Kees van der Staaij: vervang subsidie kinderopvang door kindgebonden budget

Kees van der Staaij, lijsttrekker van de SGP, vindt het een slechte zaak dat de overheid stimuleert dat ouders niet zelf voor hun kinderen zorgen. Hij vindt dat een privekwestie.

Daarom wil hij de subsidie voor de kinderopvang vervangen door een kindgebonden budget, waarbij het geld direct naar de ouders gaat. Dan kunnen ouders vervolgens zelf kiezen wat ze er mee doen.

Hij voorziet geen negatieve gevolgen voor de vrouwelijke arbeidsparticipatie door deze maatregel. Van der Staaij verwijst naar de vele onderzoeken waaruit inderdaad blijkt dat nog meer promotie van kinderopvang nauwelijks effect heeft op de arbeidsparticipatie, en dat vrouwen tevreden zijn met hun deeltijdbanen.

Van der Staaij: 'Als vrouwen tevreden zijn met kleine deeltijdbanen is dat toch prima. Ik geloof er niet in dat je dit soort dingen kan sturen met financiële prikkels. Ik vind dat negatief en denigrerend.'

Lees het hele artikel

De mij dat ben ik: Christel steunt ondernemers via Kiva

Christel (40), vertrok op haar negentiende, met haar havodiploma op zak, naar Italië om daar te werken en te wonen. Verschillende banen volgden, en ook werkte ze tien jaar als zelfstandig ondernemer.

Nu woont Christel weer in Nederland, is parttime Thuisblijfmoeder, en werkt parttime bij een Telecombedrijf. In haar vrije tijd ondersteunt Christel de organisatie Kiva.

Wat is Kiva?

Kiva is een schakel tussen ondernemers, en de mensen die ze graag financieel een steuntje in de rug willen geven door een microkrediet. Een microkrediet is een vorm van ontwikkelingshulp: door kleine leningen steun je mensen in ontwikkelingslanden.

Op de website van Kiva lees je de persoonlijke verhalen van ondernemers en kun je kiezen wie je wilt helpen. Je loopt nauwelijks risico want maar liefst 99,7% van alle leningen worden terugbetaald.

Meer geldschieters dan geldvragers!

Op dit moment kun je maximaal 25 euro uitlenen, want er zijn meer mensen die geld beschikbaar willen stellen dan ondernemers, en Kiva wil iedereen graag de kans geven een helpende portemonnee uit te steken!

Een voorbeeld van iemand die je kunt ondersteunen:

Antonia Prevo is 18 jaar en woont met man en zoon in een migrantenkamp in de Dominicaanse Republiek. Samen met vier andere vrouwen wil Antonia 600 dollar lenen. Deze lening betalen ze in zes maanden terug. Haar deel wil ze besteden aan de inkoop van verzorgingsproducten om te verkopen in het kamp.

Genoeg achtergrondinformatie! Dan volgt nu ons interview met Christel.

Christel, hoe kwam je op het idee van Kiva?

Ik las over Kiva op het blog van Mama Muis en werd enthousiast. Ik besloot mijn hobby, haken, te combineren met Kiva, door mijn creaties te verkopen en de opbrengst aan Kiva te besteden.

Kiva sprak me erg aan omdat we zelf uit een situatie komen waar een bank ons niets wilde lenen, en een rijke vriendin wel! Als dank voor het vertrouwen van de rijke vriendin, speel ik nu zelf voor goeddoener.

Hoe werkt het?

Op de site van Kiva maak je een account aan, met eventueel een foto en website of weblog van jezelf. Een paypal account is noodzakelijk, want de betalingen lopen via Paypal.

Dan kies je een man/vrouw/project uit waaraan je een krediet van maixmaal vijfentwintig dollar wilt verstrekken. De betaling gaat via PayPal. Het uitgeleende bedrag krijg je een paar maanden later terug. Zonder rente en soms met een klein risico van valuta die minder waard wordt.

Ik help vooral vrouwen in de creatieve sector. Via de mail hoor ik hoe het de mensen aan wie ik geld heb geleend vergaat. Als ik mijn geld weer terug heb, leen ik het opnieuw uit.

Het geld dat ik uitleen verdien ik als volgt: ik haak iets, maak foto's en verzin een pakkende omschrijving. Vervolgens plaats ik het artikel op mijn webwinkel op Etsy en wacht op kopers. Als iemand iets koopt gaat de betaling naar mijn PayPal account. Etsy is internationaal bekend, en ik ben erg tevreden met hun opzet.

Hoeveel tijd besteed je er aan?

Het is lastig te zeggen hoeveel uur ik haak voor Kiva. Ik haak namelijk altijd en overal: in de trein, in mijn pauze op het werk, en 's avonds voor de tv. Het is dan ook erg makkelijk te combineren met mijn kind. De artikelen op Etsy plaatsen doe ik meestal als zij naar bed is.

Wat voor vaardigheden vraagt het van je?

Haakvaardigheid. Foto's maken, tekstjes typen en pakketjes verzenden.

Wat vind je er leuk aan?

Ik word rustig van haken. Ik word vrolijk van de combinatiemogelijkheden met kleuren, en alle mooie creaties die andere haaksters hebben gemaakt. Plus de leuke online contacten die daar uit voort komen.

Wat vind je er het minst leuk aan?

Een prijs moeten bepalen voor wat ik heb gemaakt. Er zit veel meer tijd in dan je in de prijs terug kunt laten komen.

Wat haal je er uit in termen van persoonlijke groei en voldoening?

Ik zou eerder spreken van creatieve groei. En voldoening krijg ik omdat ik iemand help.
We zijn zo rijk hier in Nederland.

Wat levert het de maatschappij op?

Kleurrijke creaties :) En hopelijk een stukje bewustwording over de mogelijkheid microkredieten te verstrekken.

Waarom vind je dit werk belangrijk; voor jezelf, voor anderen?

Voor mezelf om me creatief te uiten, voor anderen, om te inspireren.

Wat zou je mensen aanraden die dit werk ook willen doen?

Kijk wat je nu al met liefde doet, ook zonder dat je er geld voor krijgt. En kijk vervolgens of je dat kunt doen voor een goed doel.

Wat zijn goede eigenschappen om te hebben voor dit soort vrijwilligerswerk?

Creativiteit, liefde, geduld, inzicht, vertrouwen en sociale vaardigheden (online).

Tips voor mensen die ook zoiets wilen doen?

Er zijn veel verschillende mogelijkheden voor een creatieve webwinkel. DaWanda, Dooreen, Etsy, ArtFire, Zibbet etc. Verdiep je in de mogelijkheden en kosten.

Meer weten?

Kiva
Christels blog
Christels webwinkel

Ben jij klaar voor rokjesdag?

Wijlen Martin Bril genoot er ieder jaar weer van: 'Rokjesdag', de dag dat vrouwen massaal met de benen bloot gaan. Maar wat de heer Bril niet zag, waren de voorbereidingen van vrouwen op Rokjesdag!

Benen worden onthaard en gebruind, nagels geknipt en gelakt. Vrouwen bereiden zich terdege voor op rokjesdag, en menigeen neemt huilend afscheid van haar legging die zo prettig allerlei ongerechtigheden bedekte. En dan hebben we het nog niet eens over de bikinitijd die om een nog grotere onderhoudsbeurt vraagt.

Gelukkig hoef je dit allemaal niet alleen te doen, Nivea komt je te hulp met een handig drie stappenplan en biedt gepaste hulpmiddelen aan!

Stap 1. Glad
Stap 2. Strak
Satp 3. Bruin

Voor Stap 1 gebruik je: NIVEA Double Effect Shower and Shave: maakt scheren onder de douche gemakkelijk. De NIVEA Double Effect Shower and Shave is een unieke douche- en scheercrème waarmee je gemakkelijk onder de douche kan scheren. Het verzorgt de huid door avocado-olie en vergemakkelijkt het scheren dankzij het zachte en stevige schuim.

Voor Stap 2 gebruik je: NIVEA Body Good Bye cellulite: vermindert cellulite in 3 weken. De unieke formule van NIVEA Good bye Cellulite Gel heeft een verkoelende werking op de huid waardoor de bloedcirculatie geactiveerd wordt en je hoeft deze gel zelfs niet in te masseren.

Voor Stap 3 gebruik je: NIVEA Sun Protect and Bronze: Het eerste zonbeschermings product wat goede bescherming geeft en er voor zorgt dat je sneller kleurt!

Als Martin Bril dit had geweten had hij vast ook geschreven over Bikinidag!

Boekbespreking: Nieuwe vrouwen: op zoek naar de vrouw van nu

Nieuwe vrouwen van Anna Visser,voormalig directeur van omroep LLink, heeft veel weg van Roos Wouters' boek 'Fuck, ik ben een feminist'.

Beide auteurs combineerden succesvol kind en baan, totdat ze een burn-out kregen, waarna ze de balans opmaakten en daarover een boek schreven. Zelfs de opzet is hetzelfde: persoonlijke ervaringen aangevuld met interviews met professionals. Het verschil zit in de conclusies die ze trekken.


Roos Wouters concludeert dat de combinatie gezin-werk makkelijker gemaakt moet worden voor zowel mannen als vrouwen, en Anna Visser vindt dat iedereen in vrijheid moet kunnen kiezen.

Drie stromingen

Anna Visser onderscheidt anno 2010 drie stromingen:

1. Powerfeminisme, o.l.v. Heleen Mees, Cisca Dresselhuys en Neelie Kroes. Deze groep ziet alle Nederlandse moeders bij voorkeur in een fulltime baan.
2. Thuisblijfmoeders o.l.v. Fleur Jurgens, schrijfster van het boek 'Leve de burgertrut'.
3. En tenslotte de groep die vindt dat zorg en werk eerlijk verdeeld moeten worden tussen mannen en vrouwen o.l.v. Roos Wouters.

Anna pleit voor een vreedzame coëxistentie van deze drie stromingen, waarbij iedereen elkaar in haar waarde laat. Haar weinig originele, maar sympathieke boodschap luidt dan ook: 'Stop met elkaar te veroordelen, respecteer elkaars keuzes en steun elkaar!'

Fulltime moederen

Evenals Roos Wouters beschrijft Anna Visser de keuze voor (tijdelijk) fulltime moederen als een uitweg uit het harde werken.

'Ik wilde geen baas meer zijn, de vechtlust was weg. Ik wilde huisvrouw worden als railtender met zo'n karretje door de trein als ik dan per se moest werken.'

Ook meent zij dat het traditionele rolpatroon gunstig is voor het liefdesleven:

'Thuisblijfmoeders hebben minder last van regelstress en dus vaker zin in seks dan drukbezette carrièremoeders'.

Beide uitspraken getuigen van een weinig realistisch beeld van het werk van een Thuisblijfmoeder. Als Thuisblijfmoeder geef je immers leiding aan de dagelijkse gang van zaken in het gezin, en ben je verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de 'binnenwereld', kortom: je bent de baas.

En menig Thuisblijfmoeder zit 's avonds aan haar 'knuffeltax' en wil nog maar één ding: met rust gelaten worden.

Conclusie

Nieuwe vrouwen leest gemakkelijk weg, en biedt vast veel herkenning. Toch blijven het de particuliere ervaringen van een willekeurige Nederlandse vrouw, en de vraag dringt zich op waarom juist zij een podium krijgt in de vorm van een boekcontract. En ligt het antwoord niet in het feit dat zij het, op het van oorsprong, mannelijke terrein van de betaalde baan gemaakt had?

Toch is 'Nieuwe vrouwen' een positief en waardevol geluid in een tijd waarin arbeidsparticipatie heilig is verklaard, en fulltime moederen eigenlijk 'not done' is.

Meer weten?

Bezoek dan Anna Vissers' website Nieuwevrouwen.nl

Bestel dit boek voor 14,95 bij Bol.com


Nieuwe vrouwen
A. Visser

Vrij Nederland: Blije Huismutsen

Onder de titel Blije huismutsen constateert Vrij Nederland (17 april, 2010) dat, hoewel de reeks recente artikelen over huisvrouwen anders doet vermoeden, de huisvrouw een steeds zeldzamer wordend verschijnsel is.


Volgens het CBS is ongeveer 23% van de Nederlandse moeders fulltime thuis, weet VN. Maar dit is vaak slechts voor een tijdje: na een aantal jaren pakken veel van deze vrouwen de draad weer op in de vorm van een parttime baan.

Praktische, organisatorische en emotionele overwegingen

De vrouwen die in het artikel aan het woord komen, kozen voor fulltime moederen vanuit praktische, organisatorische en emotionele overwegingen. Marianne (44) en Marieke (40) vonden de combinatie moederschap-betaald werk stressvol en erg ingewikkeld, Claudine (37) wilde er 'volledig voor haar kind zijn' en Martine (41) vond moederen zo heerlijk dat ze simpelweg 'vergat' zich weer op haar werk te melden.

Het artikel is redelijk genuanceerd, hoewel de titel vrij denigrerend en stereotyperend is. Naast de particuliere verhalen en overwegingen van de Thuisblijfmoeders, komen ook coach Marianne van der Pool, auteur van het boek Twee carrières op een kussen, Jan van Ours van de Universiteit Tilburg, en Anna Visser auteur van Nieuwe vrouwen aan het woord.

Fulltime moederen alleen voor de rijken?

Opvallend vond ik de constatering dat fulltime moederen steeds meer een luxe wordt, die alleen 'de happy few' zich kunnen permitteren. De 'gelukkige huisvrouw' is dan ook meestal hoogopgeleid, met drie kinderen of meer, volgens de VN.

Herken jij je hier in? Is het Thuisblijfmoederschap een luxe, of een kwestie van je levensstijl aanpassen?

Je kunt het artikel gratis online lezen als je lid bent van VN, en anders kost het 20 cent.

Zelfgemaakte kinderkleding verkopen met je webwinkel

Sandra Beurskens-Kock (43) is negenentwintig jaar samen met haar man Frans, en samen hebben ze een dochter van vijftien, en een zoon van tien. Sandra volgde een MBO opleiding Mode en kleding, waarna ze aan de slag ging in een hobbywinkel voor wol en handarbeid, en daarna in een stoffenzaak.


Ondertussen werkt Sandra alweer twintig jaar parttime als Rijksambtenaar bij RWS dienst in Noord-Holland, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan! In haar vrije tijd maakt Sandra kinderkleding die ze verkoopt in haar webwinkel.


Wij vroegen Sandra hoe ze haar webwinkel heeft opgestart, hoe ze aan klanten komt, hoe ze haar prijzen bepaalt, kortom alles wat je altijd al wilde weten over zelfgemaakte kleding verkopen in je eigen webwinkel maar niet durfde te vragen!

Hoe kwam je op het idee van Munstraatje Kinderkleding?

Aanvankelijk verkocht ik kinderkleding via eBay, maar omdat je daar voor iedere advertentie moet betalen vond ik dat te duur worden. Een ander nadeel van eBay vond ik dat een advertentie een tijd moest staan voordat ik een product verkocht had.

Op vijf januari 2004 startte ik daarom mijn eigen webwinkel Muntstraatje Kinderkleding, naar de straat waarin ik woon. Omdat ik zelf geen webwinkel kon bouwen koos ik voor een kant-en-klare winkel op Winkeltjes.net. Zij bieden een kant-en-klaar concept, waarbinnen je vervolgens zelf kunt 'spelen' met de look en uitstraling. Via eBay had ik al een behoorlijke klantenkring opgebouwd, waardoor mijn start vrij makkelijk was.

Hoe kom je op ideeën voor producten?

Ik surf veel op internet en bekijk inspirerende blogs. Zo zag ik op diverse blogs het gebruik van vintage afbeeldingen voor woonspullen. Die vond ik erg leuk, en ik ging zoeken op het internet. Daar kwam ik veel afbeeldingen tegen die gratis waren, en die heb ik onder andere verwerkt in mijn applicaties.

In mijn opleiding heb ik natuurlijk de basisvaardigheden geleerd, en verder is het een kwestie van dóen. Daardoor krijg je steeds meer handigheid en lef. Vaak is het een kwestie van uitproberen en kijken hoe iets uitpakt. Het is daarbij handig om voorraad te hebben, zodat je lekker kunt combineren.

Waar koop je je stoffen en patronen?

Mijn lappen haal ik op de markt en op stoffenbeurzen. Kralen en toebehoren koop ik veel via eBay. Daar kun je leuke kralen kopen voor weinig geld, vooral als je selecteert op 'geen verzendkosten'. Dan ben je voor een paar euro klaar en heb je een zak vol.

Ik gebruik op het moment de patronen van Farbenmix en die koop ik via internet.

Waarom juist die stijl?

Toen mijn dochter het nog leuk vond als ik wat voor haar maakte, gebruikte ik deze stijl al: roeseltjes, puntmutsen, kantjes, bandjes, applicaties, ik hou er gewoon van!

Zijn er ook dingen die je beslist niet zou maken?

Ik ben niet zo van de jassen, dus die zal ik ook niet maken. Wel gedaan voor mijn dochter, maar dat is toch anders.

Heb je een favoriet product?

Ik maak graag een bovenstuk. Dit mag een jurk of een hes zijn.

Hoe bepaal je hoeveel iets kost?

Door ervaring: Je hebt gauw genoeg door of een prijs goed is. Ik weet wel, dat ik mijn uurloon er niet uit krijg, maar dat maakt mij niet uit.

Ik vind het een sport om goedkoop lapjes te kopen en zoveel mogelijk patronen uit die ene meter stof te knippen. Doordat ik veel stofjes combineer, lukt dat aardig en daar zit dan mijn winst.

Wat maakt de kleding die jij maakt anders dan bijvoorbeeld de kleding van Wibra of H&M?

De kwaliteit van de stoffen die ik gebruik is beter, en omdat ik enkele stuks maak, is ieder kledingstuk weer anders. Verder is mijn kleding kleurijker, en met met meer versiersels, en daardoor opvallender.

Is de collectie leeftijdsgebonden denk je?

Zeker! De maten die ik meestal verkoop liggen tussen maat 104 t/m 128. De overige maten maak ik vooral op bestelling, want er zijn natuurlijk wel oudere meisjes die de kleding ook leuk vinden.

Wat is het leukst aan je webwinkel?

Het totaalpakket! Dus van het uitzoeken van de stofjes, bandjes en de te borduren applicaties, tot het bewerken van de foto's voor mijn winkel en blog. Als zijsprongetje maak ik af en toe sieraden bij mijn kledingstukken. Ook leuk, maar nog niet zo gewild.

Wat is je grootste uitdaging?

Je wilt toch wat blijven verdienen met je winkel, dus de uitdaging is om mensen te blijven boeien, en dat valt niet mee in deze tijd. Ik merk de effecten van de crisis.

In het begin werd echt alles gekocht, en werden er soms belachelijke prijzen betaald (op
eBay). Dat is nu echt wel over, en niet alleen bij mij. Ik probeer met leuke aanbiedingen en kortingen de mensen te binden, en dat is echt een uitdaging.

Wat doe je aan marketing en publiciteit?

1. Mond op mond reclame
2. Visitekaartjes achter laten
3. Via mijn blog verwijzen naar mijn winkel en ook laten zien wat ik maak.
4. Toch af en toe wat verkopen op marktplaats en Ebay. Hier kijken zoveel
5. mensen, dat ze vanzelf even bij jou komen kijken.
6. Nu mee doen aan dit interview
7. Mijn link vermelden op diverse startpagina's

Hoe heb je je voorbereid om deze winkel te starten?

In het begin heb ik me ingeschreven bij de KvK, maar na een half jaar weer uitgeschreven.
Het was toch teveel rompslomp, omdat alles vrij kleinschalig is. Die inschrijving bracht voor de Belastingdienst en mij veel werk met zich mee, dat eigenlijk niet nodig was. In overleg met de Belastingdienst ben ik toen als hobbyist doorgegaan.

Hoeveel uur besteed je er aan per week?

Ik ben dagelijks te vinden in mijn naaihok. Niet alleen met naaien, maar ook met het bijwerken van mijn blog en surfen op internet om inspiratie op te doen. Alles bij elkaar besteed ik er zo'n dertig tot veertig uur per week aan.

Hoe combineer je het met je gezin?

Ik werk parttime (22 uur per week) en heb geen reistijd, want ik woon aan de overkant van mijn werk. Wanneer ik om 7.00 uur begin ben ik om 12.00 of 13.00 uur weer thuis. Dan werk ik tot ik mijn zoon van school moet halen.

Verder werk ik tussen de bedrijven door, lees: huishouden, en 's avonds. Mijn naaihok is een combinatie van mijn spullen, en de tv met spelcomputer van mijn zoon.

Hoe zie je de toekomst van je webwinkel?

Ik hoop dat ik kan uitbreiden en bijvoorbeeld op het vlak van machineborduren. Ik wil me oriënteren op een cursus digitaliseren. Lijkt me erg leuk.

Meer weten?

Bezoek dan Sandra's webwinkel of haar blog!

Pleidooi voor zondagsrust

Onder het motto: 'Op zondag zijn papa en mama voor ons' is in Duitsland een burgerinitiatief gestart voor het behoud van de vrije zondag in heel Europa.

Door de oprukkende 24-uurs economie zien de iniatiefnemers de bui hangen dat ouders ook op zondag aan de slag moeten, en ze vinden dat kinderen daarvan het slachtoffer worden.

'Kinderen hebben recht op hun ouders, en vice versa. Ouders moeten tijd hebben voor hun kinderen,' is hun uitgangspunt.

Wat vind jij van dit initiatief?

Bezoek de website Vrije Zondag

Belgische Chiquita

Chiquita, het bekende bananenmerk, ondervroeg 504 Belgische moeders, met kinderen tussen de zes en twaalf jaar oud, naar hun vrijetijdsbesteding en die van hun gezin.

Uit het onderzoek blijkt dat kinderen, ouder dan twaalf, 85% van hun tijd doorbrengen met tv kijken, internet surfen, chatten en op de playstation spelen.

Een bijzonder resultaat aangezien de kinderen in de onderzochte groep niet ouder dan twaalf waren!

Helaas staan de Belgische moeders compleet droog op het gebied van leuke ideeën om hun kinderen achter hun diverse schermen vandaan te trekken. Daarom lanceert Chiquita Chiquita Moove, met een 'inspirerend en uitgebreid aanbod van activiteiten om met het gezin actief te zijn'.

Op de website zie je onder andere een heel blij jongetje met een Chiquita banaan in de hand, bij vijf leuke tips waarvan de derde en de vierde tip hetzelfde zijn.

Ik vraag me af of Chiquita hun computerspel Bananentycoon nu van de markt gaan halen.

De Mama Club groeit!

In november interviewden we de initatiefneemsters van De Mama Club, een ontmoetingsgroep voor moeders. Ondertussen is er veel gebeurd: er zijn twee informatiedagen gehouden, en er zijn maar liefst drie nieuwe Mama's Clubs bijgekomen! Eén in Alkmaar, één in Breda en één in Elst.

Ben jij moeder en heb je behoefte aan contact met collega-moeders? Of wil je zelf een Mama Club opstarten, maar weet je niet hoe? Neem dan contact op met De Mama's Club!

Moederen in Philadelphia (Pennsylvania)

Cisca (30) verhuisde in 2006 samen met haar man, de melkboer, naar de suburbs van Philadelphia, omdat hij werd overgeplaatst voor zijn werk. Samen hebben ze een dochter van anderhalf, Kobus, en Cisca is ruim vijf maanden zwanger van hun tweede kindje.


Cisca studeerde Midden Oosten en Planologie in Nijmegen, en werkte in Nederland voor een ingenieursbureau. Ook werkte ze vier jaar als leerkracht aardrijkskunde op een school in Noord-Brabant. Nu werkt ze fulltime voor de Amerikaanse overheid als Senior Planner.

Voor de verhuizing naar de VS had Cisca al veel gereisd, met name in het Midden-Oosten, en woonde ze zeven maanden in Marokko. Hierdoor vond ze de overgang van Nederland naar de VS niet zo groot.

Op haar blog Kobus en co.. schrijft Cisca over haar leven in de VS, en wij interviewden haar.

Cisca: We werken fulltime, en allebei één dag per week thuis. Kobus gaat dus drie dagen per week naar de crèche. Meestal staan we rond een uur of zeven op, ontbijten en vertrekken rond acht uur. De melkboer brengt Kobus naar de opvang, en ik haal haar rond vijf uur weer op. Omdat ik voor de overheid werk, kan ik meestal om half vijf weg op mijn werk.

Parttime werken is hier lastig, zeker als je een kantoorbaan hebt. Er zijn wat meer mogelijkheden als je in een winkel werkt, restaurant of kapsalon. Tijdens de zwangerschap van Kobus werkte ik door tot ik ruim eenenveertig weken zwanger was, en daarna had ik twaalf weken onbetaald zwangerschapsverlof. Dat is duidelijk anders dan in Nederland!

Een baan zoeken in de VS

Ik heb vrij makkelijk een baan gevonden, maar weet van vrienden en vriendinnen dat het niet altijd zo makkelijk gaat. Ik heb veel open solliciaties verstuurd, vooral naar gemeentes, provincies en ingenieursbureaus, en had uiteindelijk binnen drie maanden al een goede baan. Ik ben gevraagd voor de baan die ik nu heb, gebaseerd op mijn cv en werkervaring.

Kinderopvang in de VS

Er zijn hier verschillende vormen van kinderopvang: au pairs, nanny's and crèches. Wat betreft de crèche, is de norm dat je kind vijf dagen per week gaat, wij moesten dus echt een crèche zoeken die ook 'parttime' opvang bood. Mensen in onze wijk vinden het vreemd dat de melkboer een dag in de week voor Kobus zorgt, en dat Kobus maar drie dagen naar de opvang gaat. De meeste moeders die wij kennen kiezen óf voor fulltime moederen, óf voor fulltime werken.

Verschillen Nederland - VS

Oppervlakkig gezien zijn de belangrijkste verschillen tussen de VS en Nederland het klimaat, de ruimte, en dat het hier een stuk lichter is. In Pennsylvania is het klimaat extremer dan in Nederland, met koudere winters en warmere zomers. Vooral de lente en herfst vind ik fijne maanden. Mochten we ooit teruggaan naar Nederland, dan zal ik zeker nog weleens terugdenken aan het feit dat het hier om zeven uur al licht is.

Ik mis fietsen!

Zoals zoveel Nederlanders in het buitenland mis ik fietsen heel erg. Gelukkig woon ik in een gebied waar je redelijk kunt fietsen, dus soms fiets ik gewoon naar de bieb of de supermarkt, maar mensen denken echt dat je gek bent als je dat doet!

Integreren verliep makkelijk, en we hebben hier een fijne vriendenkring, die bestaat uit andere Europese expats, collega’s, mensen uit de buurt, en ouders van kinderen die bij Kobus op de opvang zitten. Ik heb ook wel mijn best gedaan om meteen vanaf het begin veel clubjes, de avondschool, een boekenclub, sports, en evenementen enzo af te lopen.

De toekomst

Ondertussen wonen we hier bijna vier jaar. We zien onszelf in de toekomst nog wel naar een ander land verhuizen, om dan uiteindelijk terug te gaan naar Nederland. We willen denk ik uiteindelijk graag dat onze kinderen in Nederland naar school gaan en dergelijke.

Meer weten over Cisca?

Bezoek dan haar blog

Vaste verzorger baby's noodzakelijk voor ontwikkeling

Engelse crèches zijn een broedplaats voor persoonlijkheidsstoornissen. Dat schrijft psychotherapeute Sue Gerhardt in haar controversiële nieuwste boek The Selfish Society.

De eerste twee levensjaren zijn cruciaal voor de ontwikkeling van de hersenen. Als er in die periode onvoldoende op een kind wordt gereageerd, zoals in Engelse crèches, wordt dit ontwikkelingsproces verstoord en krijgt het kind later problemen.


Volgens Gerhardt zijn kinderen het slachtoffer van de heersende kapitalistische moraal. Gerhardt vindt dan ook dat de Britse regering moet stoppen met de agressieve promotie van kinderopvang, en pleit voor een oudersalaris gedurende de eerste twee levensjaren van een kind.

Nederlandse situatie

Ook in Nederland lijkt de overheid meer waarde te hechten aan arbeidsparticipatie, dan aan zorg en opvoeding. Jonge ouders worden voortdurend gemaand meer uren buitenshuis te werken. Dat kinderen de rekening betalen van dit beleid, lijkt de overheid niet te deren.

Maar uiteindelijk krijgt de hele maatschappij de rekening gepresenteerd, in de vorm van sociale problemen. Volgens Gerhard levert iedere pond die de regering nu investeert in kinderen, in de toekomst een besparing van zeven pond op in sociale kosten. Gerhardt: 'We could slash our spending on prisons, depression-related NHS costs, social services and so on.'

Klinisch psycholoog Oliver James is het met Gerhardt eens dat de eerste levensjaren cruciaal zijn voor de verdere ontwikkeling, maar hij nuanceert dit door te stellen dat de primaire verzorger niet per sé de moeder hoeft te zijn. Een vaste oppas is 'bijna even goed'.

Het artikel in de Times Online

Kom mee naar buiten allemaaaaal!

De laatste jaren verschijnen er geregeld boeken waarin schrijvers uit de doeken doen dat het moderne kind natuur tekort komt. Er is zelfs een heuse diagnose voor: natuurdeficietsyndroom. Een term geïntroduceerd door Richard Louw, schrijver van 'Het laatste kind in het bos'.

Als moeder jaag ik mijn kinderen dan ook voortdurend naar buiten, de natuur in. En nu is er goed nieuws, want het is lente in het Groene Hart van Nederland en dat wordt gevierd. Naar buiten gaan was nog nooit zo leuk. Tot 30 april staan de leukste evenementen op het programma!

Je kunt denken aan een vaartocht over de Reeuwijkse Plassen, een amuse workshop, of meedoen aan een rustgevende beautydag.

Dus haal je hart op in het Groene Hart!

Meedoen aan het programma Koffietijd?

Elke week zal opvoedcoach Tischa Neve in Koffietijd problemen met de opvoeding bespreken.

Wil jouw kind niet in zijn eigen bed slapen? Zeuren jouw kinderen altijd over meer zakgeld? Eet jouw dochter nooit haar bord leeg? Kan jouw zoon niet zelfstandig spelen? Kortom: heb je een opvoedvraag? Reageer dan nu!

Stuur een e-mail met je persoonlijke gegevens, je opvoedvraag en een duidelijke foto van jezelf en je kind(eren) naar koffietijd@talpa.tv o.v.v. opvoedvraag

De moraal van de afgelikte boterham en de emancipatie

Er heerst een dubbele moraal op het gebied van emancipatie: voor vrouwen betekent emancipatie dat ze kind en (zware) baan combineren, maar voor mannen betekent het juist dat ze een stapje terug doen om meer thuis te kunnen zijn!

Een site als Huismannen.nl wordt toegejuicht, maar de Thuisblijfmoedersite wordt gezien als een stap terug. Ook de reacties op het ontslag van Wouter Bos en Eurlings illustreren deze dubbele moraal. Hoewel er ook kritische geluiden zijn, heerst de consensus dat het prachtig is dat deze heren hun gezin prioriteit geven.

'Zie je wel, ze kan het niet aan'

Maar filosofe en schrijfster Stine Jensen waarschuwt: ‘Voor mannen is dit natuurlijk een heel mooie manier om uit te checken. Daar krijg je luid applaus voor. Bij vrouwen ligt dat heel anders. Stel dat SP-leider Agnes Kant vorige week had gezegd: ik wil meer tijd aan mijn gezin besteden. Dan was er gezegd: zie je wel, ze kan het niet aan.’

Historicus Stefan Dudink van de Radboud Universiteit Nijmegen, die onderzoek doet naar de geschiedenis van de mannelijkheid, onderschrijft dit: ‘De papapoliticus krijgt extra punten, de mamapoliticus moet voorzichtig manoeuvreren. Het mag dan op emancipatie lijken, maar in feite bevestigt het de bestaande ongelijkheden.'

Mannen claimen de Vierde Feministische Golf?

Huisman Guido van der Wiel claimt, in enigszins onhandig Nederlands, het vertrek van Wouters en Eurlings als het begin van de Vierde Feministische Golf: 'Nu nemen mannen stelling om de rechten die al eeuwenlang zo vanzelfsprekend die van de vrouw zijn zich toe te eigenen. In zekere zin is deze Vierde Feministische Golf de tegenbeweging van de Tweede Feministische Golf: terwijl vrouwen via de Tweede Feministische Golf erop uit waren om het traditionele domein van de man te veroveren, doen in deze Vierde Golf mannen juist een poging om het traditionele domein van de vrouw te veroveren.'

Het kan verkeren: de feministes wilden dat vrouwen dezelfde mogelijkheden kregen als mannen, en verwierpen daarbij typisch vrouwelijke verworvenheden, nu willen de mannen dezelfde mogelijkheden als vrouwen hebben.

Overheid: laat mensen eigen keuzes maken!

Het is prima dat de overheid arbeidsparticipatie promoot, en de combinatie kind-baan vergemakkelijkt. Maar belangrijker is een overheid die een samenleving creëert waarin mensen de keuzes kunnen maken die ze zélf belangrijk vinden. Dat vindt Tilburgse hoogleraar, en econoom, Jan van Ours.

Van Ours snapt de motivatie van de overheid wel: 'We krijgen straks te maken met grote tekorten op de arbeidsmarkt.' Maar in plaats van de pijlen op vrouwen met jonge kinderen te richten, zou de overheid het vizier moeten richten op ouderen en allochtonen die aan de kant staan.

Dat Nederlandse vrouwen graag, en veel, in deeltijd werken is een groot goed, vindt Van Ours, en een verworvenheid die we moeten koesteren. Niet verguizen.

Winnares Maart Prijsvraag: Waar woonde Fabien als kind?

In maart interviewden we kinderboekenschrijfster Fabien. Zij bood ons een fascinerend kijkje achter de schermen van het kinderboek.

Wie had bijvoorbeeld gedacht dat schrijven op een specifiek AVI niveau zo lastig was! Heb je het interview gemist? Dan kun je het hier nog lezen!

In aansluiting op het interview stelde Fabien een exemplaar van haar boek 'De zeehond zonder naam' beschikbaar als prijs! Om kans te maken moest je deze vraag beantwoorden: 'Waar woonde Fabien als kind?' en het antwoord was te vinden op Fabiens website .

Het juiste antwoord luidde: 'In een oude school'. Uit alle goede inzendingen trokken we Lisa Tijhuis als winnares. Gefeliciteerd Lisa!

Voor prijzen die niet zijn geclaimd op zaterdag 3 april a.s. wordt een nieuwe winnares getrokken.