Mijn verhaal: Petra

Petra (37) is getrouwd met Eric (41) en samen hebben ze twee kinderen: Sanne van zeven en Gijs van vijf.

Na haar mavodiploma startte Petra met de opleiding MDGO-VZ die ze niet afmaakte, en ging ze in een bloemenkwekerij werken. Na tien jaar verruilde Petra de bloemenkwekerij voor de horeca waar ze vijf jaar werkte.

Petra besloot Thuisblijfmoeder te worden toen ze alleen nog in de weekenden kon werken. Sanne en Gijs waren toen respectievelijke drieëneenhalf en anderhalf jaar oud.

Petra: 'Het was een makkelijke beslissing, want ik vond het heerlijk om bij de kinderen te zijn, en mijn man vond het ook prima. De omgeving reageerde verbaasd dat het financieel kon, maar omdat ik vijftien jaar lang goed gespaard had was het haalbaar.

Ik vind het dan ook stom dat feministes vinden dat vrouwen die kiezen voor fulltime moederen 'dom' en 'naïef' zijn. Ik ben juist slim geweest en heb vroeger hard gewerkt en gespaard dus nu kan ik fulltime moeder zijn, en zo noem ik me ook!

Ik vind namelijk dat je fulltime moeder bent als je altijd thuis bent voor je kinderen en niet buitenhuis werkt. Als er bijvoorbeeld iets is, dat je er dan meteen bent voor ze, en niet eerst van alles in moet schakelen om bij je kind te komen. Maar dat is mijn mening. Dat sommige er anders over denken is ook goed hoor!

Van vervelende reacties uit de omgeving trek ik me niks aan. Ik denk dat die voortkomen uit jaloezie, omdat veel mensen het zelf ook graag zouden willen, maar het financieel niet kunnen redden.

Het mooist aan het thuisblijfmoederschap vind ik dat ik er ben voor de kinderen als ze uit school komen. Het huis is dan schoon en ik heb tijd voor hen. Ik zie geen nadelen aan fulltime moederen: ik heb voldoende contacten en ik vind het ook heerlijk om alleen te zijn.

Of ik ooit nog weer buitenshuis ga werken weet ik nog niet, dat zie ik later wel weer.

Een dag uit mijn leven

Mijn dag begint met ontbijten met de kids, waarna ik ze op de fiets naar school breng. Daarna ga ik het huishouden doen, winkelen of koffie drinken bij iemand.

Om twaalf uur haal ik de kinderen weer van school en eten we samen, waarna ik ze weer naar school breng. Dan doe ik allerlei klusjes en sta om kwart over drie weer bij school. Dan ga ik iets leuks doen met de kinderen.

Dan volgt eten koken, en met hele gezin eten. Daarna mogen ze spelen in bad en volgt het bedritueel.

En dan heerlijk voor de tv of computer zitten en dan naar bed, heerlijke dag hoor!!!

14 % vrouwen wordt Thuisblijfmoeder na geboorte eerste kind

Bij de geboorte van het eerste kind gaat 40 procent van de ouders minder werken en 14 procent wordt Thuisblijfmoeder.

Het aantal uren dat mannen werken loopt bij gezinsuitbreiding gemiddeld terug van 39 naar 37 uur en bij vrouwen van 23 naar 15.

Getrouwde moeders gaan van 22 naar 14 uur en alleenstaande moeders van 24 naar 20 uur. Bij ruim de helft van de ouders is degene die het minst verdient, minder gaan werken.

Leeshier het artikel op Nibud.nl met de opwekkende titel: Gezinsuitbreiding leidt tot meer geldproblemen.

Onderzoek J/M: ouders teleurgesteld in onderwijs

Jaarlijks laat het 'vakblad voor ouders' J/M een onderzoek doen onder ouders.

Uit het Onderwijsonderzoek van dit jaar blijkt dat meer dan de helft van de ouders teleurgesteld is in school, en die teleurstelling groeit naarmate het kind verder komt: maar 5% vindt dat het goed gaat. Ouders vinden dat scholen, orderlijker en gedisciplineerder moeten zijn.

Deze resultaten lijken tegenstrijdig met de resultaten van het Nationale Scholenonderzoek, maar volgens hen heeft dit te maken met de gebruikte onderzoeksmethoden en zijn Nederlandse ouders best tevreden.

Lees hier dit interessante onderzoek in de J/M!

Mijn verhaal: Kimberley

Kimberley (21) is moeder van een tweeling, Alonzo en Noëlla (5 maanden). Ze is getrouwd met Guido (30), die in de ICT werkt.

Na haar opleiding VMBO werkte Kimberley anderhalf jaar bij een koekjesfabriek en vervolgens twee jaar bij PMH. Kimberley vertelde ons haar verhaal!

Petra: Ik zei altijd al: 'Als ik moeder word, wil ik de eerste twee jaar thuis blijven om een band met mijn kind op te bouwen, en de ontwikkeling van dichtbij te volgen.'

Ik wilde hun eerste stapjes en woordjes uit de eerste hand meemaken! Toen ik zwanger bleek van een tweeling werd dat idee nog versterkt, en mijn man was het met me eens. Bovendien zei de kraamzorg dat twee kinderen op het kinderdagverblijf, in combinatie met parttime werken meer kost dan opbrengt. Financieel kunnen we het redden: soms zit het mee, soms zit het tegen. Dan moeten we gewoon extra op de kleintjes letten en geen luxe dingen kopen.

Als mensen zeggen dat Thuisblijfmoeders niet werken, dan haal ik mijn schouders op. Mensen zeggen maar wat ze willen. Ik weet dat ik vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week bezig ben met die kleintjes. Daar komt dan nog het huishouden bij, waar ik pas aan toe kom als ze slapen.

Vaak heb ik pas rust als ik rond half een 's nachts eindelijk in bed lig, en om zeven uur huilen ze me dan alweer wakker! Als mensen me vragen wat ik doe zeg ik ook gewoon dat ik huisvrouw/moeder ben. Onze ambtenaar van de burgerlijke stand zei dat ik me wel gezinsmanager mag noemen.

De liefde die ik van de kinderen krijg, en hun stralende lach als ik ze knuffel of met ze speel zijn het mooiste aan het thuisblijfmoederschap. Maar er zijn ook zware momenten, als ze bijvoorbeeld al heel vroeg komen om te eten, of om de beurt gaan huilen.

Toekomstmuziek

Als de kinderen naar school gaan ben ik van plan weer buitenshuis te gaan werken, gedurende hun schooltijden. Desnoods vanuit huis, of in de zorg: als ik mijn uren maar op de schooltijden kan afstemmen.

Een dag uit mijn leven

's Morgens tussen zeven en negen krijgen ze hun eerste voeding, waarna ik ze weer in bed leg. Dan begint mijn huishoudelijk werk. Vier uur na de eerste voeding krijgen ze meestal eerst een fruithapje en dan een fles, daar ben ik een uur mee bezig.
Daarna doe ik weer huishoudelijk werk en laat de hond uit.
Vier uur na de tweede voeding moeten ze weer eten.
Dan ga ik koken, eten, afruimen, vaatwasser vullen en aanzetten, en dat is het weer bijna tijd voor de vierde voeding.
Dan wassen, tv kijken en dan rond middernacht krijgen ze hun laatste voeding, en dan rond half één naar bed.

Babytoupet

Je kunt natuurlijk geduldig wachten tot je baby haar krijgt, maar in Amerika vinden ze dat veel te lang duren. Voor 22 dollar kun je daar een kek toupetje voor je baby kopen.

Bijvoorbeeld de Bob, die het veelbelovende motto 'No baby, no cry' heeft.

Meer pruiken bewonderen? Surf naar: Babytoupee.com

Mijn verhaal: Kirby

Kirby (21) kreeg met haar vriend Jeffrey (24) haar dochter Roxana (2,5) toen ze achttien was. Kirby werd zwanger in het laatste jaar van haar opleiding SWP4 Activiteitenbegeleiding, en samen besloten ze dat Kirby fulltime zou gaan moederen nadat ze haar diploma had behaald. Inmiddels is Kirby zwanger van hun tweede kindje. Jeffrey verdient de kost als cv monteur.

Wij vinden dat je je kinderen zelf moet opvoeden als dat financieel kan. Jeffrey kwam als eerste met het idee dat ik Thuisblijfmoeder zou worden. Zijn moeder was altijd thuis, en dat wilde hij ook voor zijn kind. Mijn moeder was ook thuisblijfmoeder, en ik heb daar ook goede herinneringen aan.

De omgeving reageerde positief en moedigde onze beslissing aan. Als Thuisblijfmoeder kun je je kinderen naar eigen idee opvoeden en voorbereiden op school. Mijn pedagogische achtergrond komt goed van pas!

Fulltime moederen is ook werk

Tegenwoordig wordt fulltime moederen beschouwd als 'niet werken'. Wat dat betreft zou ik zeggen: Dagje ruilen? Het is wel degelijk werk! Ik heb dan ook veel respect voor moeders die moeten werken en daarnaast een kind en huishouden hebben.

Soms wil mijn man wel huisman worden, maar als hij dan een dag heeft thuisgezeten met rotweer, en onze dochter binnen terwijl ze van buitenspelen houdt, dan wil hij niet zo graag meer. Als iemand mij vraagt: 'Wat doe je?' dan zeg ik ook gewoon dat ik fulltime moeder ben, want waarom zou ik me daar voor moeten schamen?!

Ik weet dat werkende moeders de term fulltime moeder soms vervelend vinden, omdat ze vinden dat zij ook fulltime moeder zijn, ook al werken ze buitenshuis. Misschien is thuisblijfmoeder dan wel beter. Als je buitenshuis werkt ben je moeder, maar niet opvoeder. Je geeft daar dan toch een deel van uit handen.

Een kind heeft vooral liefde nodig

Mensen die alleen maar werken zodat ze de kids zoveel mogelijk kunnen geven, vind ik niet goed bij hun hoofd! Ik merk dat onze dochter weinig nodig heeft om gelukkig te zijn. Aan essentiële dingen als eten, kleding en liefde onbreekt het haar niet, en materiele dingen heeft zij gewoon niet nodig. Ze speelt buiten en vermaakt zich prima met een veertje in het gras. Schommelen in de speeltuin, rennen in het gras dat zijn dingen die je een kind moet bieden, geen gameboy.

Het mooist aan het Thuisblijfmoederschap vind ik dat ik alles van heel dichtbij meemaak. Niemand hoeft mij te vertellen wat haar eerste woordje was, wanneer ze ging staan/lopen/fietsen etc. De grootste uitdaging is om tijd voor mezelf te vinden. Dat moet ik goed plannen. Gelukkig heb ik een heel netwerk van opa`s en oma`s die bereid zijn tot oppassen! Dat is een van de voordelen van jong moeder zijn, net als het feit dat ik relatief jong mijn handen weer vrij heb!

Toekomstmuziek

Als ons tweede kindje naar school gaat ga ik een baan zoeken waarbij ik onregelmatig kan werken. Zoals bijv. een contract van 24 uur, waarbij je dan bijv. vier uurtjes in de ochtend werkt. En als de kids acht en tien zijn, kunnen ze overblijven op school en zou ik meer kunnen gaan werken.

Ik kan sowieso niet stilzitten en met kinderen is dat geen probleem, maar als ze straks op school zitten, kan ik me niet alleen concentreren op een huishouden. Ik heb een uitdaging nodig, anders ga ik mij vervelen

Een dag uit mijn leven

Opstaan
Dochter uit bed halen
Ontbijten
Tv kijken, aankleden, buiten spelen.
Lunchen
Koken
Buiten spelen totdat mijn man thuiskomt
Samen eten
Soms nog weer naar buiten
Dochter douchen
Mijn man droogt haar af en doet haar pyjama aan.
Ik breng haar naar bed en lees haar voor.
Tv kijken of internetten
Slapen

Meer weten?

Bezoek hier Kirby's hyve.

Boekbespreking: Moedermafia, Wespennest

Wespennest, het eerste deel van Duitse Kerstin Giers' serie 'De moedermafia' heeft de diepgang van een bord tomatensoep, maar het smaakt heerlijk en is pittig gekruid met ironie en zelfspot. Dat laatste is ook meteen wat Wespennest uittilt boven het gemiddelde momlit boek.

Momlit wordt in de media altijd neergezet in termen van 'hilarisch', terwijl het dat vaker niet, dan wel is. Maar Wespennest mag gerust hilarisch genoemd worden, vanwege de rake typeringen en kostelijke conversaties tussen moeders waar het onderliggend venijn van afdruipt.

Zo is een belangrijk topic onder de moeders de vrijheid voor jongens om staand te plassen in verband met hun succesvolle psychologische en seksuele ontwikkeling. Een van de moeders beweert dat het geslacht van haar man in het wc water hangt als hij gaat zitten.

'Ben ik nou wat traag van begrip of beweer je in je laatste berichtje nou werkelijk dat de pik van je man in het water bungelt als hij op de plee zit, mama Sabine? Ik heb dat even nagemeten bij ons toilet en ben tot de conclusie gekomen dat Peter met zijn lid waarschijnlijk een Boeing 747 in de lucht kan bijtanken.'

Verfrissend is ook de Duitse setting. Hier gaan de moeders niet naar Starbucks voor koffieochtenden, maar gaan bij elkaar op de koffie.

Flinterdunne plot

Het verhaal heeft weinig om het lijf: vrouw (Constance) wordt door man (Laurent) verlaten door een jongere versie van haarzelf, en begint een nieuw leven. Ze neemt weliswaar geen nieuw kapsel, maar haar woning krijgt wel de obligate make-over.

Ondanks de flinterdunne en zwaar belegen plot weet Kerstin Giers zich ook hier te onderscheiden van bestaande momlit, door de nieuwe vlam van Laurent sympathiek te maken. Zo sympathiek dat gedumpte Constance haar eigenlijk beter gunt dan Laurent!

Wespennest is een aanrader. Na vijf weken zomervakantie heb ik de aandachtsspanne van een konijn, en desondanks las ik het zo uit. Het is gezelllig, herkenbaar, en je voelt je er als moeder beter door.

Wat wil je nog meer?!

Praktische info


De moedermaffia: Wespennest
-

Boekbespreking: Luie ouders hebben gelijk

Kinderen hebben het tegenwoordig druk, druk, druk, en daardoor hebben hun arme ouders het ook druk, druk, druk. Want iemand moet toch het geld verdienen voor al die stimulerende clubjes en activiteiten, en iemand moet ze er toch heen brengen.

Tom Hodgkinson geeft in zijn boek 'Luie ouders hebben gelijk' de oplossing: lui ouderschap. In de praktijk betekent dit: laat je kinderen hun gang gaan, en doe vooral niet te veel op ze uit.

Voor deze oplossing liet Hodgkinson zich inspireren door D.H. Lawrence die in 1918 schreef:

'Hoe moet de opvoeding van een kind worden aangepakt? De eerste regel is: laat hem zijn gang gaan. De tweede regel is: laat hem zijn gang gaan. De derde regel is: laat hem zijn gang gaan. Dat is de hele aanpak.'

Luie Tom pleit voor een opvoeding met zelfgemaakt houten speelgoed, veel natuur, huisdieren en weinig regels, waarin de ouder zich op de achtergrond houdt.

De luie ouder

'Liever thuis zonder een cent op zak dan genoeg geld maar altijd afwezig.'

De luie ouder heeft twee doelen:

Een makkelijker leven
Onafhankelijke en zelfredzame kinderen creëren

Denk je misschien dat het onverantwoordelijk is een kind aan zichzelf over te laten? Volgens Hodgkinson ben je júist een verantwoordelijke ouder als je lui bent, omdat aan die luiheid respect voor je kind ten grondslag ligt.

Als voorbeeld haalt Tom 'primitieve culturen' aan, waar kinderen gezellig met messen bij diepe kuilen spelen. Daar respecteren ze het gezonde verstand van kinderen tenminste nog.

Onverantwoordelijk zijn pas de ouders die hun kind naar school doen.

Hoewel je je kind dus zoveel mogelijk aan zichzelf moet overlaten beveelt Hodgkinson wel aan de eerste drie levensjaren van het kind zoveel mogelijk thuis te zijn.

We zijn allemaal slachtoffer van het Industrieel Kapitalisme

De overbezette kindertijd is een symptoom van een groter probleem. Wij zijn namelijk allemaal het slachtoffer van het industrieel kapitalisme. Dit is er op gericht mensen hulpeloos en afhankelijk te maken, zodat ze vervolgens geld moeten uitgeven om het machines of geld vóór hen te laten doen.

Door zo min mogelijk betaald werk te doen, en zo lui mogelijk te zijn, verzet je je dus feitelijk tegen het industrieel kapitalisme met zijn loonslaven en gebrek aan persoonlijke vrijheid en de consumptiemaatschappij.

Over het moederschap

Volgens Hodgkinson is het moederschap een verzinsel, dat gekleurd wordt door tijd en cultuur. De Thuisblijfmoeder is bijvoorbeeld een negentiende-eeuwse uitvinding.

'Als je durft te erkennen dat het moederschap een verzinsel is, dan werkt dat bevrijdend, aangezien die erkenning betekent dat iedereen het op zijn manier mag doen. Alle benaderingen zijn goed. Het is de taak van alle moeers om aan het moederschap een unieke, persoonlijke invulling te geven.

Geen enkele manier is de beste. De 'beste manier' wordt doorgaans aangeprezen door vertegenwoordigers van de heersende klasse. Momenteel worden vrouwen in Groot-Brittanië bijvoorbeeld aangemoedigd volledig te gaan werken en hun kinderen naar de crèche te brengen. Nog niet zo lang geleden werd hun aangeraden thuis te blijven terwijl de mannen het geld binnenbrachten. In beide gevallen vloeit dit niet voort uit een bepaalde absolute moraal, maar slechts uit een economische noodzaak, die vervolgens gebracht wordt als ethisch voorschrift.'

Hoe herkenbaar, want is dit niet precies wat er momenteel in Nederland speelt?

Vermoeiend boek

Eerlijk gezegd werd ik een beetje moe van dit boek. Tom is zo hard aan het werk om lui te zijn, dat mijn gedachten steeds meer begonnen af te dwalen. En hoewel hij adviseert alle opvoedkundige boeken weg te gooien, zit hij tegelijkertijd met het probleem dat hij er zelf één heeft geschreven. En hoewel hij zich probeert te onthouden van adviezen, staat zijn boek er toch vol mee.

En wat is er zo goed aan om jezelf bezatten en tot één uur in bed liggen met een kater? En wat is er zo leuk aan een kind dat in gezelschap zijn billen spreidt om iedereen zijn anus te laten zien?

Toms anarchistische aanpak klinkt stoer, maar is het in de praktijk haalbaar? Zo heeft hij de gewoonte regelmatig zijn kinderen thuis te houden van school, en stimuleert hij ze het gezag van de leerkrachten uit te dagen. Dit alles in het kader van zelfstandige en creatieve denkers, maar mij lijken het gewoon heel irritante kinderen.

Ook spreekt hij zichzelf regelmatig tegen. Heb je je juist door allerlei stoere verhalen van luiheid geworsteld, dan gaat Tom plotseling vertellen over allerlei beeldhouwwerken die hij samen met zijn kinderen heeft gemaakt, en waar hij en de kinderen zich urenlang mee vermaken. Liet de luie ouder zijn kinderen niet zoveel mogelijk hun eigen gang gaan?

Ook wonderlijk is dat Toms kinderen blijkbaar nog steeds verlangen naar plastic speelgoed, Nintento's, computers en televisie. Wat dat betreft lijkt zijn luie ouderschap vooralsnog weinig vruchten af te werpen.

Het goede aan dit boek vond ik, dat het de druk van de ketel haalt. De boodschap: 'Maak je toch niet zo druk,' geeft een gevoel van rust.

Enkele citaten

'Onthoud dat hoe luier de ouder is, hoe gelukkiger het kind wordt want een luie ouder is ongedwongen: vrolijk, niet rancuneus en daardoor prettig gezelschap(...) Het is goed aandacht aan jezelf te besteden - de luie ouder moet, nogmaals gezegd, constant wakken voor rancune - en het is goed dat je kind voor zichzelf leert zorgen.'

'De boodschap is duidelijk: verspil geen tijd en geld aan speelgoed wanneer je het kind ook gewoon een boomtak kunt geven.'

Meer weten?

The Idle Parent website


Luie ouders hebben gelijk
Tom Hodgkinson

Winnen: Het Ecomamaboek!

Het Moederfront mag maar liefst 3 exemplaren van 'Het Ecomamaboek' weggeven.

Het eco-mama boek bevat talloze tips en adressen voor iedere groene ploetermoeder. Praktisch – dus voor iedereen haalbaar – geldbesparend, en altijd hip én verantwoord, voor elk budget en voor elke gelegenheid. Met informatie over shoppen, kleding, verzorging, gezondheid, eten, drinken, speelgoed, werken, reizen en nog veel meer. Een compleet zapboek voor de ecolicious mama van nu.

Wat moet je doen?

1. Word gratis lid van Het Moederfront, 'Volg Het Moederfront' (zie linksboven) of schrijf je in voor de nieuwsbrief:

Your email address:


Powered by FeedBlitz

2. Laat een 'comment' achter waarin je vertelt dat je lid bent geworden en waarom jij dit boek wilt winnen.

De winnares wordt bekend gemaakt op 15 september 2009.

We nemen contact met je op via het emailadres dat je hebt opgegeven en als je een website hebt wordt die ook genoemd op Het Moederfront!

Het Bewijs: de visie van een huisman

Jos van Venrooij (48) deelt al zestien jaar lief en leed met zijn vrouw. Samen hebben ze twee kinderen. Uit een eerder huwelijk heeft Jos een tweeëntwintigjarige dochter.

Jos is huisman en zijn vrouw werkt fulltime als docente in het speciaal onderwijs en is daar inmiddels ook locatieleidster. Wij interviewden Jos naar aanleiding van zijn nieuwste boek 'De depressieve regenworm' en over zijn ervaringen als huisman!

Jos' levenspad

Mijn carrière is een beetje een rommelig bij elkaar geharkt verhaal van min of meer en minder geslaagde projekten. De enige constante factor is eigenlijk het huisvaderschap. Toen mijn dochter geboren werd kwam het al beter uit dat ik voor haar zou zorgen, terwijl haar moeder haar studie afmaakte, en na onze scheiding bleef mijn dochter een groot deel van de week bij mij en later bij ons wonen.

Toen onze jongens erbij kwamen had mijn vrouw verreweg het hoogste en meest constante inkomen. Bovendien wilde zij graag fulltime blijven werken en wilden we de jongens niet naar een crèche brengen, dus werd mijn huisvaderschap vanzelf en zonder discussie uitgebreid en geprolongeerd. Ik had tot die tijd een aantal jaren een kindertheatergezelschap geleid dat net aan zijn einde was, dus dat kwam allemaal goed uit.

Opleiding

Ik heb kunstacademie gedaan, in Den Haag, maar in het laatste jaar van die (avond)opleiding was ik overdag met een kindertheater begonnen en toen ik met diploma en al de academie verliet vond ik het eigenlijk veel leuker en spannender dáár mee door te gaan. Ik schreef de voorstellingen en de liedjes, maakte de decors, en speelde en zong naar hartelust mee.Langzamerhand werd het kindertheater succesvoller maar een echte ‘doorbraak’ kwam maar niet. Het gebrek aan financieel succes leidde op den duur tot problemen bij de rest van het gezelschap en zo eindigde een spannend avontuur.

Freelance schrijver

Ik bleef wel verhalen, versjes en liedjes schrijven en deed toen de jongens ouder waren commercieel werk, als artikelen en interviews voor bedrijfs- en personeelsbladen, artikelen voor buurtkrantjes en teksten voor reclamefolders en brochures. Daarnaast deed ik ook vrijer werk: in de loop der tijd heb ik voor een aantal opdrachtgevers verschillende boekjes geschreven, waaronder een boekje met geïllustreerde kinderversjes, een bundel verhalen en gedichten en een boek met interviews.

Verhuizing naar platteland

Zo’n twee jaar geleden zijn we van de grote stad verhuisd naar een veel kleinere gemeente op het platteland. We zochten, en vonden daar rust en ruimte. Mijn takenpakket als huisman werd door de verhuizing drastisch uitgebreid met het opknappen van het nieuwe huis. Daarnaast ben ik een actieve vader op de school van de jongens: lezen, knutselen, zingen, toneelspelen en wat al niet. Commerciële schrijfopdrachten doe ik niet meer. Wel heb ik mij weer voorzichtig in het kindertheater gestort, de afgelopen maanden heb ik een aantal voorstellingen gespeeld en nieuwe projekten staan op stapel.

Huisman zijn: een goddelijke baan

Geloof het of niet, maar ik vind huisman zijn ideaal. Ik mopper er wel eens op natuurlijk, op mijn weblog ook, maar dat is alleen omdat mopperen vaak leukere stukjes oplevert, want over het algemeen vind ik het echt een geweldige baan. Ik heb alle vrijheid om mijn dag naar eigen smaak in te richten, ik heb geen baas boven me, geen vervelende collega’s, geen druk om geld te verdienen en omdat mijn vrouw in het onderwijs werkt, met alle bijbehorende vakanties, vind ik dat wij eigenlijk een buitengewoon relaxed leven hebben.

Doordat ik altijd thuis ben heb ik bovendien een uitstekende band met mijn kinderen. Ik ken hun vriendjes en doen en laten, en dat vind ik echt geweldig.

Huisman zijn is afwisselend, ik doe eigenlijk een heleboel dingen die ik leuk vind en als ik een dagje geen zin heb in het één, doe ik gewoon wat anders. Wat daarbij helpt is dat ik het opknappen en verbouwen van ons huis ook tot mijn taken als huisman reken, net als actief betrokken zijn bij de school van de jongens, als ‘de vader die altijd en alles kan’.

Dat maakt de mogelijkheden uitgebreider en daarmee heb ik ook bevredigender projekten dan alleen de afwas en de boodschappen waar je nooit mee klaar bent. Daarnaast ben ik ook geen huisman volgens de regels der kunst, vrees ik. Ik ben geen overdreven poetser of schrobber en matjesklopper. Het gaat er wel volgens mannelijke normen aan toe, in dit huishouden.

En natuurlijk zijn er ook wel eens dagen dat ik ervan baal, dat ik het gevoel krijg dat er geen schot in het leven zit, dat ik alleen maar sta af te wassen de godganse week. Dagen waarop ik iets groots en meeslepends en vreselijk goed betaalds zou willen! Maar ja... met een baan heb je ook zo je momenten, lijkt mij.

Waardering als huisman

Ik voel me in ieder geval gewaardeerd door mijn vrouw en kinderen, en dat is toch eigenlijk het enige dat telt. Mijn vrouw brengt regelmatig een bloemetje voor mij mee, of een variant op het thema. Ik merk dat ze het fijn vindt dat ze zich volledig aan haar werk kan wijden, en dat ze het prettig vindt dat ik thuis ben voor de kinderen, en voor haar als zij thuiskomt. Ik hoor haar in vreemde gezelschappen ook wel eens opscheppen dat ze ’s avonds zo kan aanschuiven en dat ze niet eens wéét hoe de wasmachine werkt. Dan voel ik mij gestreeld, al zal de rest van het gezelschap mij misschien een sukkel vinden.

Over de financiële gevolgen doet ze ook nooit moeilijk. Zo gaan we bijvoorbeeld maar één keer per jaar twee weken op vakantie, en dan ook nog op steenworp afstand met zelfgemaakte consumpties. En ik moet er ook nog bij zeggen dat mijn vrouw mij alle vrijheid geeft het huishouden te doen volgens mijn mannelijke normen. Ik doe het op mijn manier en dat is goed genoeg voor haar.

Wat de kinderen betreft is de band die ik met ze heb natuurlijk de grootste beloning. Het feit dat je ze dagelijks ziet opgroeien en getuige bent van al hun ditjes en datjes. Ik zou het niet willen missen.

Wat wel altijd een beetje moeilijk blijft zijn de zogenaamde ‘Wat doe jij?’ gesprekken. Je bent in vreemd gezelschap, raakt aan de praat en al snel komt dan de vraag: 'Wat doe jij?' De anderen doen dan altijd allemaal iets gestudeerds, avontuurlijks, interessants en betaalds en ik ben dan huisman. Het bekt niet lekker op de één of andere manier, het maakt weinig indruk en je bent er in dat soort situaties erg snel over uitgepraat.

Soms wordt er ook wel eens quasi jaloers en lollig geroepen dat ze dat ook wel zouden willen: lekker de hele dag niks doen. Ach ja, sufferds zijn het. Ik kan me daar niet druk over maken. In de discussie over werken en zorgen is het natuurlijk wel vreemd dat kinderen opvoeden en verzorgen eigenlijk geen werk wordt gevonden. Dat dat iets is waar je iets échts naast moet doen. Alsof je jezelf niet voldoende zou ontwikkelen wanneer je voor je kinderen zorgt. Alsof het opvoeden en verzorgen van kinderen maatschappelijk niet relevant zou zijn. De kinderen van vandaag zijn de maatschappij van morgen, dus misschien is het voor de maatschappij van morgen wel prettig als kinderen hier en nu een warm en veilig nest hebben, en een beetje worden opgevoed tot verantwoordelijke volwassenen.

Zorg en arbeidsparticipatie: je moet keuzes maken

Je kunt niet én carrière maken, een hoge positie bereiken en dús fulltime en liefst nog wat langer werken, en tegelijkertijd óók die leuke perfecte moeder zijn die haar kinderen zelf uit school haalt met een gezellig kopje thee en er altijd voor ze is. Dat kán dus niet. Dat is niet de schuld van de mannen, en ook niet van de overheid of van wie dan ook. Het kan niet omdat het niet kan. Het is het één of het ander.

Dus... als je kiest voor een carrière, dan zul je je moederschap misschien op een andere manier moeten invullen dan het standaardplaatje met de theepot en de moederlijke alomtegenwoordigheid. En je afvragen of dat dan automatisch minder is. Er zijn zát vaders die hooguit één keer per week een half uurtje luidruchtig voetballen met hun kroost en ze verder alleen in pyama zien, en die zichzelf niettemin oprecht leuke vaders vinden. Dat moeten moeders dan toch ook kunnen? Loslaten die hap!

En als je andersom kiest voor het 'old school' moederschap, kun je waarschijnlijk beter accepteren dat je met parttimebaantjes of vrijwilligerswerk in de schooltijden van je kinderen, of als zij-instromer als ze de deur uit zijn, nou eenmaal niet zo’n hoge positie zult bereiken. En je afvragen of dát nou zo erg is.

Als je met z’n tweeën kinderen hebt, zou je het ook nog kunnen delen en daar dan allebei de onvermijdelijke consequenties van nemen. Dat is dan toch een kwestie van onderhandelen met je eigen man? Daar hebben andere mannen, dan toch verder niks mee te maken? De overheid al helemaal niet. Mensen mogen toch zeker zelf wel uitmaken of ze buitenshuis werken of niet? Door zoveel nadruk op arbeidsparticipatie te leggen, de blijkbaar zaligmakende betaalde arbeid, ontstaat bovendien het misverstand dat je kinderen opvoeden en verzorgen dus géén werk is. Dat je niet meetelt als je die taak op je neemt. Alsof het geen verantwoordelijk werk is. Als je andermans kinderen opvoedt en verzorgt, ja, dán is het werk, maar als je dat voor je eigen kinderen doet, doe je opeens de hele dag niks.

Combinatie betaald werk - huismanschap

Ik werk ook als tekstschrijver en beeldend kunstenaar. Als ik een boekje of iets aan het maken ben, dan werk ik daar aan als de jongens naar school zijn en, soms ook nog wat in de avonduren. De verbouwing blijft dan liggen en het huishouden doe ik in de middaguren als de jongens thuis zijn.

Wat het huishouden betreft ben ik dan reuze makkelijk, altijd wel trouwens: morgen is er weer een dag! Dat geldt uiteraard niet voor eten koken, boodschappen doen, de was en de afwas. Binnenkort begin ik weer aan een nieuw kindertheaterprojekt dus dan zit ik weer veel achter de pc te schrijven. Als ik dan moet optreden red ik het niet altijd om de jongens van school te halen, dus dan doe ik een beroep op moeders van vriendjes en buren. Maar dat komt zelden voor.

Als het niet voor een opdracht is of een projekt met anderen, zoals het kindertheater, dan kom ik moeilijk op gang. Dan ga ik eerder strijken of stofzuigen of iets dergelijks dan dat ik iets ga maken. Ik heb wel een stok achter de deur nodig. Als ik iets ‘voor mezelf’ wil maken, vrij werk dus, dan is het nooit goed genoeg, komt het nooit af en het wordt daardoor moeilijk er aan te beginnen.

Een tijdje heb ik ook commerciële opdrachten gedaan. De jongens werden wat groter, ik voelde mij in die tijd wat beperkt en wilde daar op die manier wat aan doen en het lukte me wat opdrachtgevers te vinden. In die tijd was ik erg gestresst. Het gebeurde me vaak dat ik er niet was voor de jongens omdat ik mijn opdrachten af moest krijgen, dat ik niet op tijd op school kon zijn om ze te halen of dat ik daar allerlei toeren voor uit moest halen, en dat ik zodra we thuis waren snel achter de computer kroop. Ik had erg het gevoel voortdurend achter mezelf aan te rennen. Als ik met de jongens was voelde ik toch steeds de druk van een nog niet afgekomen artikel en ik werd er geen leukere vader van, waar ik me dan weer schuldig over ging voelen. Toen mijn vrouw ziek werd heb ik besloten dat dat dus niets voor mij was en ben er weer mee gestopt. Werk en zorg, besloot ik, vallen door mij niet op die manier te combineren. Zorg ís al werk, bedacht ik mij, en hopla: gecombineerd.

Jos' weblog

Toen onze oudste zoon geboren werd begon ik mijn ervaringen als huisvader in columns op te schrijven. Het leek me leuk zo de alledaagse dingen voor later vast te leggen. En omdat we toen net internet in huis hadden leek het mij leuk die stukjes daarop te publiceren. Het idee dat ze dan door de hele wereld gelezen konden worden motiveerde mij te blijven schrijven. Dat resulteerde later, ruim zeven jaar geleden, in een weblog. Die zag je in die tijd overal uit de grond schieten dus ik dacht: dat ga ik ook doen! Mijn weblog is een uitlaatklep, een middel om de behoefte tot schrijven te bevredigen. Het leven van alledag vast te leggen. Een manier om het leven te ordenen ook, en dingen af te reageren. Net als vroeger mijn dagboek, maar dan zorgvuldiger opgeschreven, omdat je het niet meer alleen voor jezelf schrijft, maar ook lezers hebt. En het is leuk om te merken dat het gelezen wordt.

De naam “Het Bewijs” staat in verband met het motto “Ik schrijf, dus ik blijf”. Ik vond Het Bewijs leuk klinken met dat motto. Een bevestiging van mijn bestaan als schrijver. Pas later begon ik op mijn site een weblog, raakte de rest van de site een beetje op de achtergrond en is het weblog van lieverlee Het Bewijs gaan heten. En omdat het het weblog van een huisvader is, klinkt het nu ook een beetje alsof er bewezen moet worden dat er ook heus wel mannen zijn die zorgen. Zo had ik het in eerste instantie dus niet bedacht maar ach, ik zit er ook niet mee in mijn maag. Misschien klopt het wel.

Algemene Heffingskorting/ Aanrechtsubsidie

De algemene heffingskorting, dat is toch dat bedrag dat ik van de belastingsdienst gestort krijg als mijn inkomen beneden een bepaald bedrag blijft? En dat was eerder de belastingvrije voet die ik als nietverdiener naar mijn vrouw kon overhevelen zodat zij ongeveer hetzelfde bedrag minder belasting betaalde? Dat is dan toch vestzak broekzak? Het maakt mij niet uit of ík het krijg of dat mijn vrouw het niet hoeft te betalen. Ik begrijp dat die zogenaamde aanrechtsubsidie misschien afgeschaft gaat worden. Als daar dan niet een soort compensatie voor komt, dan is het natuurlijk gewoon belastingverhoging.

Maar als het bedrag wordt omgezet in hogere kinderbijslag, of weer als overhevelbare belastingvrije voet terugkeert, dan is er volgens mij niet zoveel aan de hand. Zolang je er als gezin niet op achteruitgaat. Dat dat dan weer als aanmoediging voor vrouwen moet gelden om deel te nemen aan het arbeidsproces, tja.. daar hebben we het al over gehad. Als je voor de kinderen zorgt neem je eigenlijk al deel aan het arbeidsproces. Het zou helemaal niet zo gek zijn dat op één of andere manier te belonen. En dat hoeft dan geen aanrechtsubsidie te heten want dat is inderdaad een beetje een denigrerende term in de lijn van ‘lekker de hele dag thuiszitten’.

Zorgoudertoeslag, of zoiets, zou beter zijn. Ik denk trouwens niet dat dat afschaffen mensen die er nu bewust voor kiezen voor hun kinderen te zorgen zal stimuleren betaald werk te gaan zoeken. Die mensen hebben namelijk hun eigen keuze al gemaakt.

Financiële afhankelijkheid en kwetsbaarheid

Overheid en feministen hameren op het belang van financiële onafhankelijkheid, vanwege het gevaar van financiële problemen bij een eventuele scheiding. Ik beschouw dit als een theoretisch probleem, ik ben namelijk niet van plan nóg eens te gaan scheiden. Maar gesteld dat het tóch gebeurt, dan ga ik er zonder meer vanuit dat wij verstandig genoeg zijn om ten behoeve van de kinderen, als die nog minderjarig zijn, goede financiële afspraken te maken. Wat de reden van de scheiding ook zou zijn.

Pensioen

Ik heb eigenlijk nooit zo over pensioen nagedacht. Ik ben meer het ‘Wie dan leeft, wie dan zorgt’ type. Maar, over financieel afhankelijk gesproken, ik heb het net even aan mijn vrouw gevraagd: die heeft een partnerpensioenregeling, waarbij dus ook voor mij een pensioen wordt opgebouwd.

Uiteraard stopt zij dat na een eventuele scheiding, maar het reeds opgebouwde deel komt mij dan nog toe, na mijn 65e. Ik zou het zeker niet redelijk vinden van mijn vrouw te verwachten dat zij mij na een scheiding blijft onderhouden. Ik stel me zo voor dat wanneer de kinderen nog minderjarig zijn we de verantwoordelijkheid en de zorg voor hen dan gelijkelijk delen en dat ik dan ook zou gaan werken om in mijn en hun onderhoud te voorzien.

Mijn vrouw zou dan misschien minder gaan werken om ook thuis te kunnen zijn voor de jongens. Een scheiding is in mijn ogen een keuze die je samen maakt en de gevolgen daarvan moeten in goed overleg samen gedragen worden. Dat ik in zo’n geval wat werk en inkomen betreft van nul af moet beginnen, tja, daar staat dan tegenover dat ik daar tot dat moment geen verantwoordelijkheid voor heb hoeven dragen. Voor mijn vrouw geldt dat ze dan misschien concessies aan haar carrière zal moeten doen om haar deel van de zorg op zich te kunnen nemen. Je kunt niet scheiden en verwachten dat alles hetzelfde blijft. Als je verzorgd wilt worden tot de dood je scheidt, kun je maar beter getrouwd blijven.

Meer weten over Jos?

Bezoek dan zijn weblog!

Huishoudelijke klussen en de zin van het leven

door Anoeska van Essen Misschien hebben veel mensen wel een hekel aan het huishouden omdat sommige klusjes zo ontzettend stom zijn.



Dit bedacht ik terwijl ik bezig was met een cocktailprikker aangekoekte pluizen uit het rooster van de wasdroger te halen. Niet dat een cocktailprikker daar zo supergoed voor werkt, maar beter dan een oude tandenborstel en zeker beter dan het borsteltje van de stofzuiger is mijn ervaring (ik hou me aanbevolen voor tips voor het gouden instrument voor deze klus).

Terwijl je dan zo bezig bent met een tijdrovend karwei waarvoor niemand je gaat bedanken - "Wauw, mama, wat is de binnenkant van de wasdroger mooi schoon!" , hoor je 'm al? - maar dat toch moet gebeuren (rampscenario: de droger vliegt in brand en het huis brand af, gezin komt jammerlijk om in de vlammen en hoofdschuddend stelt men vast dat dit toch niet had hoeven gebeuren als moeder maar de wasdroger had onderhouden zoals in de gebruiksaanwijzing staat) dwalen je gedachten vanzelf af. En nog verder af. Voordat je het weet duikt daar de zin van het bestaan in het algemeen en je eigen bestaan in het bijzonder op, en daar word ik meestal niet vrolijker van.

Nu weet ik wel dat ik niet de meest luchtige persoon op aarde ben, maar toch denk ik dat als ik daar last van heb, er waarschijnlijk meer mensen last van hebben. Van dat je gaat nadenken tijdens domme klusjes bedoel ik, en dat je daar dan wat somber van kan worden. Daarom heb ik nu even pauze genomen om het van me af te schrijven. Dat helpt altijd goed, helemaal als je bedenkt dat anderen zich misschien in jouw ellende zullen herkennen. Gedeelde smart is halve smart, toch?

Straks ga ik weer verder maar dan ga ik niet meer nadenken. Dan ga ik lekker zingen. Schijnt ook heel goed te zijn voor de doorbloeding van allerlei innerlijk organen trouwens, zingen. Je kunt er in ieder geval niet bij nadenken en je wordt er vrolijk van. En als ik klaar ben roep ik man en kinderen om te komen juichen voor mijn werk. Zo, ik ga weer aan de slag. Bedankt voor het luisteren.

World Congress of Families

De Nederlandse regering moet haar burgers aanmoedigen om meer kinderen te krijgen, vindt Simon Polinder, voorzitter van het World Congress of Families. In plaats daarvan misbruikt het kabinet de vergrijzing volgens Polinder ’om een progressieve agenda door te drukken waarbij iedereen gelijk moet zijn en aan het arbeidsproces moet deelnemen.’



Het WCF is een wereldwijd samenwerkingsverband dat opkomt voor het gezin. Dit jaar vindt het jaarlijkse congres plaats in Nederland. Het thema is dit jaar: 'Family: more than the sum of its parts'. Er wordt o.a. aandacht gevraagd voor het spanningsveld tussen arbeidsparticipatie en de keuzevrijheid zelf je kinderen op te voeden.

Bezoek hier de website vam jet World Congress of Families V.

Bebe Gloton: geef je pop de borst

Niemand die met de ogen knippert wanneer poppen met een vrolijk flesje worden geleverd.

Maar de komst van de pop Bebe Gloton die 'aan de borst kan drinken' heeft voor een storm van protest gezorgd. De pop zou leiden tot seksualisering van jonge meisjes.

Bebe Gloton (gulzige baby) is geproduceerd door een Spaanse speelgoedproducent om borstvoeding te promoten. Bebe Gloton wordt geleverd met een haltertop met op strategische plaatsen een bloem, die tevens dienst doet als tepel. Wanneer Bebe Gloton wordt aangelegd gaat ze gulzig drinken en doet haar naam eer aan.

Veel ouders vinden de drinkende pop 'goor'. Maar wat is goorder: een pop die poept en plast, of een pop die drinkt?

Overigens kunnen ook jongens het haltertopje dragen en zo hun poppenkind de borst geven.
Daar doet Bebe Gloton niet moeilijk over.

Wat vind jij van deze drinkende pop?
Is het de zoveelste actie van de moedermafia of een welkom tegengeluid tegen de pop-met-flesje?