Ik wil herintreden, maar hoe?!

Reïntegratiebureau Revitage in Breda biedt een traject aan, dat speciaal gericht is op Thuisblijfmoeders en Huismannen die weer buitenshuis aan het werk willen.

Wij interviewden Angelique Nijssen over de vraag wat dit traject zo bijzonder maakt.

Hoe kwamen jullie op het idee juist Thuisblijfmoeders en Huismannen te begeleiden?

De Gemeente Breda heeft een subsidietraject speciaal voor zogenaamde Nuggers, Niet Uitkerings Gerechtigden. Onze aanpak is succesvol voor oudere werknemers, en we bedachten dat hij ook voor deze doelgroep goed zou moeten werken.

Beide groepen hebben namelijk gemeen dat ze 'ogenschijnlijk' een afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Voor ons is het een uitdaging die afstand weg te nemen!

Wat onderscheidt het traject voor Thuisblijfmoeders/Huismannen van andere trajecten?

In principe is er geen verschil: wij kijken naar zaken die er zijn, in dit geval de ogenschijnlijke afstand tot de arbeidsmarkt.

Hoe ziet zo'n traject er uit?

Gedurende maximaal een jaar één-op-één coaching, één uur per week. Daarnaast enkele workshops met de nadruk op Netwerken en Social Media.

Gemiddeld duurt het traject vijf maanden tot het vinden van een baan, en daarna bieden we nog enkele sessies gedurende het werken.

In jullie persbericht staat dat het weer gaat 'kriebelen' als de kinderen naar school gaan. Enerzijds zeker waar, anderzijds zorgt juist school voor grote logistieke problemen door vele studiedagen, gewijzigde roosters etc. Veel moeders die dachten de handen vrij te krijgen ontdekken juist dat ze meer nodig zijn dan ooit. Hoe gaan jullie hier mee om?

Vanuit mijn persoonlijke ervaringen als moeder vind ik bovenstaande behoorlijk meevallen. Daarnaast is er een duidelijke kentering te zien in de samenleving. Scholen moeten uitval tegengaan, en zorgen voor voor-, tussen- en naschoolse opvang. Het blijft weliswaar soms puzzelen, maar je staat er als ouder niet alleen voor.

Aangezien zorg en opvoeding niet als werk worden gezien, wordt fulltime moederen gezien als een gat in het cv. Wat vinden jullie hiervan? Hoe kun je daar het beste mee omgaan?

Fulltime moederen, is niet 'niets doen'. Je kunt dit gewoon in je cv vermelden. Hierdoor is het niet zichtbaar als 'gat', maar als een bewuste keuze.

Wat vinden jullie van initiatieven als banen van 9 tot 15.00?

Een prima initiatief. Je moet er alleen voor waken dat je niet gezien wordt als een huisvrouw die een centje wil bijverdienen, en als er thuis iets is, bijvoorbeeld een ziek kind, niet beschikbaar is.

Hoe denken jullie deze Thuisblijfmoeders/Huismannen te gaan vinden?

Via-via (tam-tam), Social Media, kaartjes bij supermarkten en advertenties in de huis-aan-huisbladen.

Kan iedereen zich gewoon maar aanmelden?

Ja, als je voldoet aan een aantal voorwaarden, te weten:

• je moet ingeschreven staan bij het UWV/werk.nl
• je zoekt een baan voor minimaal 12 uur per week  
• je ontvangt geen uitkering

Wat zijn de kosten van jullie hulp?

Deze kunnen uit het Persoonlijk Reïntegratie Budget betaald worden via de gemeente (PRB). Om zo'n PRB aan te vragen ga je naar je gemeente, die kan je een PRB geven van max 5.000 euro.

Wat kun je als Thuisblijfmoeder doen om je kansen later te vergroten?

Zo goed mogelijk fulltime moederen, zodat je daar nooit spijt van hebt, en in jezelf geloven. Daarnaast kun je vrijwilligerswerk doen dat in het verlengde ligt van je vroegere baan, al is het maar een halve dag per maand. En door vakliteratuur te lezen, houd je je kennis op peil.

We kregen dit mailtje binnen. Wat zou jullie aanpak zijn?

Casus

Hoe kom je aan de bak in een kleine baan, niet meer dan drie dagen, als 'oudere' moeder?

Ik ben een hoogopgeleide moeder van veertig, met een dochter van bijna twee, voor wie ik alleen zorg. Mijn oorspronkelijke vak, onderwijs, vind ik te zwaar (hoge werkdruk, stress, werk mee naar huis) om te combineren met de zorg voor haar.

Je hoort natuurlijk vaak dat moeders echt wat meer zouden moeten werken, en het is niet mijn keus om volledig thuis te zijn, omdat ik het een erg geïsoleerd bestaan vind. Ik wil graag in deeltijd werken, maximaal vierentwintig uur, en zal dit ook echt moeten straks, anders kom ik in de bijstand.

Maar ik ben er een tijdje uit geweest en ontdek nu dat het erg moeilijk is om weer aan de slag te komen, ook in 'simpele' baantjes, zoals receptie of verkoop. Ik vermoed dat het met mijn leeftijd en beschikbaarheid te maken heeft; de arbeidsmarkt vraagt toch veelal een jong- dynamische en flexibele instelling.

We zouden de volgende vragen aanpakken d.m.v. één-op-één coaching

1. Wie ben ik? (Persoonlijkheid, normen, waarden en overtuigingen)
2. Wat wil ik? (Interesses en ambitie)
3. Wat drijft mij? (Motivatie)
4. Wat kan ik? (Capaciteiten en competenties)
5. Wie ken ik? (Omgeving)

D.m.v. workshops

1. Netwerken I en II
2. Social Media
3. Direct zoeken van vacatures en hierop reageren
4. Gebruik maken van ons eigen netwerk

Hoe groot schatten jullie de kansen voor herintreding van Thuisblijfmoeders in?

Wij schatten een tachtig procent slagingskans in. Zelfs in deze moeilijke tijd met relatief hoge werkeloosheid!

Werken jullie ook met eerder verworven competenties (EVC's)?

We zijn daar momenteel zeker mee bezig, met name voor de zorg. Maar het is nog in een pril stadium. EVC's zijn een mooie manier om versneld een diploma te halen, of om aan te tonen dat je geschikt bent voor een bepaalde job.

Wat zijn bijvoorbeeld EVC's van Thuisblijfmoeders?

Thuisblijfmoeders zijn dienstbaar en verzorgend, en kunnen zichzelf op de achtergrond plaatsen. Daarnaast beschikken ze meestal over een opleiding en werkervaring. Verder kunnen ze vaak goed organiseren, plannen en zijn ze verantwoordelijk.

Hoe kan iemand zich aanmelden?

Website Revitage
info@revitage.nl

Telefoon: 076-8890320

Wetenschappelijk onderzoek ondersteunt Thuisblijfmoeders

Thuisblijfmoeders die er voor kiezen fulltime voor hun kind te zorgen, omdat ze dat het beste vinden voor hun kind, worden er nog wel eens van beschuldigd slachtoffer te zijn van de zgn. 'Moederschapsideologie', en de maatschappij daarmee tekort te doen.

Maar nu krijgen ze steun vanuit wetenschappelijke hoek. Orthopedagoge Esther Albers volgde 64 baby's gedurende negen maanden, zowel thuis als op het kinderdagverblijf.

Albers nam thuis en in kinderdagverblijf speekselmonsters af bij de baby's en stelde zo de hoeveelheid cortisol, een stresshormoon, bij de baby's vast. Hieruit blijkt dat baby's in de crèche een verhoogde cortisolwaarde hebben, oftewel stress!

Albers conclusie is daarom dat baby's het eerste levensjaar het beste af zijn bij hun ouders.

Een paar jaar geleden wees verloskundige Beatrijs Smulders in o.a. een artikel in de Intermediair, 'Blij bij die baby', er ook al op dat de crèche stress veroorzaakt bij kleine baby's, en dat hij het eerste jaar door één van beide ouders verzorgd moet worden.

22 juni 2010 promotie 'The Challenges of child care for very young infants'.

Boekbespreking: De Naaimachine

Ik herinner me Heleen van Royen vooral als die Femme Fatale, die zich laat vergezellen door twee, in zwart leer gestoken, toyboys.

En ik associeer haar met enigszins schunnige boeken, waarin seksuele handelingen wel zeer expliciet en plastisch worden beschreven. Maar in haar boek De Naaimachine leer ik een andere kant van Helen van Royen kennen. Een herkenbare en sympathieke kant.

En wat geeft het dan dat de columns zo oud zijn dat de valuta nog in guldens en kwartjes zijn. De moederlijke ervaringen, gedachten en belevenissen van Heleen doorstaan de tand des tijds met glans, want ze zijn immers tijdloos.

Het enige dat 'klopt' met mijn beeld van Heleen van Royen is de foto op de flap, waarin een pikante pin-up, met kousen opgehouden door een jarretel, achter een naaimachine zit. Een foto die weliswaar klopt met Heleen van Royens huidige image, maar dus totaal niet overeenkomt met de inhoud van het boek.

Eén en ander kan verklaard worden doordat een groot deel van de columns in De Naaimachine eerder verschenen zijn in het brave tijdschrift Groter Groeien.

Eenvoudige stijl

De columns zijn simpel en eenvoudig geschreven. Waar bijvoorbeeld Sylvia Wittemans columns zich kenmerken door bijtende humor, is daar in De Naaimachine geen sprake van. Geen literaire hoogstandjes, geen scherpe zinswendingen of geestige zinssnedes: alleen de persoonlijke ervaringen van een Nederlandse moeder in een nieuwbouwwijk in Almere!

De Naaimachine is ook de moeite waard omdat het een beeld schetst van de ontwikkeling van een moeder. De columns beginnen in de babytijd en eindigen in de puberteit, en het is leuk om te lezen hoe het peutertje Olivia later als puber is.

Conclusie

Heleen van Royen als moeder, haar redeloze liefde voor haar kinderen, en haar kwetsbaarheid als het om hun welzijn gaat, zijn bijzonder herkenbaar.

Kortom, een zeer aangenaam boek om te lezen, maar je zou niet verwachten dat het door Heleen van Royen is geschreven!

Het boek is o.a. te bestellen bij Bol.com, en kost 12,50.

De Naaimachine
Heleen van Royen

Meer lezen over Heleen van Royen?

Website Heleen van Royen

Bermuda Driehoek voor vrouwen

Op de website Businesscompleet, het grootste gratis netwerk voor ondernemers, maakt Jan Engels zich zorgen.

Meer dan zestig procent van de Nederlandse vrouwen completeert een universitaire studie, maar dan trouwen ze, krijgen kinderen en verdwijnen, constateert hij treurig, doch weinig origineel.

Als een kind dat kiekeboe speelt, en bij het opkijken teleurgesteld ziet dat zijn tegenspeler is opgestaan, vraagt Jan Engels zich af: 'Waar zijn ze nou?'
'In de Vrouwen Bermuda Driehoek', is zijn sombere conclusie.
'Dat is maatschappelijk kapitaal dat we in de BV Nederland niet goed besteden, en waar we iets aan kunnen doen,' constateert hij gewichtig.

Maar in tegenstelling tot de sokken die in de Sokken Bermuda Driehoek verdwijnen, en die je dus echt nooit meer terug ziet, zijn deze vrouwen heus niet voorgoed verloren. Sterker nog, ze zijn druk bezig hun maatschappelijk en menselijk kapitaal te investeren in de toekomst: hun kinderen, en creëren daarmee weer nieuw menselijk kapitaal.

Ik zou tegen Jan Engels willen zeggen: neem eens een kijkje in die zogenaamde Bermuda Driehoek van de Nederlandse vrouw. Je zult versteld staan van haar inventiviteit en werk, en de manieren waarop ze haar talenten inzet en ontplooit.

En als je geluk hebt, biedt ze je misschien wel een kopje koffie aan.

Ik heb gehoord dat de koffie heel goed is in de Vrouwen Bermuda Driehoek.

Noreena Hertz in Opzij: Thuisblijfmoeders cruciaal voor economie

Noreena Hertz (1969), econome en activiste, is sinds september 2009 hoogleraar aan de Duisenberg School of Finance, en wordt in een interview met de Opzij omschreven als 'een van de meest toonaangevende jonge denkers ter wereld'.

Daarom verwonderde het mij dat deze toonaangevende denker zichzelf enigszins lijkt tegen te spreken in datzelfde interview. Enerzijds pleit ze voor goede kinderopvang zodat vrouwen buitenshuis aan de slag kunnen, en zet ze haar vraagtekens bij de motivatie van vrouwen die fulltime moederen: zijn zij niet het slachtoffer van culturele verwachtingen? Anderzijds noemt ze huisvrouwen en thuisblijfmoeders cruciaal voor de economie.

'Hun economische waarde wordt niet in geld uitgedrukt, terwijl zij veelbetekenend zijn in de opvoeding van de toekomstige productieve werknemers.

Zij worden niet betaald voor werk waar iedereen van profiteert en cruciaal is voor de economie. Dat is onwenselijk. Ik waardeer huisvrouwen enorm. Hun rol en positie worden ten onrechte ondergewaardeerd.

Men heeft wel eens berekend dat hun economische bijdrage aan de maatschappij vergelijkbaar is met die van een onderwzijer en zij zouden dan ook overeenkomstig betaald moeten worden. De overheid zou voor die compensatie moeten zoergen, zodat vrouwen echt kunnen kiezen of ze de zorg voor kinderen of het huishouden willen uitbesteden.'

Je vindt het interview in Opzij, nr. 5, 2010.

Weer een aanslag op keuzevrijheid ouders

Bijna alle driejarigen maken gebruik van kinderopvang of peuterspeelzaal, maar de kwaliteit van deze voorzieningen wisselt sterk.

Daarom stelt de Onderwijsraad voor om alle driejarigen 'vijf ochtenden te laten spelen en leren in een pedagogisch rijke omgeving onder verantwoordelijkheid van de basisschool en onder leiding van goed opgeleid personeel.' Het uiteindelijke doel is driejarigen onder te brengen bij de basisschool.

Het voorstel treft dus ook alle driejarigen die gezellig thuis bij hun moeder of vader zijn, in een omgeving rijk aan ouderliefde! En zei klinisch psycholoog Olives James net nog niet dat peuters hun moeder/vader nodig hebben?!

Het net sluit zich steeds strakker om de keuzevrijheid van ouders hun kinderen naar eigen inzicht op te voeden. Dat er aandacht is voor de kwaliteit van de zorg aan peuters is loffelijk, maar het moet niet ten koste gaan van de zorg die ouders hun kind willen geven.

Samenvatting Onderwijsraad in pdf

Oliver James gooit knuppel in hoenderhok

Oliver James' nieuwste boek How not to f**ck them up is in Engeland weinig enthousiast ontvangen door vrouwen.

Oliver James, die klinisch psycholoog is, zegt daarin namelijk dat moeders thuis moeten blijven zolang hun kind jonger is dan drie, omdat kinderopvang schadelijk is voor jonge kinderen.

Ook vindt hij dat als het niet goed gaat met je kind, het jouw schuld is. Zo erkent hij dat hij als kind ondeugend was, maar dat dit niet zijn 'f**cking schuld' was, maar die van zijn ouders.

Tactieken die vrouwen gebruiken om baan en moederschap te combineren:

In een artikel in The Guardian beschrijft Oliver James vier manieren waarop vrouwen hun moederrol, en werkneemsterrol proberen te combineren.

1. Blanking: ontkennen dat er andere mogelijkheden zijn. 
2. Separate lives: als je thuis bent je identiteit als werkneemster ontkennen, en op je werk je identiteit als moeder ontkennen.
3. Reframing: Zeggen dat het feit dat jij buitenshuis werkt juist goed is voor het kind, en dat je bovendien een betere moeder bent als je werkt. Deze tactiek wordt veel gebruikt door parttimers.

Kinderen hebben geen behoefte aan de crèche maar aan een ouder

Het probleem met reframing is volgens Oliver James, dat het geen recht doet aan de behoeftes van baby's en peuters. Veel moeders gebruiken als argument dat de crèche zo gezellig is voor het kind, en dat hij daar sociaal van wordt.

Maar volgens Oliver James is er overweldigend bewijs dat kinderen tot hun derde alleen behoefte hebben aan de zorg van een volwassene die ze heel goed kent. En wat betreft vriendjes: pas in het dérde levensjaar beginnen kinderen enigszins samen te spelen, en zelfs dan nog zien ze andere kinderen vaak als een bedreiging en pakken ze graag elkaars speelgoed af.

Oliver James concludeert aan het eind van zijn betoog dat mannen zich net zo verantwoordelijk moeten gaan voelen voor de soort van zorg die hun kind krijgt als vrouwen.

Daarmee klinkt hij sympathieker en realistischer dan de publiciteit rondom zijn boek 'How not to f**ck them up' doet vermoeden. Maar zoals ze zeggen: 'Slechte publiciteit is beter dan geen publiciteit!'

Ook op de Engelse website Mumsnet zijn ze 'not amused' over dit boek, hetgeen wel blijkt uit dit citaat van een boze moeder:

'Oliver James needs to fuck the fuck off and when he gets there should fuck off ...'


Ik ben benieuwd of dit boek op de Nederlandse markt wordt uitgebracht! De boodschap staat namelijk haaks op het overheidsbeleid van arbeidsparticipatie über alles.

Boekbespreking: Zo thuis, de wereld van een Thuisblijfmoeder

Zo thuis - De wereld van een thuisblijfmoeder
Beatrijs Hofland

Beatrijs Hofland neemt je met haar boek 'Zo Thuis: de wereld van een Thuisblijfmoeder' mee in haar leven en gedachten. Waar de meeste colums over het moederschap zich kenmerken door een humoristische toon, is die van Beatrijs Hofland vooral nadenkend. Dat maakt dit boekje verfrissend anders.

Het boekje bestaat uit columns van Beatrijs Hoflands blog, en illustreert prachtig hoe initiatiefrijk, en ondernemend Thuisblijfmoeders kunnen zijn. Met dit boek haalt Beatrijs Hofland het stereotype beeld van de Thuisblijfmuts die haar dagen doorbrengt met, wat anders, mutsen, effectief onderuit.

Het boek is uitgegeven in eigen beheer bij uitgeverij Freemusketeers, en hier en daar zijn er wat zinnen die beter kunnen worden door redactie, maar dat staat het leesplezier niet in de weg.

Al met al een sympathiek boekje van een moeder die denkt!

Praktische info

Het vierenzeventig pagina's tellende boekje is voor 15,95 te koop bij o.a. Bol.com.

Blog van Beatrijs Hofman

Vacature voor een Huisvrouw!

In Brabant weten ze het beroep van Huisvrouw nog op waarde te schatten. Sint Joris zorg- en dienstverlening heeft een heuse vacature voor een Huisvrouw voor 12 tot 22 uur.

De taakomschrijving luidt als volgt:

Als huisvrouw heb je individuele aandacht voor bewoners en verwanten en creëer je huiselijkheid en sfeer. Daarnaast ben je verantwoordelijk voor het houden van toezicht, het begeleiden van bewoners bij eten, drinken en kleine activiteiten en assisteer je medewerkers bij lichte verzorgende en huishoudelijke werkzaamheden.

Je werkt voornamelijk zelfstandig, je bent flexibel ingesteld, hebt affiniteit met ouderen en beschikt over goede sociale- en communicatieve vaardigheden. daarnaast ben je in staat een huiselijke sfeer te creëren.

Betaling is conform de Collectieve Arbeidsovereenkomst voor de Verpleeg-, Verzorgingshuizen en Thuiszorg: 8,95 per uur.

Feitelijk is dit nog een zeer lichte invulling van het werk van een Huisvrouw. Het takenpakket van de gemiddelde huisvrouw/Thuisblijfmoeder is aanzienlijk uitgebreider! Maar het is goed dat zorg en huishouden hier als 'werk' erkend worden.

De vacature

Was will das Kind?

In een variant op de vraag waarover Freud zich het hoofd brak, 'Was will das Weib?' is er onderzoek gedaan naar wat kínderen willen. En het antwoord is duidelijk: kinderen willen ongeveer hetzelfde als hun ouders.

Het onderzoek werd uitgevoerd door het Verwey-Jonker Instituut, in opdracht van het ministerie voor Jeugd en Gezin.

De hoofdvraag van het onderzoek was:

Hoe ervaren en beoordelen kinderen en jongeren de alledaagse opvoeding die ze van hun ouders krijgen en hoe kijken zij aan tegen allerlei vaker dan voorheen voorkomende situaties zoals het buitenshuis werken van beide ouders, scheiding of opgroeien in een nieuw gezin, en hoe denken zij over de rol van opvoeders rond het gezin?

Hetzelfde als papa en mama

Uit dit onderzoek komt het moderne kind naar voren als verstandig, met beide benen op de grond, en een goede gesprekspartner. En het verheugende nieuws is dat kinderen over het geheel genomen tevreden zijn met de stand van zaken. Ze denken gezinsvorming en opvoeding ongeveer hetzelfde aan te pakken als hun ouders.

Hieronder puntsgewijs de ideeën van het moderne kind

1. Ideaalbeeld: kerngezin, met een vader en moeder en één of twee kinderen
2. Onderhandelen tussen ouders en kind is belangrijk
3. Ouders moeten duidelijke grenzen en regels aangeven
4. Kinderen kiezen voor 'anderhalfverdienersschap', waarbij de man kostwinner is en de vrouw parttime werkt
5. Ouders moeten voldoende tijd en aandacht besteden aan kinderen
6. Opvoeding is een taak van de ouders en niet van de buurman of docent, maar deze mogen wel corrigeren
7. Familie is belangrijk voor kinderen
8. Andere volwassenen mogen kinderen wel aanspreken of incorrect gedrag
9. Liever geen kinderopvang en buitenschoolse opvang, maar opvang door familie

Maar dat wil de overheid niet!

Helaas zijn dit niet de antwoorden die de beleidsmakers willen horen als het gaat om onderwerpen als arbeidsparticipatie en emancipatie.

De weinig neutrale onderzoekers wijzen er dan ook op dat gericht beleid nodig zal zijn om het moderne kind af te helpen van zijn keuze voor het 'anderhalfverdienersschap'.

Het lijkt er op dat de beleidsmakers het antwoord op de vraag 'Was will das Kind' net zo hard proberen te veranderen als het antwoord op de vraag 'Was will das Weib', namelijk het anderhalfverdienersmodel.

Het onderzoeksverslag

Zijn Thuisblijfmoeders uitvreters?

Els Kloek, historica en auteur van 'Vrouw des huizes', reageert in het NRC op het artikel 'Nederlandse man draait op voor hoogopgeleide echtgenote met pretbaantje' door H.M. van den Brink.

Hierin maakt van den Brink gehakt van de Nederlandse vrouw die, ten koste van haar man, weigert ècht, oftewel buitenshuis, te werken.

Van den Brink schrijft onder andere:

'Het huishouden is dankzij koelkast, wasmachine en stofzuiger allang geen echte baan meer en kinderen gaan na een jaar of vijf naar school. Het is beledigend voor alle vrouwen en mannen die de klus wel klaren, soms zelfs alleen, om te doen alsof het anders is.'

Het is niet alleen onrechtvaardig tegenover mannen wanneer hun partners het recht opeisen om gedurende de levensloop structureel minder te werken, het is ook een maatschappelijk en economisch probleem.

Van den Brink eindigt zijn artikel dan ook met de conclusie dat alle vrouwen aan het werk moeten.

Kloek: er is tijd nodig om een nieuw evenwicht te vinden

In haar reactie wijst Kloek er op er in korte tijd ontzettend veel is veranderd in Nederlandse huishoudens. Van een respectabele functie is de huisvrouw in een uitvreter veranderd. Gun mannen en vrouwen de tijd om een nieuw evenwicht te vinden tussen huishoudelijk en betaald werk

Bovendien heeft de Nederlandse vrouw veel te verliezen. Haar positie in huis heeft zich altijd gekenmerkt door autonomie en vrijheid, en die moet ze van de overheid buitenshuis gaan zoeken in een betaalde baan. 'Maar,' zegt Kloek: 'het is niet alleen geld dat vrij maakt.'
Daarnaast moet niet vergeten worden dat huishoudelijk werk wel degelijk bestaat, ook al wordt het gepresenteerd als een bijzaak!

Volgens Monique Wortelboer, auteur van Huishouden, de zorg voor het leven is huishoudelijk werk zelfs de zorg voor het leven en de mensen om je heen.

Hoe kun je dan een uitvreter zijn?!

Artikel van den Brink
Artikel Kloek

Bakfietsblues: 'coming of age' in Vinexwijk

Noor (35) heeft het goed voor elkaar: een geweldige vriend, een leuk zoontje en een opwindende baan bij de televisie. Dan verruilen Noor en Max hun etage in hartje Amsterdam, voor een zanderige nieuwbouwwijk vol bakfietsen.

Wat volgt is een verslag van Noors verzet tegen de nieuwe burgerlijkheid van het leven van dertigers in een vinexwijk. Dat verzet uit zich in snuiven, slikken en zuipen, en dédain voor alles wat de bewoners van de nieuwbouwwijk zijn, en doen.

Uiteindelijk volgt dan natuurlijk de onvermijdelijke uitbarsting. Noor slingert wat kleren in een weekendtas, verlaat man en kind, en valt in de armen van de sexy presentator van het programma waarvoor ze werkt. Gelukkig kan die hem niet omhoog krijgen, en is ze Max dus toch niet ontrouw.

Maar dan krijgt Noors moeder een ongeluk, waardoor Noors prioriteiten acuut opnieuw gerangschikt worden. Waar chaos en wanhoop was, is plotseling helderheid en rust, en Noor keert terug naar man en kind. En ze leefden vast nog lang en gelukkig.

Oei, ik groei

Het is het bekende verhaal van volwassen worden, dit keer vanuit het perspectief van een vijfendertige jarige vrouw en moeder. Een verhaal dat al vaker is verteld, maar Maaike Schuttens originele schrijfstijl maakt het de moeite waard.

Haar typeringen en observaties zijn scherp, en bieden een spottende blik op het dagelijks leven anno 2010. Bakfietsblues biedt je de kans met objectieve blik naar het dagelijks leven van de gemiddelde dertiger te kijken. En dat geeft soms een ongemakkelijk gevoel en soms een lach van herkenning.

Veel actie zit er niet in, en soms heb je het gevoel: 'Heb ik dit al niet eerder gelezen?' als Noor alweer ergens in een bar bier zit te hijsen.

Spiegel van de maatschappij

Noor werkt voor het programma De Dag in 30, dat veel weg heeft van de Wereld draait door. Lange tijd dacht ik dan ook dat Jeroen, de presentator van De Dag in 30, was gemodelleerd naar Matthijs van Nieuwkerk. Maar later concludeerde ik dat hij waarschijnlijk model staat voor Jeroen Pauw!

Ook voor Wilders is er een rol weggelegd in de vorm van Maatman, leider van de Partij van de Waarheid. Hilarisch is Maatmans 'baardenmotie' waarin hij pleit voor het verbieden van baarden langer dan vijf centimeter, omdat die niet bevorderlijk zouden zijn voor de nationale veiligheid.

Vijftien minuten en Bakfietsblues

Bakfietsblues is niet Maaike's eerste boek. Eerder schreef ze al Vijftien Minuten, waarin ze het absurdisme van de reclamewereld en celebrities blootlegt. Ik vond het leuk om personages, waaronder de hoofdpersoon, uit dit boek in Bakfietsblues tegen te komen.

Conclusie

Maaike laat zien hoe absurdistisch en stereotype het leven soms is. Hoofdpersoon Noor verzet zich daar tegen, want zij wil 'groots en meeslepend' leven. Maar uiteindelijk buigt ook zij het hoofd. En dan blijkt in dat stereotype leven veel moois te schuilen. Over stereotype gesproken.

Bakfietsblues, is de moeite waard vanwege de schrijfstijl en maatschappij kritische blik. De plot is niet bijster origineel, en je kunt je afvragen of al dat slikken en snuiven dat Noor doet uit protest tegen de nieuwe burgerlijkheid, niet net zo burgerlijk is.

Noors verzet heeft veel weg van al die mensen die hun neus ophalen voor bungalowparken. Voor hen niet dat burgerlijke gedoe! Zij durven tenminste buiten de gebaande paden te treden, en reizen met een Lonely Planet Gids en rugzak, om vervolgens te eindigen in een menigte Lonely Planet reizigers!

Praktische info

Bakbfietsblues werd uitgegeven door uitgeverij Sijfhoff, en is onder andere verkrijgbaar bij Bol.com voor 17,50.

maaikeschutten.nl


Bakfietsblues
Schutten, M.

Onze rubriek Expat Mama's in het nieuws

Op de site Radio Nederland Wereldomroep een artikel over onze rubriek Expat Mama's!

'Moederschap wordt gekleurd door tijd en locatie, en Expat Mama's is daarvan het virtuele bewijs.' zegt Nicole.
'Het is goed om de bril die jouw blik op het moederschap kleurt zo nu en dan af te zetten, en door een andere bril te kijken. Dat geeft nieuwe inzichten en mogelijkheden.'

Het artikel Expats Mama's bloggen over moederen in het buitenland.

Boekbespreking: Heavy Shit!

Wij geven ons exemplaar weg, en jij kunt het winnen! Kijk maar onderaan dit artikel!

Redacteuren bij Ouders van Nu, Brigiet Bluiminck en Manon Abbel, hebben een boek geschreven. Naar eigen zeggen het boek dat ze zelf graag hadden willen lezen toen ze moeder werden.


Ik zuchtte: 'Alwéér een boek dat aankondigt eindelijk eens de waarheid over het moederschap te vertellen.' Eerder schreef Claudia de Breij Krijg nou tieten, dat ook al zo verfrissend en ongewoon eerlijk was, en nu dus deze twee redacteuren.

Voor nieuwbakken moeders

Het boek richt zich duidelijk op de Ouders van Nu doelgroep: zwangeren en ouders van kinderen tot zo'n tweeëneenhalf jaar oud. En anders dan in Ouders van Nu is de toon wat scherper en humoristischer, iets wat je terugziet in de titel: 'Heavy Shit!'

Als moeder die deze fase al enige tijd uit is, werd ik niet echt enthousiast van dit boekje, maar ik sluit niet uit dat het voor vrouwen die hun eerste schreden op het kronkelige pad van het moederschap zetten, leuk is om te lezen.

Onderwerpen als zwangerschapsmisselijkheid, een babyuitzet aanschaffen, de kraamtijd en borstvoeding versus flesvoeding passeren de revue. Opvallende afwezige in dit rijtje onderwerpen is de bevalling zelf. Bij het onderwerp borstvoeding/flesvoeding betrachten Manon en Brigiet zorgvuldige neutraliteit, en belichten beide kanten.

Fulltime moederen? Nooooit van gehoord!

Dat kan niet gezegd worden over het onderwerp kind-baan. De mogelijkheid te kiezen voor fulltime moederen wordt niet eens geopperd, en alle aandacht gaat naar de combinatie. Een eigenaardig contrast, aangezien ze over andere onderwerpen zo zorgvuldig hun best doen neutraal te lijken.

Vormgeving: ADHD

Het boek is erg hectisch vormgegeven, met veel verschillende lettertypes op een pagina, en dat ook nog in diverse roze tinten. Raadselachtig vond ik de willekeurige woorden die met roze gemarkeerd zijn. Eerst dacht ik dat dit sleutelwoorden waren, die ergens naar verwijzen, maar waarna verwijzen kreten als 'Yes!' en 'What the hell'?

Omdat de vormgeving zo onrustig is, bladerde ik hoopvol naar de laatste bladzijde op zoek naar een handige index, zodat ik de verschillende onderwerpen makkelijk kon opzoeken. Helaas die ontbreekt.

Voor een moeder met slaapgebrek, de doelgroep van dit boek, lijkt me dit boekje nogal hectisch. Anderzijds: misschien schreeuwt het je juist wakker!

Kostelijk zijn de cartoons van Maarten Pathuis, waarvan één het omslag siert.

Conclusie

Ondanks de hectische opmaak een leuk boek om te zien, en waarschijnlijk een leuk kraamcadeau voor de pas bevallen moeder. Maar als moeder van vijf kinderen, waarvan de jongste zes is, werd ik een beetje moe van al die 'verfrissende' eerlijkheid. Want zo langzamerhand zijn er wel erg veel boeken die uit de doos van het moederschap klappen.

Weet je wat ik pas echt verfrissend zou vinden? Een boek dat niet verfrissend eerlijk is over het moederschap.

Praktische info

Het boekje is te koop voor 12,50 bij Bol.com, en is uitgegeven door uitgeverij Sijthoff.

Winnen?

Voel je dat dit boek niet in jouw boekenkast mag ontbreken? Laat dan een comment achter, en maak kans op ons exemplaar. We geven het graag weg.

Vergeet niet je url te vermelden zodat we je kunnen bereiken als je wint!

Heb je geen website of blog? Email ons dan even, dat je een comment heb achtergelaten.