Moeders moeten eerste twee jaar thuisblijven

'Ga de eerste twee jaar niet buitenshuis werken, als je een gelukkige baby wilt,' dat zegt Dr. Yehudi Gordon. Hij baseert deze stelling op zijn dertig jaar ervaring als gynaecoloog in de wereld van het prille moederschap.

Als baby's zich niet veilig voelen, leidt dat op latere leeftijd tot stress, slapeloosheid, paniekaanvallen e.d. Uit onderzoek is gebleken dat baby's die vroeg van hun moeders worden gescheiden stresshormonen produceren. Dr. Yehydi Gordons ideaal is daarom dat moeders twee jaar thuisblijven bij de baby. De rol van de vader is ook belangrijk, maar in het eerste jaar vooral als ondersteuner.

Met zijn adviezen om de baby bij je in bed te nemen, of in ieder geval bij je op de kamer te houden, doet zijn aanpak denken aan Attachment Parenting, in Nederland bekend als Natuurlijk Ouderschap.

Dr. Yehudi Gordon is een van de initiatiefnemers van Babiesknow, een progamma dat zich inzet voor het belang van hechten.

Nederlandse vader miskende held?

Aleid Truijens, redacteur en columniste voor de Volkskrant, vindt dat Nederlandse vrouwen de hand in eigen boezem moeten steken, en moeten ophouden met tegenstrijdige eisen stellen aan hun partner.

En ook al zijn er boekenvol geschreven over de dubbele belasting van vrouwen, het is volgens Aleid Truijens de Nederlandse man die pas echt dubbel belast is.

'Veel vrouwen vinden het wel best, een leuk leven met de kindertjes, en daarnaast een relaxt baantje. Het moederschap heeft vanzelf een nobel aureool; in een echte baan moet je je bewijzen. Terwijl hij zich laat afbeulen in de jungle van de bedrijfsleiding, gaat zij gezellig mee naar de schooltuintjes.'

Lees hier het hele artikel!

Boekbespreking: Het explosieve kind

Gaat je kind door het lint als jullie niet zoals gepland naar de speeltuin gaan, maar thuisblijven omdat het regent? Elke dag dezelfde strijd als hij moet stoppen met tv kijken om te komen eten?

Of vraagt de juf je regelmatig met een zorgelijk gezicht of ze je even kan spreken, omdat dochterlief weer een klasgenootje gebeten heeft? Dan is het de moeite waard om 'Het explosieve kind' eens te lezen.

Klik hier voor de bespreking.

Je hebt geen professionals nodig om je kind op te voeden!

Prof. dr. Jo Hermanns aanvaardde 9 juni de Kohnstammleerstoel aan de Universiteit van Amsterdam met de rede 'Het opvoeden verleerd'.

Anders dan de titel doet vermoeden vindt Hermanns juist dat ouders het opvoeden helemaal niet verleerd zijn: we doen het prima, we dénken alleen maar dat we het niet goed doen. En door die onzekerheid geven we te veel uit handen aan de Deskundigen.

Hermanns vindt dan ook dat er veel te veel kinderen door de zogenaamde deskundigen behandeld worden: 'Nederland is kampioen ’kinderen plaatsen in instellingen.’

Hij adviseert daarom het hoofd koel te houden. 'Opvoeden is niet altijd leuk, maar je kunt veel meer dan je denkt.'

Lees hier het hele artikel in de Telegraaf.

Niets meer te wensen, en toch ongelukkig?

De paradox van het vrouwelijk welbevinden

Objectief gezien is het leven van vrouwen de laatste 35 jaar alleen maar beter geworden. Voorbehoedsmiddelen hebben ervoor gezorgd dat we onze vruchtbaarheid kunnen controleren, we kunnen elke opleiding doen die we maar wensen en banen kiezen die vroeger alleen voor mannen waren. Uit onderzoek blijkt bovendien dat mannen meer zijn gaan zorgen en meer huishoudelijke taken overnemen. Wat wil een vrouw nog meer?!

Toch zijn vrouwen tegenwoordig ongelukkiger, ongeacht hun leeftijd, relatie, baan of vruchtbaarheid!

Dit concluderen Betsey Stevenson en Justin Wolfers van de University of Pennsylvania. Sterker nog: in de jaren zeventig waren vrouwen gelukkiger dan mannen, maar nu is het omgekeerde het geval!

Hoe kan dat?

Stevenson en Wolfers opperen de volgende verklaringen:

1. Vrouwen zijn er weliswaar op vooruit gegaan, maar andere sociaal-economische factoren hebben vrouwen minder gelukkig gemaakt. Denk aan minder contacten in de buurt en meer stress.
   
2. Doordat vrouwen veel meer mogelijkheden hebben gekregen is het maar de vraag of je nog wel hetzelfde meet. Als je vroeger aan een vrouw vroeg of ze gelukkig was, koppelde ze dat enkel aan 'tevredenheid over haar leven thuis'. Maar nu denken vrouwen wellicht aan tevredenheid over hun baan, hun leven thuis, hun relatie met hun partner. Doordat de hedendaagse vrouw haar geluk dus op veel meer gebieden zoekt kan haar gemiddelde geluksgevoel lager uitvallen.
   
3. Vrouwen zijn nu gewoon eerlijker, en geven minder sociaal wenselijke antwoorden dan de vrouwen uit de jaren zeventig, en daardoor lijken ze ongelukkiger.
   
4. Het is allemaal de schuld van het feminisme: doordat vrouwen zoveel meer mogelijkheden hebben gekregen is hun leven gecompliceerder geworden. Vrouwen krijgen daardoor eerder het gevoel dat ze het niet goed doen of te kort schieten

Neil Lyndon, schrijver van het boek 'No more sex war' vindt het gerechtigheid. Vrouwen mogen nu alles wat mannen mogen en krijgen dus ook de problemen van mannen er bij. Vrouwen hebben zich volgens hem in een onmogelijke positie gemanoeuvreerd waar ze pas weer uit komen als ook de problemen waar mannen tegenaan lopen worden aangepakt.

Moederschap slecht voor solidariteit vrouwen

Engelse schrijfster Daisy Goodwin vraagt zich af wat er met de onderlinge solidariteit tussen vrouwen is gebeurd, en constateert dat vooral op het gebied van moederschap vrouwen elkaar aanvallen. Onderwerpen als borstvoeding, omgaan met huilen, co-slapen zijn voer voor heftige, en vaak onaangename discussies.

Op het blog Berichten van Het Moederfront woedde recent een hevige discussie over ouderparticipatie waarbij beschuldigingen van nalatig moederschap over en weer gingen.

Goodwin zoekt de verklaring voor de onderlinge vijandelijkheden in het feit dat vrouwen al zoveel strijdpunten hebben gewonnen. We mogen stemmen, echtscheiding aanvragen, buitenshuis werken en kunnen ons leven invullen naar eigen goeddunken. Hoe het een met het ander te maken heeft licht Goodwin niet toe.

'We bekritiseren anderen om onszelf beter voelen en dat moet stoppen,' besluit Goodwin.

Lees hier het artikel in de Dailymail.

Eerder merkte ook schrijfster Ayelet Waldman dat moeders elkaar onderling veroordelen: klik hier

Westers feminisme moet voorbeeld nemen aan moslimfeminisme

Dat zeggen filosofes Karen Vintges en Annemie Halsema in Filososofie Magazine. Zij vinden dat het hedendaags feminisme, à la Heleen Mees en Heleen van Royen 'moreel leeg, egoïstisch, om niet te zeggen narcistisch' is.

Het Westerse feminisme is gereduceerd tot een economisch feminisme: het debat gaat alleen maar over werken versus zorgen, waarbij over zorg nog steeds gedacht wordt als iets dat minder waard is dan betaald werk. Heleen Mees bevestigt die minachting voor het werk dat zorg is met haar pleidooi voor een Amerikaans arbeidsethos, en haar oplossing: 'Dan neem je toch een dienstmeisje!'

Vintges en Halsema omschrijven het moslimfeminisme als een ethisch feminisme dat gaat over zaken als een goed mens zijn, goede betrekkingen met de medemens onderhouden en over de liefde.

'Tegenover het Westerse idee van de maakbaarheid van identiteit, dat moslimfeministen karakteriseren als een losgeslagen autonomie-opvatting, zetten zij de eenfilosofie van vrijheid in verbondenheid.'

Het Westerse feminisme moet op zoek naar haar ethische oorsprong: het creëren van een betere wereld en betere verhoudingen tussen mensen. Dat beperkt zich niet alleen tot vrouwen maar gaat over de maatschappij in het algemeen.

Bron: Filosofie Magazine, 01-2008

Bespreking: Slow kids

Carl Honoré, vader en schrijver, verzet zich met zijn boek Slow Kids tegen het zgn. Hyperouderschap, een opvoedingsstijl waarbij ouders zich opstellen als fanatieke managers van hun kind, in hun drang hun kind op de eerste rang van het leven te krijgen.

Hyperouders laten daarbij niets aan het toeval over en gaan tot het uiterste om van hun kind een 'alphakind' te maken.

Zo weet Honoré te vertellen dat er zelfs ouders zijn die hun gezonde kinderen groeihormonen laten toedienen omdat uit onderzoek is gebleken dat langere mensen succesvoller zijn!

Lees hier onze bespreking!