De Kostwinner

Voortdurend wordt onderzocht hoe de Nederlandse vrouw zich voelt, en hoe ze gemotiveerd kan worden om een baan te zoeken. Hierbij is de rol van de Nederlandse man, de kostwinner, er vooral één van hinderpaal.

Maar wat vindt de Nederlandse mán eigenlijk? Hoe ziet zíjn bestaan er uit? Henk Rijks boek, De Kostwinner, biedt een verfrissend, zij het onthutsend, kijkje in het leven van de gemiddelde Nederlandse man. Niet langer is de vraag 'Was will das Weib?' maar 'Was will der Kerl?'


De plot

Hoofdrolspeler is middendertiger Tonk van Lexmond. Hij heeft een goed betaalde baan, een lease auto, een vrouw met de bekende parttime baan, en twee kinderen. Hun huwelijk kabbelt voort, terwijl ze hun drukke dertigersbestaan leiden. De bakfiets op de voorkant van het boek staat symbool voor het moderne ouderschap, en tijdschriften als Happinez en Mindfullness oefeningen met een rozijn completeren het beeld.

Dan wordt Tonk ontslagen en een nieuwe baan laat op zich wachten. Tonk brengt zijn dagen op het internet door, de financiën lopen terug, het huishouden verkommert en de spanningen lopen op.

Dan vindt hij 603 onversneden cocaïne in zijn tuin, en begint een nieuwe carrière: Tonk wordt cokedealer. Maar dan wel éeen met een ondernemersplan en klasse.

Van zedenschets naar avonturenboek

Vanaf dit punt verandert De Kostwinner van een zedenschets in een jongens/avonturenboek. Samen met Tonk leert de lezer de zelfkant van de maatschappij kennen, maar dan wel de zelfkant van de gegoede burgerklasse. Het accent verschuift van het dagelijks bestaan van de gemiddelde kostwinner, naar Tonks bestaan als cokedealer. En de uiteindelijke ontknoping heeft helemaal niets meer te maken met het huisje-boompje-beestje-gevoel dat de titel oproept.

Ik vond De kostwinner het leukst als 'zedenschets van de hedendaagse upper-middle class'. Het gezinsuitje naar het zwembad op een zondagmorgen is pijnlijk herkenbaar. Van het 'piswarme water' tot de overvolle kleedruimtes. Behalve het gezinsleven neemt Rijk ook het moderne bedrijfsleven met z'n moderne managersjargon dat nog het meest lijkt op gebakken lucht, op de korrel. Hij doet dat heel humoristisch en het boek leest dan ook als een trein.

De teloorgang van het lichaam van de vrouw

Vrouwen komen er in De Kostwinner niet goed af. Het beeld dat Henk Rijk schetst is ontluisterend. Ze hebben 'blubberige dijen, uigezakte tieten, behaarde schaamstreken en ingegroeide kalknagels.'

'Overal zag ik blauw dooraderde dijen, met kuilen waar Neil Armstrong met gemak een maanlander in had kunnen parkeren. Moedervlekken over hun hele lijf, alsof ze naakt op een spatbordloze fiets door een modderplas waren gereden. Tieten bloesdfen boven de strakke badpakken uit, of hingen als natte, leeggezogen boterhamzakken halverwege borst en navel. Enorme tepels tekenden zich in het natte textiel af, en je hoefde ze niet eens in het echt te zien om te weten dat ze donkerbruin en ruw waren geworden van het voeden.'

En hoewel het seksleven van Tonk en zijn vrouw op sterven na dood is, doet zijn vrouw halverwege het boek een onverwachte poging hem te verleiden. Tevergeefs.

'In mijn gedachten zag ik haar gemutileerde, uitpuilende schaamlippen(...) 'En zo, van anderhalve meter afstaand, leek haar kale uitpuilende geval nog het meest op een tandeloze versie van die scheve waffel van Willeke Alberti.'

Zelfs de vrouw waarmee Tonk zijn echtgenote bedriegt valt uiteindelijk zwaar tegen: ze snuift coke en wordt graag geslagen.

Cocklit

De Kostwinner wordt geschaard onder het relatief nieuwe genre van 'cocklit'. Een term geïntroduceerd door Saskia Noort voor boeken vol seks, coke en Powerpoint. De Kostwinner bevat deze ingrediënten inderdaad ruimschoots.

Conclusie

De Kostwinner leest als een trein, en is humoristisch en goed geschreven. Toch was ik een beetje teleurgesteld toen het uit was. Op basis van de titel, en de tekst op de achterflap had ik meer zedenschets verwacht, en minder een 'spannend' verhaal voor jongens. En als spannend verhaal faalt de Kostwinner, want zo spannend is het nou ook weer niet.

Toch is de Kostwinner de moeite waard, want ook al schiet het als zedenschets uiteindelijk tekort, het biedt wel degelijk een beeld van het moderne leven.

Meer weten?

De Kostwinner: lees hier de eerste twee hoofdstukken
De Kostwinner op Twitter
Blog van de Kostwinner
De Kostwinner op Facebook

Bestel dit boek bij Bol.com voor 19,95

De kostwinner
Rijks

Bianca's verhaal

Bianca (31) is getrouwd met Tjalling (37), en samen zijn ze de ouders van een vierjarige dochter een een tweeëneenhalf jarig zoontje. Bianca werkt sinds haar zestiende in de zorg.

Ze begon haar carrière via een uitzendbureau, en werkte voor verschillende zorginstellingen. Al snel kreeg ze een aanbod bij de thuiszorg te gaan werken. Nu werkt ze daar in de weekenden, en door de week zorgt ze fulltime voor haar kinderen.

Dit is Bianca's verhaal!

Bianca: Ik ben Thuisblijfmoeder geworden omdat ik niet wilde dat mijn kinderen naar een kinderdagverblijf zouden gaan. Ik vind dat je dan te veel van je kinderen mist, zeker in de beginperiode.

Het was voor ons een heel makkkelijke keuze omdat we best een ouderwets, traditioneel gezin zijn: man werkt, vrouw thuis. Wij komen allebei uit een gezin waarbij moeder thuis was en vader werkte, en we hebben daar een heel goede herinnering aan.

Financiële overwegingen

Wij hebben eigenlijk geen berekeningen gemaakt of het kon, maar financiële overwegingen waren wel een reden om mijn baan niet helemaal op te zeggen. Mocht het toch niet 'uit' kunnen, dan kan ik altijd weer meer gaan werken. Maar we waren er van overtuigd dat het zou lukken omdat we een zuinige levensstijl hebben: wij denken eerst drie keer na voordat wij iets kopen.

Mede hier door hoefden we ook niets in te leveren wat betreft levensstijl toen ik Thuisblijfmoeder werd. Wel zoeken we altijd manieren om te besparen, maar ja wie doet dat niet? Als je ergens op kunt besparen, dan doe je dat toch?

Huisman?

Wij hebben niet overwogen dat mijn man huisman zou worden omdat hij lol in z'n werk heeft, en hij moet er niet aan denken om de hele dag 'verplicht' thuis te zijn. Ik heb er juist lol in om mijn eigen kinderen op te voeden en te zien hoe ze zich ontwikkelen.

Omgeving

Onze omgeving reageerde in het begin wel sceptisch met uitspraken als: 'Dat je dat wilt,' en 'Dat jullie het redden!' Maar nu hoor ik vaak dat hun leven heel hectisch is, en dat ze zouden willen dat het net zo was als bij ons. Dan hoefden ze minder heen en weer te vliegen, van het werk naar de nso, en weer naar huis. En 's morgens naar de vso en dan naar het werk.

De toekomst

Ik zie de toekomst positief. Als de jongste naar school gaat, ben ik van plan om weer meer te gaan werken. Of dat in mijn huidige functie zal zijn durf ik niet te zeggen, omdat ik graag iets anders zou willen doen. Daarnaast zijn we er nog niet uit of we nog een derde kindje willen. In dat geval blijf ik nog vier jaar langer thuis, wat ik overigens helemaal niet erg vind.

Overheidsbeleid

Ik ben geen fan van het overheidsbeleid: ik vind dat als je voor kinderen kiest, je ook je verantwoordelijkheid moet nemen. Ik vind dat de overheid het juist moet stimuleren dat meer moeders thuis kunnen blijven als ze dat zouden willen, want ik ken heel veel moeders die niet thuis kúnnen blijven.

Financiële afhankelijkheid

Ik heb niet het idee dat ik afhankelijk ben van het geld van mijn man. Ik blijf thuis om voor ónze kinderen te zorgen. En met het geld dat binnen komt zorg ik dat de kinderen gevoed, gekleed en verzorgd worden, en doe ik de boodschappen.

Een dag uit ons leven

Op een gemiddelde dag staan we rond half acht op, en ontbijten we. Rond half tien kleden we ons aan, en als we beneden komen eten de kinderen fruit en krijgen drinken. Ondertussen drink ik dan een kop koffie en lees de krant.

Rond twaalf uur lunchen we, en daarna gaan we naar buiten, knutselen of iets anders doen.
Vaak gaan we ook nog even uit.

Peuterspeelzaal

Mijn kinderen gaan allebei naar de peuterspeelzaal op de maandagmiddag en de donderdagochtend. Op de woensdagochtend gaat de oudste ook nog een keer, omdat ik dan zwem met de jongste.

Ik wilde dat ze naar de peuterspeelzaal gingen om de overgang van 'alle dagen thuis' naar school kleiner te maken. Zo kunnen ze alvast wennen aan andere kinderen en juffen. Dat heb ik ook altijd gezegd: 'Ze hoeven van mij niet naar het kinderdagverblijf, maar wel naar de peuterspeelzaal.

Thuisblijfmoederschap: een eenzaam bestaan?

Ik vind mijn leven helemaal niet eenzaam: ik vind het heerlijk dat ik mijn eigen dagen kan indelen. Ik verveel me nooit, en ga veel uit met de kinderen. Ik kom soms zelfs tijd tekort om te beseffen dat ik hele dagen 'alleen' ben.

Ook vind ik het heerlijk om, als de kinderen naar peuterspeelzaal zijn, echt even helemaal alleen te zijn.

Voor- en nadelen van het Thuisblijfmoederschap

De voordelen van fulltime moederen zijn dat je zelf je dag kan indelen, en dat je niet echt op de tijd hoeft te letten.

Het nadeel vind ik dat je toch wel continu in de weer bent met de kinderen, en dat je geen volwassen gesprek met ze kan voeren. Maar dat is het enige: ik vind het vooral heel erg leuk, en als ik weer voor de keuze zou staan zou ik precies hetzelfde doen.

Ik denk niet dat iedereen Thuisblijfmoeder zou kunnen zijn omdat je veel thuis bent, en altijd maar met je kinderen bezig. Sommige vrouwen voelen zich dan niet 'volwaardig' omdat de meeste moeders werken, en zij 'maar' voor de kinderen zorgen, en dus geen bijdrage leveren aan het huishouden wat betreft geld.

Ik vind Thuisblijfmoeder zijn het leukste dat me is overkomen! Ik zie er best wel tegen op, om straks als de kinderen wat ouder zijn, weer volop in het arbeidsproces te moeten meedraaien. Ik moet er nu nog niet aandenken, en geniet nog voor de volle honderd procent van mijn kinderen. Ze zijn zo snel groot, en dan kan ik nog lang genoeg werken.

Ik wil benadrukken dat het nooit mijn bedoeling is om werkende moeders af te kraken, mocht dat zo zijn overgekomen. Ik respecteer ieders keuze, of je nu veertig uur werkt of dat je bij de kinderen blijft. Ik hoop dat werkende moeders mijn keuze ook respecteren ook al zou ik 'profiteren' van alle toeslagen die wij krijgen.

Groetjes van een blije en tevreden tbm

Bianca

Is moederschap vervangbaar door hoogstaande kinderopvang?

In de nieuwsbrief van de Engelse organisatie Fulltime Mothers observeert voorzitter Anna Lines dat opvattingen, die niet in het straatje van het overheids- en arbeidsparticipatiebeleid passen, systematisch genegeerd worden.

Dat verklaart waarom de overheid, en traditionele feministes, als nietsonziende tanks doordenderen op het smalle pad van arbeidsparticipatie. En het verklaart waarom het lijkt of de overheid dóóf is voor de talrijke onderzoekers die concluderen dat de Nederlandse vrouw zeer tevreden is met haar kleine parttime baan, die haar de mogelijkheid biedt kind en baan te combineren.

Ter illustratie citeert Anna Lines minister Baroness Morgan tijdens een debat over kind en gezin:

'The noble Baroness, Lady Afshar, talked about the importance of motherhood. I reassure her that the Government has a very strong commitment to the provision of quality childcare.'

In één enkele zin wordt moederschap vervangen door 'quality childcare'.

Wat betekent het voor de toekomst, vraagt Anna Lines zich af, als er op overheidsniveau geen enkele waardering is voor iets fundamenteels als moederschap?

Wat denk jij?

Plan GroenLinks: geen AOW meer voor Thuisblijfmoeders en Huismannen

GroenLinks wil in de toekomst de AOW voor huisvrouwen, oftewel Thuisblijfmoeders en Huismannen, afschaffen en geeft daarmee weer eens blijk van minachting voor het wérk dat deze mensen doen. Voor deze groep is de AOW, aldus GroenLinks, een 'gratis' verzekering.


GroenLinks wil de AOW afhankelijk maken van het aantal buitenshuis gewerkte jaren. Wie geboren is na 1971 en straks op zijn of haar 67e vrijwillig minder dan 45 jaar minimaal drie dagen per week heeft gewerkt, wordt op de uitkering gekort.

Marlid Jolande Sap vindt een eind aan de 'gratis AOW-verzekering van huisvrouwen' acceptabel omdat op die manier de emancipatie, die zij dus definieert als arbeidsparticipatie, gestimuleerd wordt.

Paul de Beer, hoogleraar arbeidsverhoudingen aan de Universiteit van Amsterdam noemt het idee 'een ingrijpende breuk met de historie.' AOW was altijd gekoppeld aan staatsburgerschap, maar in dit plan wordt het een werknemersverzekering.

Volgens dit plan worden mannen en vrouwen dus afgestraft als ze kiezen voor fulltime ouderschap.

Het plan van GroenLinks

Boekbespreking: Krijg nou tieten!

Vloekend en tierend doet Claudia de Breij in korte, staccato zinnen verslag van haar zwangerschap. Van conceptie, Het zit tot aan uw oksels mevrouw, tot aan de bevalling.


Echt veel nieuws meldt Claudia niet, maar haar tierende toon is wel nieuw voor het genre. Hoewel Daphne Deckers er ook geen doekjes omwond dat een zwangerschap en bevalling een flinke aanslag zijn op je lichaam en heus niet alleen een roze wolk, spat dit er bij Claudia de Breij vanaf.

Ze krijgt vlekken in haar nek van verloskundige Beatrijs Smulders, gruwt van zwangerschapscurussen als Samen Bevallen waarbij de partner mee gaat, en beschrijft hoe je in de kraamtijd alvast de borstvoeding kunt afbouwen.

Eerlijk gezegd vond ik het een vrij irritant boek en regelmatig vroeg ik mij af: 'Is al dat vloeken nou echt nodig?' En na nog wat meer gevloek waarbij ook Jezus niet werd geschuwd concludeerde ik vermoeid: 'Jahaa Claudia, nu weten we het wel. Je bent hartstikke stoer.'
Dat Claudia soms een hele bladzij aan het roepen van 'AAAAAAA' besteedt, vond ik weinig informatief. Ook al schiet een boek zo natuurlijk wel lekker op.

Krijg nou tieten, is niet voor iedereen geschikt. Heb je een romantisch beeld van zwangerschap en bevalling, wil je het liefst 'natuurlijk' bevallen en borstvoeding geven en ben je dol op Beatrijs Smulders? Dan betwijfel ik of het je aan zal spreken.

Maar vind je dat allemaal maar flauwekul, en wil je het liefst op afspraak in het ziekenhuis bevallen met een ruggenprik, dan zal haar stijl je wellicht meer liggen.

Let op: ik heb hierover geen oordeel! Ik constateer alleen maar.

Het boek is te koop voor 14,95 bij Bol.com.

NIVEA maakt er een potje van

Een zelfbewuste levensstijl, een gevoel van innerlijke rust. Welke moeder wil dat nou niet?! NIVEA noemt deze manier van leven Q-tienen en je kunt het kopen in de vorm van een potje NIVEA Q10plus.

NIVEA Q10-plus komt de natuur te hulp: als je ouder wordt vermindert de aanmaak van het co-enzym Q10. En laat nou net dat enzym in NIVEA Q10-plus zitten! Zo blijft je huid stevig en krijg je minder rimpels, en voel je je relaxt en zelfbewust.

Want ook al komt schoonheid van binnenuit, weten dat je er goed uit ziet, helpt je extra te stralen.

En alle hulp is welkom voor de moderne moeder!

Wouter Bos: lichtend voorbeeld voor de Nederlandse man?

'Mannen moeten meer zorgtaken op zich nemen!' Dat is al jaren de propaganda van de traditionele feministes, en de overheid. En zie, het geschiedde!


Vorige week gooide Wouter Bos zijn handdoek in de ring, en gaat hem voortaan zelf wassen. Of wassen, hij gaat in ieder geval meer tijd besteden aan zijn gezin. Je zou denken dat de feministes stonden te juichen: een prominente Nederlandse man geeft het goede voorbeeld!

Maar wantrouwen en minachting waren zijn deel. Ciska Dresselhuys verdenkt hem van achterliggende motieven, en Heleen Mees vindt hem gewoon een watje.

Cisca Dresselhuys, in het Journaal

‘Weer een man die dit als smoesje gebruikt. Ze staan er niet al te best voor. Er is veel kritiek. Cohen kan waarschijnlijk beter met Wilders uit de voeten. Alle dingen bij elkaar: zeg het ons eens eerlijk, Wouter! Waarom is het?’

Heleen Mees, op Twitter

‘Nederlandse mannen zijn watjes.’

Het is ook nooit goed.

Aan de andere kant, is er veel bereikt wat betreft het gelijkheidsideaal: voor zowel mannen als vrouwen geldt nu dat je gezin belangrijk vinden een 'smoesje' is, om het bijltje er bij neer te gooien.

Cisca Dresselhuys over het vertrek van Wouter Bos op Radio 1

Lang leve de huisvrouw

'Lange leve de huisvrouw' kopte tijdschrift HP de Tijd van 19 februari 2010.

In het bijbehorende artikel geeft Beatrijs Ritsema een historisch overzicht van de teloorgang van wat ooit een gewaardeerde functie was: de huisvrouw.

Door feminisme en emancipatie werd 'huisvrouw zijn' politiek incorrect, en de sloof-in-kooi-visie gemeengoed. Wie zich anno 2010 nog huisvrouw durft te noemen, kan rekenen op een mengeling van minachting en medelijden. De meeste vrouwen noemen zichzelf dan ook 'Thuisblijfmoeder', 'Huismoeder' of 'Gezinsmanager'. Zelfs als demografische categorie in sociologisch onderzoek is de 'huisvrouw' verdwenen, en vervangen door 'niet werkend'!

Verdwijning lange termijn onderhoud van het huishouden

Na dit historisch overzicht concludeert Beatrijs Ritsema dat er met de verdwijning van de huisvrouw toch ook iets waardevols verloren is gegaan, namelijk het lange termijn onderhoud van het huishouden.

Hiermee bedoelt Ritsema zaken als het keren van matrassen, kasten van nieuw kastpapier voorzien, meubels buiten zetten, soppen en in de boenwas zetten, muren witten of opnieuw behangen en tapijten langdurig met een mattenklopper bewerken.
In het moderne huishouden is hier geen tijd meer voor, of geen energie.

Ritsema eindigt het artikel met de prachtige zin: 'Huisvrouw mag dan geen beroep zijn, wie orde schept waar chaos dreigt leidt een achtenswaardig leven.'

Wat dit artikel verder ook erg de moeite maakt zijn de drie portretten van portretten van Thuisblijfmoeders. Of moeten we gewoon 'Huisvrouwen' zeggen?!

Het artikel in Hp de Tijd

Voor alle Thuisblijfmoeders

In het artikel Lange leve de huisvrouw doet Martine Smit (39), een van de geportretteerde moeders een prachtige uitspraak, die prachtig de kern van het Thuisblijfmoederschap verwoord.

We hebben hem voor jullie op een tegeltje gezet!

Luister naar Rob!

Rob van der Wilk is hypnotherapeut en heeft een meditatie-cd gemaakt voor kinderen om ze te helpen ontspannen. De cd heet Kinder Carrousel maar na beluistering vind ik Luister naar Rob een betere titel. Of moet ik zeggen: 'Luiuiuisterrrr naar Robbbb.'


Rob van der Wilks Hypnotherapie CD oogt vriendelijk, met op de voorkant een draaimolen. Ongetwijfeld een referentie naar de titel: Kinder Carrousel. De cd is onderdeel van een grotere reeks genaamd Feel Good Moments en bestaat uit meer dan twintig hypnose cd's.

De cd Kinder Carrousel bestaat uit twee nummers: een geleide meditatie van ruim dertig minuten en instrumentale muziek van zesendertig minuten.

Na een korte instrumentale intro klinkt Rob van der Wilks stem die aankondigt: 'Ontspanning voor kinderen van álle leeftijden'. Rob richt zich vervolgens rechtstreeks tot het kind in duidelijke en begrijpelijke spreektaal, met veel herhalingen. De toon is geruststellend en in de sfeer van: 'Vertrouw maar op mij, ik help je wel.'

De cd leent zich bij uitstek voor het slapen gaan, want de cd eindigt met 'welterusten' en de suggestie te dromen van leuke dingen. Gezien de verwijzingen naar school, lijkt de cd mij vooral geschikt voor kinderen vanaf zes jaar.

De meditatie is als volgt opgebouwd

1. Prettige houding zoeken: probeer je gemakkelijk te voelen.
2. Spanning loslaten: net als je kamertje opruimen, doe alle zooi = spanning in vuilniszakken.
3. Suggestie dat je je fijn en ontspannen voelt: denk aan iets heel leuks of je lievelingsdier.
4. Iets fijns/leuks voorstellen en het gevoel dat dit oproept vasthouden

Luister maar naar Rob

Robs veelvuldige suggestie: 'Luister maar naar Rob, lúíster naar Rob,' begon mij na een tijdje te irriteren, en riep een gevoel van weerstand op.

Ook vond ik zijn meditatie bij tijd en wijle op een verkeerde manier suggestief. Bijvoorbeeld: 'Jij lag al lekker in bed hè, en misschien had je al je ogen dicht. Doe ze eens lekker dicht. Doe ze eens lekker dicht. Luister naar Rob. Luister naar Rob. Lekker makkelijk.'

Wat vindt de doelgroep er van?

Ik heb de cd op drie van mijn kinderen uitgeprobeerd: mijn zoon Ot van 8, mijn dochter Teuntje van 10 en mijn dochter Maartje van 14.

Mijn zoon Ot vond het saai, en sjeesde na tien minuten van de bank, waarna hij weigerde terug te komen.
Mijn dochter Teuntje luisterde de cd in bed, en kon het eind niet na vertellen, want ze was in slaap gevallen. De cd voldeed dus uitstekend in haar geval. Ze vond hem bovendien leuk.
Mijn oudste dochter reageerde echter met: 'Wat is dat voor pedo?'

Conclusie

Kinder Carrousel is een rustgevende en aangename cd, maar als moeder had ik soms wat moeite met Rob van der Wilks toon. De cd is goed toegesneden op de doelgroep en ik denk dat de geruststellende toon fijn is voor kinderen.

Stiekem vraag ik mij af: zou Rob niet net zo'n soort cd kunnen maken met de suggesties voortaan meteen de jas aan de kapstok te hangen bij thuiskomst, het bordje leeg te eten en beter te luisteren?

Meer weten?

Robs toelichting op de cd.
De cd is te koop bij Boekenstand voor 15 euro

Nederlandse vrouw is blij

In alweer zo'n baanbrekend onderzoek blijkt dat Nederlandse vrouwen tevreden zijn met hun parttime baan, en geen behoefte hebben om meer uren te gaan werken.

Dit tot chagerijn van de traditionele feministes en de overheid die ze wil inzetten als arbeidskrachten op de arbeidsmarkt, want thuis werken (zorg en opvoeding) telt niet.

Nederlandse vrouwen hebben het liefst een baan tussen de twintig en zevenentwintig uur per week. Als ze meer dan veertig uur werken worden ze minder tevreden met hun leven. Dit concluderen hoogleraar Jan van Ours van de Universiteit van Tilburg, en zijn Australische collega Allison Booth in een donderdag verschenen onderzoek. De Nederlandse man bevalt dit ook prima.

De positieve kant van parttime werken vinden de onderzoekers dat vrouwen geen alles-of-niets keuze hoeven te maken: ze kunnen zorg en baan combineren. Negatief bekeken is parttime werken een verkwisting van menselijk kapitaal, omdat veel vrouwen hoogopgeleid zijn.

De heer van Ours aan het woord in onderstaand filmpje. Waarschuwing: niet geschikt als je je slaperig voelt, want dan sukkel je weg.



Lees het onderzoeksverslag!

Moederen in Frankrijk

Michaja (33) verhuisde samen met haar man Gert naar Frankrijk. Met hun drie kinderen Noa(6), Yara(3) en Ilan(2) wonen ze in Salon de Provence.


Michaja volgde een hbo-opleiding Personeel en Arbeid en werkte, voor hun vertrek naar Frankrijk, net een paar maanden als assistente HR manager bij Fujitsi European Helpdesk in Maarssen. Toen kreeg haar man Gert de kans zijn baan, bij het distributiekantoor van Ikea in Amsterdam, in Parijs voort te zetten. En zo begon in 2001 hun Franse avontuur.

Parijs

Michaja en Gert woonden vier jaar in Parijs, waar het ze uitstekend beviel. We laten Michaja aan het woord!

Michaja: 'Het is moeilijk om contact te krijgen met de Fransen, en helemaal in een 'gesloten' stad als Parijs. Werk en privé zijn streng gescheiden, en samen iets drinken of eten na het werk zit er niet in. We hadden dan ook vooral internationale vrienden.

Ik werkte voor het zelfde kantoor als Gert. Een administratief, parttime baantje om contacten op te doen en de taal te leren, want toen we vertrokken spraken we geen woord Frans. Nou was dat ook niet echt nodig, want de voertaal bij Ikea was toch Engels. Maar dat bemoeilijkte het leren van de Franse taal wel. Ook omdat ik er niet genoeg moeite voor deed.

Geboorte Noa en Thuisblijfmoederschap

In Frankrijk heb je recht op betaald ouderschapsverlof tot je jongste kind drie jaar is, en dus besloot ik na de geboorte van Noa te stoppen met werken. Het feit dat ik het op mijn werk niet zo naar mijn zin had speelde daarbij ook eeen rol.

Ik sloot me aan bij een Engelstalige organisatie voor moeders in Parijs. Hierdoor leerde ik veel leuke mensen kennen. Wel weer alleen maar internationale mensen!

Via Lyon naar het Zuiden van Frankrijk, Salon de Provence

Toen kreeg Gert de functie van Project Manager voor een, nog te bouwen, distributiecentrum in Fos sur Mer. We verhuisden naar Lyon, waar onze tweede dochter werd geboren. Na twee jaar Lyon, verhuisden we naar het Zuiden van Frankrijk, naar Salon de Provence. Daar wonen we inmiddels alweer tweeëneenhalf jaar.

Salon de Provence is een stadje met ongeveer 40.000 inwoners. Het is een stuk kleiner dan onze voorgaande Franse woonplaatsen. We hebben hier ons eerste Franse huis gekocht, en zijn erg blij om iets voor onszelf te hebben.
In 2008 werd ons derde kind geboren, Ilan een zoon.

Overgang Nederland - Frankrijk

Ik vond de overgang Nederland - Frankrijk niet groot. Natuurlijk heb je kleine cultuurverschillen: mensen zijn hier erg op hun privéleven gesteld, eten tussen de middag warm, en kinderen gaan later naar bed.

Maar ik ben iemand die zich snel aanpast en zich snel thuis voelt. In Salon de Provence heb ik een heel leuk netwerk. Dankzij de kinderen heb ik contacten opgedaan via school en clubjes.

Vrouwelijke Arbeidsparticipatie

In Frankrijk werken de meesten moeders fulltime, omdat er heel erg weinig parttime banen zijn. Dat is ook één van de redenen dat ik nog Thuisblijfmoeder ben.

Als vrouwen al een dag vrij hebben, dan is dat op woensdag: de basisschool kinderen hebben dan vrij, en de middelbare scholieren alleen 's ochtends school.

Schoolsysteem, schooltijden en huiswerk

Frankrijk heeft een vierdaagse schoolweek, maar de dagen zijn wel aanzienlijk langer dan in Nederland. De dag begint om 8.30 en duurt tot 16.30. De kinderen gaan vanaf hun derde naar school. Kinderen van Thuisblijfmoeders gaan op hun derde alleen 's ochtends naar school.

Op school krijgen ze een super uitgebreide lunch, voorgerecht, hoofdgerecht, kaasje of yoghurt en fruit. De allerkleinsten slapen tussen de middag op school.

Vanaf de lagere school, dus vanaf zesjarige leeftijd, krijgen de kinderen elke dag huiswerk mee. Dat kan oplopen tot anderhalf uur per dag. En dat, terwijl ze pas om half vijf klaar zijn met school! Voor naschoolse activiteiten is er dus niet veel tijd. Dat wordt meer gedaan op de woensdag en op zaterdag.

Frankrijk staat dan ook op nummer één wat betreft schooluren!

Zwemles

Met zwemles wordt vrij laat begonnen, of via school, na hun zevende. Wij zijn zelf begonnen met onze oudste toen ze vier jaar was. Tijdens de zomervakantie, die in Frankrijk negen weken duurt, had ze elke ochtend een half uurtje zwemles.

Ze leerde toen in ongeveer achttien lessen zonder bandjes zwemmen. Maar een echt diploma, zoals het Nederlandse Zwem-A-B-C, kennen ze niet. Komende zomer gaan we weer verder met de zwemlessen. Wij hebben een zwembad in onze tuin dus het is belangrijk dat ze snel leren zwemmen.

Borstvoeding in Frankrijk

Ik heb mijn kinderen alledrie ongeveer elf maanden borstvoeding gegeven. Voor mijn gevoel zijn ze in Frankrijk niet zo erg pro-borstvoeding. Vrouwen worden niet echt gestimuleerd, en ik heb het idee dat er ook niet veel vrouwen zijn die borstvoeding geven.

Werkgevers maken het ook niet makkelijker. Zo wordt er volgens mij geen tijd gegeven om te kolven. En dokters adviseren vrij snel dat je moet aanvullen met een fles. Ik heb soms het idee dat veel dokters eigenlijk helemaal geen verstand hebben van borstvoeding.

Kinderopvang

Kinderopvang is er in verschillende vormen. Van nul tot drie kun je kiezen voor een crèche, oppas aan huis, of thuis bij de oppas. Vanaf hun derde gaan kinderen naar school, en vanaf zes zijn ze leerplichtig.

Er bestaat zowel voorschoolse als naschoolse opvang. Voorschoolse opvang is vanaf 7.45 uur, en naschoolse opvang tot 18.15 uur. Dit is allemaal in de school, maar wordt verzorgd door een aparte groep medewerkers.

De crèche is minder duur dan een oppas. School is gratis, behalve als je voor een privé school kiest. Privéscholen zijn over het algemeen Katholieke scholen.

Opvoeden en etiquette in Frankrijk

In Frankrijk is 'U' zeggen nog heel erg belangrijk. Eigenlijk zeg je tegen iedereen 'u 'die je niet kent, of die nou jonger of ouder is. Tegen sommige mensen blijf je 'u' zeggen ook al zijn ze van jouw leeftijd.

Maar over het algemeen ga je, als je iemand een beetje kent en je een vriendschappelijke relatie krijgt, over op 'je'. Maar tegen ouders van vrienden of leraren zeg je 'u'. Het 'U' zeggen is heel erg belangrijk en kan ook heel erg gevoelig liggen. Ook onder leraren. Op school zeggen zowel ouders als kinderen: 'juf' en 'meester' en 'u'.

Ik ben het nu gewend en vind het normaal. Ik betrap mezelf er op dat als ik in Nederland ben, ik mensen ook vaker met 'u' aanspreek. Ik vind dat Nederland een beetje te informeel aan het worden is.

Integreren in Frankrijk

Integreren in Frankrijk is zeker niet altijd makkelijk. Mensen zijn hier heel erg gesteld op hun privéleven, en laten vreemden niet zo maar binnen. De taal leren spreken is daarom heel belangrijk.

Ik vind dat wij vrij goed geïntegreerd zijn in Frankrijk. We spreken de taal nu redelijk goed, ook al spraken we geen woord Frans toen we hier kwamen. Ook hebben we bepaalde Franse gewoontes overgenomen. Tussen de middag warm eten bijvoorbeeld, of op zondag uitgebreid lunchen met het gezin. De zondagslunch is de belangrijkste lunch van de week!

Verschillen Nederland - Frankrijk

Ik vind de Fransen meer levensgenieters. Het eten is daarvan een voorbeeld. In Frankrijk wordt er uitgebreid getafeld, en er wordt echt genoten van het eten. In Nederland is eten iets wat moet, en het liefst snel. Lang tafelen kennen we niet echt. Een glaasje wijn met een lekker kaasje. Práten over eten is ook zo iets wat de Fransen graag doen. Een beetje Fransman kent zijn kaasjes, en weet welke wijnen daarbij horen.

Ik vind over het algemeen de Fransen minder gehaast, met als uitzondering de mensen in Parijs.

Verder is Frankrijk een groot land, waar nog veel ruimte en natuur is. Als ik in Nederland ben, vooral in Amsterdam waar ik vandaan kom, dan benauwt het me.

Meer weten?

Bezoek dan Michaja's blog!

Nelleke's verhaal

Nelleke (39) heeft samen met haar man Albert, drie kinderen: Rosa (8), Hendrik (6) en Annemijn (5). Nelleke studeerde Industrieel Ontwerpen aan de TU in Delft, promoveerde, en werkte als office-manager van een ingenieursbedrijfje. Toen Rosa negen maanden was werd Nelleke Thuisblijfmoeder.

Wij interviewden Nelleke over haar keuze voor het Thuisblijfmoederschap!


Waarom ben je Thuisblijfmoeder geworden?

Ik ben gestopt met werken toen Rosa, de oudste negen maanden was. Ik had het niet zo naar mijn zin op mijn werk, en wou meer tijd spenderen aan mijn opleiding klassiek zang aan de Schumann Akademie, een conservatorium via staatsexamens.

Financiën

We hebben financiële berekeningen gemaakt om te kijken of fulltime moederen een optie was. Gelukkig verdient Albert genoeg om de dingen mogelijk te maken die we willen doen. En alles is een keuze hè. We schaffen veel via Marktplaats aan, maar de kinderen hebben bijvoorbeeld wel allemaal muziekles.

Hebben jullie overwogen dat je man huisman zou worden?

Nee, maar hij werkt wel een dag thuis, legt de kinderen vaak op bed als ik 's avonds werk, en is altijd rond zes uur weer thuis. Dus hij draagt behoorlijk bij in het huishouden en zorgt voor de kinderen.

Hoe reageerde de omgeving?

Ik moet zeggen dat niemand vervelend deed. Maar ik merk wel dat je op recepties sneller uitgepraat bent. Ik heb best wel wat te vertellen, maar mensen vinden het vaak niet de moeite waard om door te vragen. Dat is wel eens jammer.

Denk je dat je ooit weer betaald werk gaat doen?

Ik werk als de kinderen naar school zijn, of in bed liggen. Ik geef twee avonden en één morgen zangles en doe de boekingen van ons vakantiehuisje Merelaar Ook doe ik het websitebeheer en de acquisitie.

Met die inkomsten kan ik in mijn studie klassiek zang betalen, en soms draag ik ook bij aan het huishoudgeld. Ik kan me voorstellen dat ik in de toekomst meer zangles ga geven. Maar eerlijk gezegd zit mijn week erg vol met de zorg voor de kinderen en vrijwilligerswerk.

Ik zie voorlopig de zorg voor de kinderen ook niet minder worden. Nu ze ouder worden ben ik meer en meer tijd kwijt aan halen en brengen.

Feministen en overheid hameren er op dat je als vrouw kwetsbaar bent als je Thuisblijfmoeder bent. Wat vind je daarvan?

Dat is natuurlijk wel waar, ik moet er niet aan denken dat mijn lief ineens opstapt, dan heb ik een serieus probleem. Maar voorlopig heb ik er alle vertrouwen in dat dit niet zal gebeuren. Ik kan mijn kost heus wel verdienen, maar we zouden financieel een behoorlijke stap terug moeten. Hoogopgeleid werk is lastig te vinden als herintreder. En een eigen bedrijf opzetten is ook niet één, twee, drie rendabel.

Hoe ervaar jij de financiële afhankelijkheid?

Ik ben blij dat ik mijn eigen zangstudie kan betalen. En verder geldt voor ons allebei dat er weinig geld overschiet voor privé uitgaven. Albert kan ook niet onbeperkt geld uitgeven, dat gaat ten koste van onze huishoudgeldpot, en uitgaven voor de kinderen.

Kun je een gemiddelde dag uit je leven als tbm beschrijven?

Iedere dag ziet er eigenlijk anders uit!

Maandag
zangles
's middags de kinderen,
’s avonds achter de tv was vouwen, of samen met lief de kroeg induiken om onze relatie te bestendigen.
weekboodschappen bestellen bij Biologisch Goed

Dinsdag
tuttebelochtend
’s middags kinderen ophalen, en naar vioolles
’s Avonds geef ik zelf les van half 8 tot half 10.

Woensdag
zangles
’s middags de kinderen
’s avonds lesgeven

Donderdag
ochtend lesgeven
de boodschappen die bezorgd worden inruimen
's middags met de kinderen naar zwemles
's avonds vaak een vergadering

Vrijdag
ochtend vaak afspraken
middag de kinderen
avond: weer was opvouwen.

En dan tussendoor allerlei klusjes voor vrijwilligerswerk, huishoudmanagement, regeldingen enzovoort!

Gebruik je kinderopvang/peuterspeelzaal/oppas?

De kinderen zijn naar de peuterspeelzaal geweest van de Vrije School. Dat vond ik goed om alvast gewend te raken aan de sfeer, en om als ouder wat op te steken. De peuterjuffies zijn ontzettend goed met kleine kinderen, daar heb ik veel van geleerd. Van oppassen maken we regelmatig gebruik. Gelukkig woont mijn schoonzusje in de buurt. Onze opa’s en oma’s wonen helaas te ver weg.

Veel vrouwen werken buitenshuis: is het leven als tbm soms niet eenzaam?

Nee, maar ik haal wel veel voldoening uit zangles geven en uit mijn vrijwilligerswerk, anders zou ik het niet volhouden.

Wat zijn voor jou de voordelen van Thuisblijfmoeder zijn?

Ik vind het erg prettig dat ik zorg op maat kan leveren. Als Hendrik vragen heeft over amfibieën dan zoek ik het gewoon op. En ik merk dat ze erg veel baat hebben bij structuur en dat ze genieten van thuis zijn.

Bovendien heb ik het idee dat ik beter in de gaten kan houden hoe het op school gaat, of ze ruzie hebben met vriendinnetjes enzovoort.

Ik vind het ook erg leuk om de kinderen van alles te leren, zoals koken, handwerken, klussen enzovoorts. Ook dat kun je ze spelenderwijs bijbrengen als je thuis bent.

Wat zijn eventueel de nadelen?

Nadelen zijn het eeuwige gesjouw van en naar school. En altijd de zorg hebben voor kinderen is best zwaar. Het zijn de meest veeleisende werkgevers!

Denk je dat iedereen Thuisblijfmoeder zou kunnen zijn?

Als je jezelf niet kan bezighouden en moeite hebt om structuur aan te brengen, dan is het lastig. Ook als je helemaal geen contacten hebt met andere (volwassen) mensen, lijkt het me moeilijk vol te houden. Ik vind het zeker geen makkelijke baan. Al wordt het soms wel zo afgeschilderd!

Je doet ook veel vrijwilligerswerk: wat voor werk doe je?

Ik doe veel werk voor de kerk Vrijzinnig Delft. Ik ben daar jeugdouderling en coördineer het jeugdwerk. Ik regel de cantorij en het weekendje weg en veel andere werkzaamheden.

Ook werk ik voor de stichting Helpen Helpt Helpen helpt Deze stichting zamelt geld in voor onderzoek om kinderkanker te genezen, en de bijwerkingen te verminderen.

Onze oudste dochter Rosa heeft toen ze anderhalf was leukemie gehad. Ze heeft een stamceltransplantatie gehad met het navelstrengbloed van Hendrik. Om wat terug te doen voor onze artsen die ons zo geweldig gesteund hebben, ben ik voor deze stichting gaan werken. Helaas moet ik het binnenkort gaan stoppen omdat ik er te weinig tijd voor heb.

Daarnaast bezoek ik nog wat mensen in de buurt die weinig aanspraak hebben.

Waarom doe je vrijwilligerswerk?

De organisaties die ik steun draag ik een warm hart toe. De kerk omdat ik de kinderen een plek wil geven waarin ze kennismaken met geloof en kerk. Ik vind het belangrijk dat ze later, wanneer ze het moeilijk hebben, kunnen terugvallen op een plek waar ze er mogen zijn en waar ze gesteund worden. Een kerk is ook een gemeenschap van jong en oud waarin mensen elkaar steunen. Zo’n gemeenschap vind je in de stad niet meer zo.

De stichting Helpen Helpt vind ik belangrijk omdat ze geld inzamelt voor onderzoek naar kinderkanker. Veel mensen geven aan goede doelen die het voor kinderen leuk maken om in het ziekenhuis te zijn. Dat is ook fijn, maar wat uiteindelijk telt is of je kind gezond wordt en of het later ook gezond blijft, na de behandeling. Geld geven aan goed onderzoek is veel belangrijker!

Het verrijkt mezelf ook als mens. Ik ben blij dat ik iets door kan geven aan anderen om me heen…

Hoe combineer je dit met je gezin

Het werk doe ik vooral tussendoor, en dat kan natuurlijk goed met een gezin….

Conclusie

Thuisblijfmoederschap is heerlijk als je zo’n duizendpoot bent als ik, en als je veel verschillende dingen wilt doen. Het is de meest afwisselende baan ter wereld! Ik kan er al mijn creativiteit in kwijt.

Meer lezen van Nelleke?

Bezoek dan haar blog