door Anoeska van Essen
Het zou je bijna ontgaan in al dat Oranje voetbalgevoel, maar volgende week moeten we weer naar de stembus voor de Tweede Kamerverkiezingen. Ik heb het gevoel dat ik net nog geweest ben, en eerlijk gezegd is politiek niet echt een hobby van me, dus ik word er niet blij van.
Want helaas vind ik wel dat ik moet gaan stemmen omdat lang niet iedereen op deze wereld het recht heeft om mee te beslissen. Dat recht is eigenlijk een plicht vind ik, want wij allemaal samen maken toch het land waarin we leven. Wie niet stemt mag ook niet klagen over hoe Den Haag regeert, zoiets.
Ik moet dus stemmen, maar op wie?
Ik zoek een partij die het niet heeft over
thuiszitten als ze bedoelt dat iemand geen betaald werk heeft. Die niet vanzelfsprekend meegaat in de blabla van economische groei en 24-uurs economie als oplossing voor financiële tekorten en ons drukke leven.
Die niet de vaste formule uitbraakt dat economische zelfstandigheid van vrouwen belangrijk is voor de samenleving om de kosten van de, als een donderwolk boven ons hoofd hangende, vergrijzing te kunnen opvangen. Want over welke kosten hebben we het dan precies?
Als het gaat om medische kosten, kunnen we dan niet beter zorgen dat mensen een gezondere levensstijl aanleren zodat ze fitter oud worden? En als het gaat om de kosten van mensen in verzorgingstehuizen, kunnen we ons dan niet beter eens afvragen of het wel zo wenselijk is ouderen te blijven isoleren?
Is het in het belang van kinderen en oude mensen om verzorgd te worden door betaalde krachten die op hun beurt weer hun kinderen laten verzorgen door professionals omdat het zo belangrijk is dat we allemaal economisch zelfstandig te zijn?
Ik word duizelig van dit Drosteplaatje. Weet je nog, die ouderwetse blikken met zo'n verpleegster met een dienblad met zo'n ouderwets blik erop met daarop .... enz? En misselijk van de optimistische plannen van politieke partijen om in Nederland orde op zaken te stellen.
Waar blijven de kritische vragen over de weg die we ingeslagen zijn? Nee, ik wil niet terug naar het aanrecht van de jaren vijftig. Maar ik wil ook niet als een blind paard doordenderen en gedwongen worden tot een levensstijl waar ik mijn vraagtekens bij zet.
Wat is de moeite waard in het leven? Wat heb je aan die woonwijken met comfortabele huizen waar overdag nooit iemand thuis is? Wie heeft er nog tijd om bij oma op bezoek te gaan? Is het in het belang van kinderen om naar kinderopvang en bso te gaan of komen zij na andere belangen?
Iemand een goed stemadvies voor me?
