge relief to me to be able to express what is bugging me and work it all out in a song. I hope that my songs help people to see the beauty and purpose in ordinary daily life in all of its mediocrity and frustration- to see the glory of everyday love.

How, and when, do you find the time to write your songs?

I write in the midst of regular life when I am inspired with an idea that I think has something worthwhile to communicate. There is no time set aside. I do tune everyone out when I am doing it. I probably say uh huh a lot when I am secretly writing in my head.

What do your children think of them?

I’m not really sure. When I am in the middle of writing a song, I often sing what I have so far and see where it will take me. When there is a good hook, I will hear the kids singing it to themselves. Then I know I have a winner. My eldest recently informed the rest of the kids, while on leave from his first year away, that “Moms songs really aren’t that bad. Some people like them.”

What does your husband think about your songs?

He loves them. He is a therapists and I often run my lyrics by him for a reality check. I ask “Does this sound like what people say in marriage therapy, or is it just me?” He often uses my songs in his work.

What do your songs mean to you?

They are like an inner monologue- pep talks, analysis of the state of he world, reminders of why I live this life and what the supernatural meaning of it is.

Your songs touch my heart! Is there one song in particular that is most dear to you?

The songs that mean the most to me are the ones that came out of the most painful times. Secret Garden on my latest album, means a lot to me. It is about going to the Blessed Sacrament for solace in suffering.

A lot of your songs have religious components. What does religion mean to you? Has religion influenced you in your choice to stay home to raise your children?

Religion means everything to me, but I am probably home with my children because nothing is more meaningful and worthwhile than building a family and knowing these kids. My older ones are in their later teens now and I must say that each age has such delights! There is so much that is cute and sweet when they are young, but so much depth and humor as they get older. I cannot imagine missing any of this. But I was raised in a large family and have always wanted to re-create that rich experience. I really like my kids.

How did the idea to create your own cd's come about? Was it difficult? 

I was at a retreat in confession and I asked a priest if all of this writing might have simply been a distraction from what I was supposed to be doing. He said he would have to hear what I was writing, so I sent him a demo tape of my first “housewife songs.” He gave me a lot of encouragement and said that women needed to hear these. That is when I decided to do a proper recording. My producer is a man who was another parent at my kids school and finding him was an accidental/providential thing. He knew how to make the songs sound professional and how to do the whole deal. The design work on the albums has been done by local free-lancers. The manufacturing was done locally as well. Living in Nashville, TN, there are so many professionals at your fingertips!

How did you create your music video? Why did you make it?

My music video was actually done by a woman who used to do babysitting for me. She knew our family so well and worked in that industry and was always asking if we could try one of my songs. Ordinary Time seemed like an easy song to act out. We did it really just for a fun experiment.

Can you combine your music well with your family?

My music is only a sometimes thing. The only time it really cuts into my family is when I am recording an album, but even that I do in small doses when the kids are at school. But it is such an exciting time, I am definitely distracted. When I go out to perform, I try to get in and out within 24 hours and my husband watches the kids, since it is usually on a weekend. There are tons of logistics to arrange ahead of time, but it is actually a nice break to get away for one day. Everyone is so much more appealing when I get back home!

Do you have a favorite singer, someone you really like?

There are many singers I like- mostly country-Allison Krauss, Emmylou Harris, Linda Rondstadt, Joni Mitchell- some of them go way back, but then, so do I.

Is the statue of Jesus in you video 'Ordinary Times' standing in your own back yard?

The statue of Jesus is one my husband brought back from a trip to Guatemala. We brought it out to the country on a friends property for the video.

Is Elm Street Records your own company? If that's the case: how did you think of the name? Does it have a special meaning?

Yes, Elm Street Records is me in my basement. The name comes from the street I grew up on in Illinois. I wanted it to sound like ordinary life, not something sophisticated.

How do you like being a stay at home mom? What do you love about it, and what do you find hard?

I love really knowing my kids and not having to answer to anyone. I love the freedom. I do find it hard to be responsible for so many details and I am not a good cook at all. I hate planning meals. I hate going to the grocery store. I hate all of the messes in the kids rooms. I hate all of the papers that come home from school. I hate never getting quite enough sleep. I hate all of the gossip among mothers about who is doing everything right

Why did you choose to be a fulltime mother? Why didn't you choose to combine a career and children?

I worked for a few years after graduate school and for a few months into my marriage. Work is unbelievably draining to me, and not very fulfilling at all. I guess I never had a job that really meant anything to me personally. It was fun getting dressed up and having adult company, but there is so much posturing and baloney in the workplace. These people really are not all that brilliant or important, but they are constantly making as if they are. I found it very dull. I have not missed it at all.

Would you want to trade places with your husband? Would he want to trade places with you?

Never!

Do you have plans for when all the children have left 'the nest'?

I will be in the home by the time they all leave the nest. I just had a baby at 45.

Luister ook naar Nancy White! een Canadese moeder en zangeres.

Thuisblijfmoeder heeft sociale status van een straatveger

Ze krijgen allebei te maken met zooi, maar moeders hebben een lagere sociale status dan vuilnismannen, aldus dr. Oliver James. En als Thuisblijfmoeder zakt die status naar het niveau van een straatveger.

Oliver James kwam recent in het nieuws toen hij de knuppel in het hoenderhok gooide door te verklaren dat kinderopvang 'zeer stressvol' is voor sommige baby's en peuters.

Gebrek aan waardering vergroot kans op depressie

Volgens hem voelen veel vrouwen zich ondergewaardeerd als moeder, en dat vergroot hun risico op een depressie. Dit geldt vooral voor vrouwen uit de lagere inkomensklassen. Oliver James denkt dat praktische omstandigheden hierbij een rol spelen: Als je hulp krijgt van een kinderoppas, en je beschikt over moderne huishoudelijke apparatuur, is kinderen opvoeden heel wat makkelijker.

Maakt geld dan toch gelukkig?

Oliver James' uitspraak wordt bevestigd door recent onderzoek van de Engelse website Netmums, waaruit bleek dat slechts vier op de tien moeders, uit een gezin met een jaarinkomen van minder dan 24.000 euro, vindt dat kinderen hen gelukkiger hebben gemaakt. Bij de hogere inkomensklassen zijn dat zes op de tien vrouwen.

Oliver James denkt dat relatief lager opgeleide vrouwen wellicht minder voldoening halen uit hun werk, en gelukkiger zouden zijn als Thuisblijfmoeder. Maar dan moeten ze wel genoegen nemen met een nog lagere status. Want anno 2010 is opvoeden en zorgen 'niets doen'. Tenzij je, tegen betaling, andermans kind verzorgt en opvoedt. Dan is het plotseling wel werk.

Geen wonder dat veel moeders zich ondergewaardeerd voelen!

Wie voortdurend de boodschap krijgt dat wat ze doet niets voorstelt, moet stevig in haar schoenen staan.

Daarom draag ik altijd Birkenstocks!

De mythe van de aanrechtsubsidie

'Aanrechtsubsidie,' wordt het smalend genoemd, of 'huisvrouwenpremie'. Geld dat vrouwen krijgen om thuis te 'zitten' en 'niets te doen'. Maar de algemene heffingskorting is helemaal geen subsidie! Het is een fiscale korting.


Van belastingvrije voet naar algemene heffingskorting in 2001

De algemene heffingskorting werd in de Wet Inkomstenbelasting 2001 ingevoerd, en verving de toenmalige belastingvrije voet. Beide regelingen hebben tot doel een bestaansminimum te garanderen.

Volgens de belastingvrije voet hoefde je over een bepaald bedrag geen belasting te betalen. Het financiële voordeel was, dat de werkende partner de belastingvrije som van zijn niet-werkende partner naar zichzelf kon overhevelen, en zo minder belasting hoefde te betalen.

Het verschil met de algemene heffingskorting is dat dit bedrag (voorheen belastingvrije voet) nu rechtstreeks naar de niet-verdienende partner gaat.

De zwarte rol van Femke Halsema

Volgens prof. mr. Jos Teunissen heeft Femke Halsema van GroenLinks 'het debat doelbewust vervuild door deze korting te bestempelen als een aanrechtsubsidie. De term is niet alleen discriminerend, hij is ook onjuist. En Halsema moet dat weten, ze was er zelf bij in 2001.'

Over arbeidskorting en inkomensafhankelijke combinatiekorting hoor je gek genoeg niemand. Niemand noemt die smalend 'subsidie', terwijl ze dat feitelijk wel zijn.

Overheid bemoeit zich met privéleven

Feitelijk gebruikt de overheid de overbekende pedagogische methode waarbij gewenst bedrag beloond wordt, en ongewenst gedrag afgestraft. Het gewenste gedrag is in dit geval arbeidsparticipatie, en ongewenst gedrag is fulltime zorgen en opvoeden. Arbeidskorting en inkomensafhankelijke combinatiekorting worden grif uitgedeeld, maar de algemene heffingskorting moet weg.

Calimero zou zeggen: 'Het is niet eerlijk!'

Meer lezen?

Interview met prof. mr. Jos Teunissen in het RD.

Heleen Mees: moreel appel aan Nederlandse vrouwen

Heleen Mees is weer eens ouderwets 'bitchy' in een interview met HP/deTijd. Terwijl ze uit de doeken doet hoe de wereld zich kan verbeteren, doet ze en passant, een 'moreel appel' aan Nederlandse vrouwen om fulltime buitenshuis te gaan werken. Want zoals het nu gaat geven ze andere vrouwen een slechte naam. Heleen bijvoorbeeld. En daar heeft Heleen last van.

Heleen:

'Het is zonde als mensen hun economisch potentieel niet benutten, als vrouwen drie dagen in de week bij de kinderen gaan zitten.

Dat vrouwen bijna niets doen, geen carrière maken, is een specifiek Nederlands probleem. Ze doen het uit vrije wil, ja, maar als het in hun sociale kring zielig werd gevonden dat ze thuis bij de kinderen zaten, deden ze het anders.

Ik snap niet dat vijf dagen werken voor vrouwen niet de norm is. Een week telt zeven dagen, waarvan er maar liefst twee vrij zijn. Een dag heeft heel veel uren, het wordt elke dag avond.

Als ik zelf kinderen zou hebben, zou het volgens mij ook niet goed voor ze zijn als ze veel tijd met mij doorbrachten.'

Lees meer op de website van HP/De Tijd.

De mij dat ben ik: Shirley mengt een school

Veel ouders kijken vreemd op als de brief van de gemeente, met het bericht dat ze hun driejarige moeten inschrijven op een basisschool, in de brievenbus valt. Maar Shirley Brandeis (38) was de brochure zelfs voor, en begon haar zoektocht naar een geschikte school in Amsterdam West, toen haar dochter Jona één was.

Shirley* (38) bezocht vier scholen die ze beoordeelde aan de hand van vier criteria:

1. goed onderwijs
2. in de buurt
3. gemengd 
4. openbaar

De beste school bleek een buurtschool, maar schoot tekort op één punt: de school was niet gemengd, en stond bekend als 'zwarte school'.
Shirley: 'Alle scholen die ik bezocht voldeden aan niet meer dan drie van mijn vier criteria, maar bij de Rosa Boekdrukkerschool dacht ik: 'Aan het vierde missende criterium kan ik nog wat doen!

En dus startte Shirley een initiatief om de school zo te mengen, dat deze een goede afspiegeling werd van de buurt.

Wij interviewden Shirley over haar bijdrage aan de maatschappij!

Waarom begon je zo vroeg met zoeken?

Ik begon vroeg, omdat ik vermoedde dat de zoektocht tijd zou kosten, en dat klopte. Wat ik zocht, vond ik niet op de populaire scholen hier in de buurt. En toen ik een school buiten onze buurt bezocht, besefte ik tijdens de lange rit door het drukke verkeer: 'Ik wil een buurtschool!'

Hoe heb je je zoektocht naar een goede basischool aangepakt?

• Eerst heb ik me goed geïnformeerd over alle scholen in mijn wijk, en vervolgens maakte ik een lijstje van scholen die ik wilde zien.
• Ik bezocht de scholen onder schooltijd, en de buurtscholen ook tijdens het halen en brengen van de kinderen. Bij twee scholen had ik een één-op-één gesprek, en bij twee scholen bezocht ik een groepsbijeenkomst.
• Ik praatte met ouders die al een kind op een school hadden.
• Ik bezocht de jaarlijkse informatiemarkt in Amsterdam West, waarop scholen zich presenteren met een kraam.

Wat hoop je te bereiken met dit initiatief?

Ik wil graag dat mijn kind een gemengde school bezoekt omdat die qua samenstelling de buurt, en de maatschappij, het beste weerspiegelt. Daarnaast spelen zowel idealistische als praktische overwegingen een rol. Een belangrijk deel van mijn motivatie is dat een goede buurtschool logistiek makkelijker is.

Daarnaast vind ik het een kwalijke zaak dat een goede, leuke buurtschool genegeerd wordt, voor een school verderop. Een school die nota bene met eenzelfde initiatief is gemengd! Ik begrijp wel dat ouders voor safe kiezen: die school ís al gemengd, en ik sta nog maar aan het begin. Maar als ‘wij’ dit nu niet doen, dan blijven zwarte scholen in gemengde buurten bestaan, en blijven ouders hun kinderen kilometers heen en weer slepen.

Vooroordeel

De aanblik van veel allochtone kinderen op een schoolplein houdt een school zwart. Ouders fietsen langs, zien bijna alleen maar allochtone kinderen en concluderen: 'Dat is een slechte school.'

Ik geef het toe: dat vooroordeel had ik zelf ook. Maar gelukkig ben ik over de drempel van de school en mijn vooroordelen, heen gestapt. En toen zag ik een gewone, leuke, gezellige, frisse school met goed onderwijs, goede naschoolse opvang, een hartelijk team en aardige, Nederlands sprekende kinderen.

Heb je bepaalde percentages die je wilt halen?

Op andere gemengde scholen zie ik een aantal ‘blonde koppies’, en dan merk ik dat ik een verhouding van 75-25 een goede doelstelling vind. Vijf autochtone kinderen op een groep van twintig. Puur om andere ouders aan te trekken, en de school een gemengder aangezicht te geven.

Als de buurt 50-50 is, dan zou de school dat op den duur ook mogen worden. En weet je: al was ik nu de enige met mijn witte, roodharige kind, ik zou nog gaan. En gelukkig hoor ik andere ouders dat ook zeggen!

Kun je wat vertellen over de Rosa Boekdrukkerschool?

De school heeft dertien basisschoolgroepen, met gemiddeld twintig kinderen, in totaal 260 leerlingen. De klassen zijn dus aangenaam klein, maar nieuwe aanwas is van harte welkom, zowel onder de schoolleiding als de ouders. Mede omdat ze de Nederlandse doelgroep missen.

De school steunt mij dan ook geweldig! Financieel, als ik iets nodig heb is er een potje, emotioneel, als ik bijvoorbeeld een nare reactie heb gehad, en door hun enthousiasme en waardering. En het belangrijkste zijn natuurlijk de geweldige rondleidingen die zij geven. Zonder dat, kan ik wel inpakken!

Heb je ook met de ouders gesproken van de kinderen die al op deze school zitten?

Ik spreek regelmatig allochtone en autochtone ouders, en ik schuif aan bij de Ouderraad. Bij die contacten merk ik dat ‘we’ welkom zijn.

'Het schoolplein is geen goede afspiegeling van de buurt,' schrijf je op je blog. Hoezo niet?

De buurt is gemengd: er woont van alles. Maar de school heeft vooral kinderen van ouders van allochtone afkomst, en bijna geen kinderen van Nederlandse ouders.

Dit is zo gegroeid in een tijd dat er relatief veel allochtone bewoners kwamen in de buurt. Maar toen de buurt vervolgens ging mengen, bleef de school achter.

Wat doe je allemaal om de Rosa Boekdrukkerschool te 'mengen'?

• Ik vertel andere ouders over de Rosa Boekdrukkerschool, en moedig ze aan te gaan kijken. Ik klets wat af via mail en 'in real life', bijvoorbeeld bij het babyvak van de Etos.
• Ik verstuur een tweewekelijkse nieuwsbrief
• Ik heb folders geschreven met de directeur, en die professioneel laten drukken. Daarbij komt mijn beroep van freelance journalist goed van pas! De folders verspreid ik op kinderdagverblijven, bibliotheken, buurtcentra, lokale horeca, op kinderzitjes op fietsen, en zelfs bij de stomerij. Andere ouders helpen me hierbij.
• Daarnaast heb ik samen met de school twee ouderavonden op school in november 2009 georganiseerd,
• Ik heb een ouderbijeenkomst georganiseerd bij mij thuis in maart 2010
• Ik heb meegeholpen aan een theatervoorstelling op school in april 2010.
• Ik heb contact met de Stichting Kleurrijke Scholen

Hoeveel tijd besteed je er aan?

In het begin een à twee dagdelen per week. Nu besteed ik er hoogstens drie tot vier uur per week aan. Behalve als er bijvoorbeeld een nieuwe folder uitkomt, dan is het weer meer.

Maak je ook gebruik van sociale media om je initiatief bekend te maken?

Ik heb Hyves overwogen, en een ouder heeft een Yahoo-community opgezet, maar hier bleek geen animo voor. Ik vind de sociale media ongeschikt voor dit initiatief. 'Echt' contact past hierbij beter. Bovendien heb ik al een nieuwsbrief, mail, folders, posters en bijeenkomsten.

Je hebt subsidie gekregen voor je initiatief. Hoe heb je dit aangepakt?

Het stadsdeel Amsterdam West kent bewonersinitiatieven. Als je een buurtbindend idee hebt, kun je subsidie krijgen.

Voor de theatervoorstelling was dat ruim 600 euro. Voor posters en folders kreeg ik ruim 1700 euro, en ik ben door het stadsdeel zelfs uitgenodigd om mijn wensen te vertellen. Zij hebben toen toegezegd dat ik 5000 folders door een professioneel bedrijf mocht laten verspreiden, huis-aan-huis.

Hoe reageren ouders op je initiatief?

Erg goed, maar natuurlijk zijn er ook minder positieve reacties. Iemand vond dat ik bezig was de school wit te maken. En een enkeling kijkt nog steeds een beetje vies bij de naam van de school. Ze zien het nog steeds als een zwarte, en dus slechte, school. En dat terwijl de Rosa Boekdrukkerschool de hoogste citoscore van het stadsdeel had!

Je hebt een Lijst van Geïnteresseerde Ouders. Hoe is die lijst tot stand gekomen?

Ik begon met ongeveer zes mensen. Door de folders, het nieuws rondvertellen, en viavia, is die lijst inmiddels uitgegroeid tot een lijst met circa vijfenzestig kinderen.

Wat heb je praktisch al bereikt? Hoeveel autochtone kinderen zijn er al bij gekomen?

In januari 2011 zouden de eerste vijf kinderen, van dit initiatief, naar de Rosa Boekdrukkerschool gaan.

De directeur droomde van een eerdere datum, maar ik dacht: 'Dat lukt nooit! Met ruim drie jaar heeft men toch al een keuze gemaakt?' Toch bleken er nog ouders na te denken over hun keuze, of in te zien dat de eerste keuze te ver weg was, of ze werden uitgeloot vanwege te veel belangstelling.

Dus in september beginnen de eerste twee kinderen op de Rosa Boekdrukkerschool, en daarna volgen er nog twee, en wie weet nog één (die ouders denken nog na). In januari volgt de rest.

Tussen die datum en mei 2011, heb ik nu negen kinderen staan. Natuurlijk moet je er rekening mee houden dat er ouders zijn die toch nog afhaken. Maar ik ken een aantal ouders in deze groep die, net als ik, echt met hart en ziel hiervoor hebben gekozen.

Bij de zogenoemde zomer 2007-kinderen (die zijn twee nu) heb ik er nu één 'zeker', en zeven die 'nadenken'.

Wat zijn de ervaringen van de ouders van deze kinderen, en de kinderen zelf?

De kinderen maakt het niet uit, denk ik. Mijn dochter weet dat ze naar die school gaat, maar heeft er geen mening over. Ze vindt het klimrek leuk, en voelt zich prima als ze er rondloopt.

De ervaringen van de ouders zijn erg goed, en in de derde versie van de folder zijn enkele citaten opgenomen. Ik vraag ouders dan ook altijd of ik ze mag citeren als ik een mooie quote per mail krijg.

De laatste reactie was deze: 'Wij zijn gisterochtend naar de school geweest voor een uitgebreide rondleiding, en gesprek met Gerard Prenger. We zijn beiden erg enthousiast over de school. Het ziet er allemaal mooi en gezellig uit, ook oogt het allemaal goed georganiseerd en rustig, en de leerlingen zijn nieuwsgierig en enthousiast. Ook vonden we de opvattingen van Gerard over leren, opvoeden en een kleurrijke school heel aansprekend.'

Betere reclame bestaat niet!

* Meer over Shirley

Shirley Brandeis (38) volgde de HBO opleiding museologie. Ze is getrouwd met Bas, en samen zijn ze de ouders van dochter Jona (2). Sinds 1997 werkt ze als freelance journalist.

Shirley werd geboren op de Wallen en groeide op in Amsterdam-Noord, Slotermeer en Diemen. Sinds 1996 woont ze in Amsterdam-West.

Handige links

Website Rosa Boekdrukkerschool

Shirley's website

Shirley's weblog over haar ouderinitiatief